Het oude programmaatje

Ik worstel. Niet met eten maar met mijn emoties. Nu ik eten niet meer gebruik als manier om de emoties te dempen zijn ze er in volle omvang: ik ben verdrietig, boos, verontwaardigd. Degene die het het meest moet ontgelden is ook degene die er zich (denk ik) het minste raad mee weet: mijn vriend. En omdat we elkaar niet zo vaak kunnen zien, krijgt hij die emoties keer en keer via de app op zich afgevuurd. Ontzettend stom van me. Maar als ik er middenin zit moet ik NU NU NU reactie op mijn heftige emotie die keer op keer als boodschap heeft: ik wil meer aandacht.

Maar: Van wie eigenlijk?

Ik vind het heerlijk als we samen zijn, we zijn volop vol aandacht voor elkaar. We hoeven die aandacht niet te delen met anderen, we zijn exclusief samen. En daar wil ik meer van. En dat gaat niet. En daar baal ik van en ik klaag erover en anderen gaan me dan bevestigen dat ik inderdaad veeeel te weinig aandacht krijg en dat ze me ‘veel meer gunnen’ En dan ga ik nog verder twijfelen en mezelf op de kop geven. Want: hoe komt het dat ik met zo weinig genoegen neem? Kortom: er draait een oud programmaatje dat zegt ‘zie je nou wel dat die ander je te weinig liefde geeft, dat ligt aan jou en je verdient ook gewoon niet meer’ en zo start een negatieve spiraal van gedachten en emoties als ik niet uitkijk.

Gelukkig zijn er ook die vrienden die gewoon luisteren en zeggen: wees lief voor jezelf. Zet tegenover iedere negatieve gedachte een positieve. Een dierbare vriendin stuurde me dit plaatje en zei: zeg anderen gerust waar je mee worstelt, maar zeg ook dat je gewoon wil dat ze luisteren, ze hoeven niet met hun oplossingen en raad te komen. En daarom is het dus juist om fijn om eens te laten zien wat je bezighoudt. Bij haar is het veilig. En bij mezelf met enige oefening ook.

IMG_3282

Simpel, maar niet gemakkelijk

Het volgen van een plan met zulke strenge regels als metabolic balance heeft is eigenlijk heel simpel, maar dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is. En toch helpt het simpele me.

Zo mag ik bijvoorbeeld niet eten tussen de maaltijden in en dat is simpel. Alles wat me tussentijds wordt aangeboden daar zeg ik gemakkelijk nee tegen. Het stukje kaas op de markt, de gezonde reep met dadels en noten, het overgebleven stukje taart. Nee. Simpel!

Maar als ik dan bij mijn ouders aan mijn ontzettend lekkere Zalm met spinazie zit en zij eten zalm met van die grote garnalen in knoflook en dikke frieten met flink veel mayo erbij dan heb ik toch wel even ? zo’ n bekkie.

IMG_3280

Wat mij dan helpt is dat ik voor mezelf de twee maanden regel heb ingevoerd. Ik stel mezelf de vraag hoe ik me over twee maanden voel als ik dit nu opeet en vraag mezelf vind ik het over twee maanden nog zo belangrijk dat ik dit vandaag perse moet eten? Nee dus. Dus ik laat alles wat ik langs die regel haal lekker staan….en dat is ook weer simpel.

Stick to the plan!

IMG_3262

Het gaat goed met afvallen. 11,5 kg kwijt al sinds de hernieuwde start 6 weken terug. Het eten gaat makkelijk, het sporten is leuk. Vaak. Ik heb gelukkig geen afkeer van bewegen, integendeel, afvallen is bij mij grotendeels gemotiveerd door het verlangen weer te kunnen hardlopen, sneller te fietsen, me lekker fit te voelen. Maar dat betekent niet dat mijn bed me nooit terugroept als ik op zondag in de ochtend opsta om te roeien of dat ik nooit draal om me om te kleden om te gaan fitnessen. Ik vind fitness niet bijzonder leuk. Ik vind het een beetje saai. Er is maar één ding echt leuk aan vind ik: progressie zien. Of twee: wat ik ook leuk vind is op de legpress 140 kg weg te trappen met gemak terwijl de man voor me 80 kg deed. ? Maar verder vind ik het niet bijzonder leuk, niet zoals ik die cardiolessen als roeien en spinnen vind. Dus die doe ik voor mijn plezier drie keer per week en daar doe ik dan twee van die fitnesssessies bij. Niet omdat ik het leuk vind dus, maar omdat het werkt. En dus plan ik ze in en doe ik ze gewoon zonder mopperen. Tandenpoetsen doe ik ook niet omdat ik het leuk vind. Stick to the plan!

 

kop weer uit het zand

Het ging flink op en neer het afgelopen jaar. Qua gewicht en emoties. Grote veranderingen: erg gelukkig met en om mijn nieuwe liefde, maar de relatie werd verbroken tot mijn grote verdriet en gelukkig ook weer hersteld en een nieuwe balans moe(s)t worden gezocht daarin. Nieuwe vrienden kwamen, oude gingen. Werk veranderde aanzienlijk en stappen zijn gezet op weg naar een definitief afscheid en een nieuwe plek. Met mijn kind ging het gelukkig allemaal prettig stabiel op een enkele puberoprisping na. Al de andere dingen zijn nog in de onduidelijke fase. Niets is uitgekristalliseerd, het is nog onzeker. En dat geeft bij vlagen onrust. In dit jaar heb ik wel grote stappen gezet in blijvend beter voor mezelf zorgen door meer N E E te zeggen zonder schuldgevoel en door weer zeer regelmatig te gaan sporten. Dat sporten (roeien op ergometer in een les) leverde me stevige rug- en armspieren op en een bovengemiddelde spierzwaarte-zo bleek onlangs uit een fittest- en een paar leuke nieuwe maatjes, maar geen blijvend gewichtsverlies. En ook een bezoek aan de arts om te onderzoeken of mijn schildklier de oorzaak zou kunnen zijn van zulk vervelend snel aankomen en een vervelende dikke buik, leverde geen inzicht.

Ook de veganistische detox bood geen blijvende oplossing. Zo voortaan altijd te eten is te beperkend voor me en te bewerkelijk. En na de detox die op zich prima verliep, heb ik nog even 5 dagen van de 50 days of green happiness gedaan tot ik weer gewoon overging op mijn normale eetpatroon aangevuld met (soms flink) overeten hier en daar. En zodoende trof ik weer een getal met drie cijfers op mijn weegschaal toen ik er vlak voor mijn fietsvakantie op ging staan. Het is heel bijzonder hoe ik dan steeds 10 kg meer weeg dan ik verwachtte te wegen. Het mag inmiddels een geleerde les voor me zijn: niet wegen en niet bijvoorbeeld door middel van een strakke spijkerbroek in de gaten houden wat ik weeg, leidt tot ongebreideld aankomen, want mijn ogen registeren gewoon niet zo goed wat er aan de hand is als ik voor de spiegel sta. Daar is een foto of zijn cijfers op de weegschaal voor nodig. En ik schommel dan niet met een kilo of zes zoals de meeste mensen, maar met twintig of meer kilo’s tegelijk.

IMG_3242

Nu, versgewogen en gemeten, ben ik me weer ten volle bewust van mijn gewicht en omvang en ook van de gezondheidsrisico’s die ik loop hiermee. Mijn fietsvakantie in bloedheet steil Umbrie deed  me bovendien voelen en beseffen dat het zwaar is om steeds zinloos 40 kg  met je mee te sjouwen. Wat een energieverlies! En: Naast mijn moeder is nu ook mijn broer diabeet en ik zie dat lot ook al bij mij opdoemen. Hoog tijd voor actie dus!

Een collega die veel was aangekomen tijdens haar burn-out, maar het ook zichtbaar alweer snel kwijt was, tipte me ‘metabolic balance’ een programma dat zij bij Nederland Slank volgde en volgt. Mij sprak aan dat hierin op basis van bloedwaarden wordt vastgesteld wat je goed verwerkt en het beste kan eten om een goede stofwisseling te krijgen. Dat is voor iedereen anders, maar rode draad is: geen toegevoegde suikers, weinig koolhydraten en veel groen en goed afgestemde hoeveelheden eiwit ten opzichte van koolhydraten. Dat klonk voor mij niet buitenissig of onhaalbaar en enige angst dat op mijn lijst uitsluitend spruitjes, lever kool en prei zouden staan, bleek ten onrechte. Ik heb een flinke lijst voedingsmiddelen die bij me passen. Geen goudse kaas  meer voor me, want ik dien me voortaan aan schapen en geitenkazen tegoed te doen. Jammer van de jongbelegen die ik zo liefheb, maar schaap en geitenkaas zijn geen straf, gelukkig.

Om die metabolische balans te bereiken dien je drie maal daags met minimaal 5 uren ertussen te eten en houd je je het beste de eerste tijd maar een beetje koest. Niet te veel inspanning, maar juist veel rust en ontspanning. Kies in plaats van voor veel sport, liever voor mentale fitness, zo wordt in mijn plan aangeraden. Poeh, dat is een lastige  voor me. Ik ben dol op mijn drie lesjes fit2row per week, zeg er gerust borrels voor af en sta er vroeg voor op op zondag. En ook: als ik in mijn hoofd heb te starten met iets, dan ga ik ook keihard van start…..niks rustigaan, knallen!

Die les heb ik nu te  leren, blijkbaar…. en daar geef ik me dan maar aan over. Ik vervang twee van de drie lesjes roeien door fitness en ga werken aan vetverbrandende spieren ipv aan uithoudingsvermogen. Wordt vervolgd.

 

 

 

Terug

Het duurde meer dan zomaar even, maar ik ben terug. Ik was voor mijn gevoel al ‘terug’ in de zin van gezond etend, bewegend, mentaal weer lekker in mijn vel, maar had me nog niet digitaal gemeld. En hoe grappig, schreef ik in vorige blog nog over de dikke vette ‘NEE’ bij de detox. Nu heb ik de JA en zit ik in mijn tweede, strenge, week van drie. Ik eet even geen zuivel, vlees of vis, tarwe, witte rijst, aardappelen of suiker. Oh ja, en ik drink geen koffie of alcohol. Gaat verrassend fijn. Ik ontdek dat ik vlees nauwelijks mis, bijvoorbeeld maar zuivel wel. En dat ik best zonder koffie kan. En dat ik te weinig tijd heb/maak om leuke veganistische gerechtjes te maken. En dat ik ‘s nachts wakker kan liggen van een knorrende buik. Oei.

Later meer.

So choco-lonely

Gaat het beter als ik schrijf of schrijf ik wanneer het beter gaat? Feit is dat het stil was aan deze kant en dat het al even niet zo goed gaat met gezond eten. Het begon zo rond Pasen met gewoon te druk om te schrijven aan dit blog. Figuurlijk veel op mijn bordje. Daarna volgde een retraite waarin ik (noodgedwongen) juist heel gezond iedere dag veganistisch at en geen koffie dronk en dat voelde fijn en afschuwelijk tegelijk. Omdat mijn lijf heel heftig reageert met hoofdpijn en andere merkwaardige pijntjes en pijnen en er een mentaal programmaatje start met allerlei oordelen daarover en ik er bovendien niet van af viel waardoor ik er ook nog eens teleurgesteld over was. De mogelijkheid om daarna mee te doen aan een aan de groep aangeboden detox programma voelde als een overduidelijk NEE!!! ondanks de belofte dat het met zachtheid zou gaan en met de mogelijkheid te ontdekken waaraan je lichaam behoefte heeft. Ik begon een ‘laat me met rust!”-houding te koesteren, een houding die kennelijk gepaard gaat met het kopen van chocolade (niet mijn drug of choice normaal….) op stations omdat ik ‘zo zielig’ ben. Eenzaam in mijn onduidelijke emotie, maar niet in staat er iemand bij te laten. Jammergenoeg ook even niet in de gelegenheid (nog) om een meer time-consuming manier te vinden of in te passen om die zelfzorg toe te passen. Maar dat gaat wel weer lukken hoor. Let maar op. Vandaag naar de sauna met een vriendin. Tijd om weer even open te worden.

image

Als grapje had ik de kop ‘so choco-lonely’ bedacht en er dit filmpje bij gezocht, maar de idiote tekstherhalingen in beeld ‘so lonely, 4x’ en i feel so low 4x, raakten een snaar. Inademen maar.

 

 

 

 

Uit de strijd (3): visualisatie

Wist je dat je hersenen geen goed onderscheid kunnen maken tussen echte beweging en de beweging die je bedenkt? Sporters die visualiseren dat ze sporten hebben er bijna net zulke grote effecten van als sporters die echt in het krachthonk staan. Is onderzocht! Dat principe kan je ook benutten als je fitste lijf wil bereiken, dacht Jon Gabriel en hij schreef er een aantal zeer succesvolle boeken over. En viel zelf meer dan 100 kg af en hield dat eraf. Hij weet waar hij het over heeft.

Lijkt het je grote onzin? In zijn boeken zegt Jon dat hij zich dat kan voorstellen en vraagt je dan of je dan misschien zou willen geloven dat het reduceren van stress door zo even te visualiseren (soort meditatie tenslotte) zou kunnen helpen en het dan gewoon eens een tijdje een kans te geven. Hij raadt aan twee keer per dag een momentje te nemen om jezelf slank en fit te visualiseren. Om je onderbewuste de boodschap mee te geven dat je dat wil zijn, zodat het je daarbij gaat ondersteunen.  Ik ga zijn auteursrecht natuurlijk niet schenden en zal je hieronder een eigen tekst geven. Misschien kan je hem (heel rustig met veel pauzes) inspreken in de dictafoon van je mobiel en hem zo twee keer per dag beluisteren.

Heb je nooit of niet zo vaak eerder gevisualiseerd? Dan is het handig te weten dat wat je ziet of ervaart als je aan het visualiseren bent waarschijnlijk niet zo’n helder beeld oplevert alsof je tv zit te kijken. Nee, het is meer zoiets als dagdromen waarbij je misschien meer ‘een idee hebt bij’, of ‘een gevoel van’ dan een scherp beeld.

image

 

Daar gaat-ie! Ga zitten of liggen op een rustige plek. Sluit eventueel je ogen en maak je comfortabel.

Stel je voor dat je je ideale gezonde lijf hebt. Je bent slank, fit en gezond. Je huid is strak en straalt. Je bent op een zomerse dag op een plek in de buitenlucht waar je graag bent. Voel maar hoe je staat in de omgeving. Hoe voelt je lichaam?

Kijk naar je armen. Hoe zien ze eruit? Zie je je spieren? Voel maar hoe de zomerwarmte de huid van je armen  verwarmt. Hoe zien je armen eruit als je ze beweegt? Misschien ben je aan het sporten in de buitenlucht. Kijk maar naar hoe je armen er dan uit zien.

Kijk ook naar je buik. Merk maar op hoe slank en plat je buik is. Misschien voel je de spieren in je buik wel. Voel hoe je met je platte buik in de omgeving staat. Voel een briesje dat zacht langs je buik blaast. Voel maar hoe het is om zo’n platte, strakke buik te hebben. En merk maar op hoe je door te bewegen in de buitenlucht op kan merken dat je zo’n platte, strakke buik hebt. 

Kijk naar je benen. Merk maar op hoe slank en gezond ze zijn. Je huid straalt, je ziet misschien je spieren wel. Je bent gezond en fit en je staat met je slanke, sterke benen op je favoriete plek. Voel maar hoe het is om zo buiten te staan in de zon en in het briesje.

Je gaat bewegen. Misschien ren je wel of fiets of zwem je. Voel maar hoe je met je fitte lijf  beweegt in de buitenlucht. Hoe gemakkelijk dat gaat. Je fitte lichaam wil bewegen. Je bent vol energie, je straalt. Neem de tijd om dit gevoel en beeld goed in je op te nemen en open daarna langzaam je ogen weer. 

 

Uit de strijd (2): alles mogen eten en toch afvallen

Alles kunnen eten en toch afvallen, dat klinkt als te mooi om waar te zijn, toch? Toch zijn er een aantal heel succesvolle ‘methodes’ die daar van uit gaan. Zoals Mieke Kosters die zelfs ‘iedere dag chocolade en toch 12 kg afvallen’ op een van haar boeken heeft staan en ook weight watchers gaat ervanuit dat je als je maar bewust keuzes maakt binnen een bepaald punten-‘budget’ je afvalt zonder jezelf van alles te ontzeggen. Het is de enige manier om niet in jojo-diëten te vervallen, zegt Jon Gabriel in zijn boeken ‘the Gabriel method’ en ‘visualization for weight loss’. Geef je je lichaam namelijk het signaal dat er sprake is van schaarste, dan gaat het reageren door efficienter om te gaan met wat er nog wel binnenkomt of reageert het door hongersignalen af te geven waardoor je vooral zoet en vet wil eten en snel weer aankomt.

Gabriel noemt verder stress als hoofdoorzaak van te zwaar zijn. Door het lichaam in een stress toestand te brengen als gevolg van ‘lijnen’, breng je je doel van permanent gewichtsverlies in gevaar. Calorieën of punten tellen raadt hij ten strengste af. In plaats daarvan dringt hij aan op MEER eten. Gewoon wat je al at eten, maar extra groenten en fruit erbij. ‘ eat live food!’ zegt hij. Maak overal een salade van, is zijn advies. Eet gerust pizza. Snijd het dan in kleine stukjes die je in een grote hoeveelheid salade doet. Omdat hij daarnaast met visualisaties helpt je behoefte aan ongezond eten te verminderen ga je op den duur vanzelf de pizza weglaten of verminderen en geniet je van je salade.

image

 

Het mooie aan de ‘Gabriel methode’ vind ik dat hij je helpt om uit de strijd te gaan. De strijd maakt je namelijk dik en juist niet slanker. Begin eerst eens met de visualisaties en toevoegen van gezonde voeding en weeg je even een maand niet, raadt hij aan. Dan zal je merken dat je steeds meer je ongezonde(re) keuzes wil vervangen door gezonder eten en dat je als vanzelf steeds meer zin krijgt in bewegen. Niet in extreem sporten, uren ‘insanity’ dvds voor de tv doen, maar in lekker een stukje wandelen of fietsen. Zo val je vanzelf af. Ook op andere terreinen zal je meer levenslust en behoefte aan gezonde gewoonten ervaren. Helemaal veel te verliezen, meer te winnen, dus!