Maandelijks archief: september 2015

Rising strong

“The rumble begins with turning up our curiosity level and becoming aware of the story we’re telling ourselves about our hurt, anger, frustration, or pain.”

Laatst schreef ik al over schaamte. Mijn typische reactie daarop is: eten, eten, eten, eten, en nou misschien ook nog zoiets als een ander de schuld geven of zelf in een hoekje wegkruipen. Dat kan nog als waar je je voor schaamt of wat de schaamte veroorzaakt heeft niet belangrijk genoeg is, maar je komt er niet altijd mee weg. Bovendien wil ik dat mezelf ‘wegmaken’ met eten niet meer, en denk ik dat juist die lastige emoties aangaan iets oplevert, dus dan moet je toch iets met die emotie. Onlangs kwam er een boek uit van Brene Brown “Rising strong” dat hierover gaat. (In het Nederlands is de titel geloof ik sterker dan ooit) omgaan met schaamte komt erin voor, maar ook met alle andere emoties die ons beletten ‘wholehearted’ te leven.

image

Brene die eerder al heel succesvolle TED talks over kwetsbaarheid gaf en mooie boeken schreef over kwetsbaarheid en de moed van imperfectie, heeft het in dit boek over de verhalen die we onszelf vertellen en hoe we als we de moed hebben om die verhalen onder ogen te zien, we ze ook kunnen veranderen.

Het verhaal zou bijvoorbeeld kunnen zijn hetgeen ik vorige week over een misgelopen afspraak waardoor een heel team tevergeefs op me zat te wachten, dacht dat de organisator me een hak wilde zetten omdat ik niet enthousiast was geweest over de methode die ze bij de bijeenkomst wilde gebruiken. Het mislopen had geleid tot een aantal mails over en weer waarin de bal voor het mislopen steeds bij de ander werd gelegd. Omdat ik het boek net aan het lezen was, was ik me bewust welk verhaal ik mezelf aan het vertellen was en hoe het ons contact in de weg stond. Welk verhaal de organisator zichzelf vertelde, weet ik natuurlijk niet, maar ik had mijn vermoedens. (Dat is ook weer een verhaal op zich…)

Ik besloot af te spreken voor koffie om het uit te praten. Het begon vriendelijk, ik gaf mijn eigen aandeel toe en stelde me daarin kwetsbaar op, maar kreeg geen centimeter van mijn wederpartij mee. Alles lag bij mij. Daar waren feiten en cijfers van en andere feiten en cijfers, de mijne, waren niet relevant. ‘Wat had jij anders kunnen doen?’ was de vraag die me werd gesteld en me deed beseffen te spreken met iemand die echt niet met me wilde meekijken aan de andere kant van de zaak. En dus haakte ik af, nog wat plichtplegingen afwerkend tijdens het gesprek. Terugkijkend heb ik inderdaad moed getoond het gesprek aan te gaan en me kwetsbaar op te stellen, maar was ik er al snel van overtuigd dat de organisator niet met me mee wilde. En als ik dat verhaal nou toch eens had benoemd, wat had er dan gebeurd?

image

Brene heeft het in haar boek over het alleen feedback willen ontvangen van de mensen die ook in de arena staan te zweten en vechten, die vallen en weer moeten opstaan. In plaats van opmerkingen van de “haters” en de “beste stuurlui aan wal”. Ik vind het een gezond advies. In dit geval vond ik dat de organisator daarin niet stond. Wat nou als ik haar had uitgenodigd?

In balans

Er zijn een aantal succesfactoren in afvallen en in het omgaan met eetbuien in het bijzonder, een ervan is ‘in balans zijn’. Ben ik het niet, dan is de kans groter dat ik naar raar gemaksvoer reik dan anders. Als mensen het hebben over ‘in balans zijn’ lijkt het vaak alsof het iets is dat je kan worden en dat dan voorgoed bij je blijft. “Ik ben nu eindelijk in balans” zeggen ze dan. Ik voel me meer een evenwichtskunstenaar. Die gaan vast ook niet met een scheve rugzak het koord op en gaan bij ieder signaal dat ze krijgen dat ze uit balans dreigen te raken, vast gauw weer corrigeren.

image

Deze week was er een dag dat er geen brood in de vriezer zat voor mijn dochter, dat ik een afbakbroodje uit de vriezer haalde waarbij de vriezer open bleef staan en er een stoel tegenaan moest worden gezet, zodat hij dicht bleef, de oven veel te lang nam om op te warmen, het broodje aanbrandde, ik geïrriteerd reageerde op mijn dochter die haast had om naar school te gaan en ik zelf ook bijna te laat de deur uitging, waardoor ik wel moest fietsen ipv mijn ochtendwandeling kon doen.

Ook stond er vanochtend een berg met pastasaus aangekoekte vaat in de wasbak, een schone vaat in de vaatwasser, lagen alle theedoeken en schortjes in een berg op de overvolle papierbak in de keuken naast het haakje aan een plastic zuignap dat de zwaartekracht niet weerstond, lag er een berg boeken en tijdschriften op vier verschillende plekken in de huiskamer, zworven er van die bolletjes kattenharen door de woonkamer, lagen er drie dekentjes over de raar gevormde ingedeukte bankkussens, en vlogen er fruitvliegjes boven de kruiden in de vensterbank. Op de vloer lagen hier en daar allerlei haarelastiekjes en op de trap bergen spullen die in diverse kamers boven thuis horen.

Tijd voor actie! Want als mijn huiskamer er zo uitziet en er een berg schone was op mijn slaapkamerkast ligt, ga ik meestal:

– niet meer een groene smoothie maken, want ik kan niet bij de wasbak om de blender daarna schoon te maken
– geen citoensap drinken want ik kan er geen water bij doen uit de kraan bij diezelfde wasbak
– staand plakjes kaas uit de koelkast eten want dat is lekker makkelijk en dan hoeft er geen bord gevonden te worden, en
– van de stress en spanning die die zooi bij me oproept een graai doen in die zak snoepjes die mijn dochter in huis heeft voor haar en haar logeetje.

Maar no way dus, want dit is makkelijk te verhelpen….

Ik heb alles binnen een half uurtje opgeruimd, ben vervolgens met een lijstje boodschappen gaan doen en heb alsnog een groene smoothie van een halve courgette, een banaan, citroensap, munt en wat water gemaakt. Heerlijk! En lig nu lekker met een krantje te relaxen met in huis alles voor een paar dagen gezond eten. Want hoe kwam dit alles? Een beetje te volle agenda, iedere ochtend vroeg weg, van vermoeidheid en verzet boodschappen niet regulier in het weekend maar tussendoor halfbakken gedaan wanneer het me uitkwam en zonder lijstje. Vanavond als ik door de meiden verbannen ben uit de huiskamer, ga ik nog wat gerichter wat relaxen in mijn zolderruimte. Muziekje, kaarsje, yogaoefeningen. Volgende week weer helemaal zen.

Keuzearchitectuur

Eerder schreef ik over feedback en de implementatie-intentie als nudging mogelijkheden die kunnen helpen je gedrag te veranderen. Een andere die genoemd wordt in het boek ‘nudge’ van Thaler en Sunstein is keuzearchitectuur.

image

Het is bekend dat mensen de ‘middelste’ of ‘standaardkeuze’ nemen. Ik herken dat van jaren terug harde vloerbedekking uitkiezen: er was altijd een onwaarschijnlijk goedkope waaibomenhoutvariant, een massief eiken onwijs dure variant en dan was er de optie die ik koos. De middelste. Waar ik dan ontzettend blij mee was omdat die andere echt onmiskenbaar slechte kwaliteit bood en die ander zo idioot duur leek dat optie twee ook gerust duurder kon zijn dan ik me eerder voorgenomen had en ik er toch extreem blij mee was…. Ook in landen waarin verschillende pensioenopties bestaan, zoals in Amerika, wordt er door de overheid bewust dmv keuzearchitectuur gestuurd dat de werknemers die variant kiezen die voor henzelf het beste uitpakt door hem als ‘default’ aan te bieden. Rondom orgaandonatie speelt ook vaak de vraag welke optie ‘default’ zou moeten zijn en hoe ethisch het is om ‘doneren, tenzij…’ als standaardoptie voor te schrijven omdat bekend is dat de gemiddelde burger dan niet bewust kiest voor die optie, maar gewoon niet tegen de standaard (default) optie ingaat. Daar ligt nudging tegen manipulatie aan.

Keuzearchitectuur kennen we in een fysieke variant zoals de trap prominent in een gebouw zetten en de lift verstoppen (denk aan stations) zodat mensen de trap nemen en in een meer mentale variant: plaats de optie die men wil kiezen in het midden van de gepresenteerde opties zoals: wil je taart, een koekje of een kroket?

Als je keuzearchitectuur zelf wil toepassen is de verdenking van manipulatie misschien niet meer zo erg en kan je denken aan het tevoren plannen van je maaltijden zodat het de standaardoptie is waar anders vanaf geweken zou moeten worden. Ook kan je denken aan het in de koelkast vooraan plaatsen van de tussendoortjes die je zou willen dat je standaard nam, zoals de emmer met kerstomaatjes ipv de plakken kaas. Of bijvoorbeeld aan je fiets in de gang zetten, zodat je die pakt ipv de auto. Ik ben natuurlijk benieuwd of jij uit deze drie opties de kerstomaatjes-optie kiest…. Hoe dan ook: Help jezelf je keuzes makkelijker te maken door keuzearchitectuur toe te passen!

Wenkend perspectief

Ambtenarentaal is behoorlijk raar. En zoals bijna alles waar je steeds middenin zit, went het. Gisteren dacht ik opeens aan een “wenkend perspectief” of “lonkend perspectief” als begrip. Dat wordt in de ambtenarij veel gebruikt net als de “stip op de horizon”.

image

Nog nooit eerder had ik het idee dat de toekomst me wenkte. Ik zorgde gewoon altijd dat ik zelf met een rotgang die toekomst inging met plannen, ideeën en doelen. Nu ik me meer bezig houd met het proces van fitter worden, komt die toekomst vanzelf met mooie resultaten op de proppen in plaats van dat ik er hard aan moet trekken. Zo merk ik dat in mijn gedachten heel regelmatig heel zacht het stemmetje klinkt ‘ik wil weer hardlopen!’ En dat stemmetje wordt hoe langer hoe harder. Ik zeg dan steeds tegen mezelf ‘jazeker, dat gaan we weer doen als ik onder de 100 kg weeg’. Ook merk ik dat ik regelmatig verlangend kijk naar reclames voor hardloopgear en dat ik bij het boeken van een lang weekend Barcelona een visioen had van met mijn reismaatje langs het strand hardlopen. Huh???

image

Ik laat die toekomst lekker wenken en als ik voel dat mijn lijf het weer kan, ga ik weer rustig opbouwen. Zin in! Ondertussen nog steeds dagelijks aan het wandelen. Zo gaaf om te merken wat drie weken wandelen doet met je gezondheid, het gaat steeds makkelijker.

Implementatie-intentie

Ik schreef eerder al over nudging. Toen over mijn stappenteller die me bij mijn gewenste gedragsveranderingen helpt door middel van feedback. Er zijn ook andere nudges die goed werken bij gewichtsverlies zoals de implementatie-intentie.

image

Kort gezegd is een implementatie-intentie een afspraak met jezelf die je heel specifiek maakt zodat je dan niet voor een keuze komt te staan, zoals: als ik vier verdiepingen of minder te lopen heb, neem ik de trap. De volgende keer dat je naar twee hoog moet zeg je tegen jezelf ‘dit zijn er twee, dus ik neem de trap’ of mijn afspraak: tot 31 december wandel ik iedere werkdag van en naar het station. De voorwaarden zijn duidelijk, toepassing eenvoudig, succes verzekerd. Kies er wel eentje die haalbaar en net een beetje uitdagend is. Als ik mezelf zou ‘opleggen’ dat ik iedere dag 10 km ‘moet’ lopen is het een opgave, de wandeling naar het station heel goed haalbaar.

Het gaat heel goed!

Naar aanleiding van mijn blog waarin ik open ben over mijn eetbuien even voor de duidelijkheid: ik heb ze niet meer gehad sinds februari en doe alles wat ik kan doen om ze ook niet te krijgen. Het overboord zetten van de ‘lijnmentaliteit’ is daar een belangrijke in en ook het eerlijk zijn naar mezelf als ik ellendig voel in plaats van het wegstoppen op welke manier dan ook. Mijn eigen oordeel over wat goed is voor mij serieuzer nemen dan andermans oordeel hoort daar wat mij betreft ook bij en dat betekent soms dat ik soms defensiever reageer op al die tips dan ik zou willen. Ze komen uit goede harten. Daar ga ik vanuit. Het ongemak van een ander die mij zwaar ziet en wil helpenhelpenhelpen kan ik helaas niet op mijn schouder nemen. Ik kan alleen maar dit zeggen om jullie gerust te stellen: Ik eet iedere dag gezond en beweeg gezond. Niks te veel of te weinig en val gestaag af. Maar je bent niet van de ene op de andere dag 40 kg lichter, dus heb even geduld… Lieve mensen, het gaat dus hartstikke goed. Ik mankeer ook niks aan mijn eigenwaarde. Ik neem mezelf juist ultra serieus op een luchtige manier.

image

Verschrikkelijk dikke ikke

Toen ik een jaar of vier of vijf was begonnen de pesterijen. Ik was een meisje met een rond gezicht, best wel lang en met een klein beetje een buikje en ik was verlegen. Ze noemden me dik. De pesterijen gebeurden op school en in de buurt, bijna dagelijks. Als ik daar verdriet van had, was er een trouwe vriend: snoep! Ik voelde me er altijd beter door en wist het overal te vinden. Zo erg zelfs dat mijn moeder een gedichtje in mijn poesiealbum zette waarin stond ‘dat gesnoep van haar is een plaag’. Verdriet en pijn is iets waar we thuis niet echt iets mee deden behalve gelijk actie ondernemen. Schouders eronder. Vooral niet te lang stilstaan.

Ik verdoofde mezelf met eten. Tot mijn 20e nog op een manier waarmee ik een mild overgewicht had, na mijn 20e met periodes van eetbuien en daarna lijnbuien. Deze vicieuze schommelbeweging duurt nu al zo’n 20 jaar met de ergste uitschieters de laatste 10 jaar, waarin ik een keer 40 kg, een keer 24 kilo en nog een keer 20 kilo ben afgevallen en aangekomen. De kosten hiervan zijn hoog voor mijn lichaam en mijn zelfbeeld.

In een periode van eetbuien ben ik zo van mezelf vervreemd geraakt, zo uit balans, dat mijn lijf trilt en ik niets anders kan dan eten eten eten om weer rustig te worden. ‘Bel me dan’ zeggen vriendinnen en ik waardeer dat echt, maar vond nooit de moed dat te doen. Het punt is ook dat ik heel gevoelig ben voor hoe men mij dan behandelt. Als een slachtoffer of als iemand die zichzelf een schop onder zijn kont moet geven? Ik trek dat beiden niet en zal je gaan mijden. Ik ben kwetsbaar maar niet breekbaar en ook niet lui of slap. Ik heb zelf de taak op zoek te gaan naar mijn werkelijke behoefte en die te vervullen. Daarbij kan je me wel helpen. Door me dat te vragen, door me eraan te herinneren dat ik het kleine Sylvietje mag koesteren. Met rust, met aanraking, met beweging, met kunst en cultuur, met gezond, lekker eten. De waarheid is dat ik net zogoed aan drank of drugs verslaafd had kunnen zijn, maar het werd eten en lijnen. Nu ik weer gezonder eet en geen eetbuien heb ligt de lijnverslaving op de loer ‘Kijk me eens snel afvallen, wat knap van me, hè?’. Ook dat kan je me spiegelen als je merkt dat ik weer iedere dag op de crosstrainer sta of plotseling rigoureus aan de shakes ga (so far, so good…ik leer het nu)

Als ik afviel, zou alles anders zijn, dacht ik wel. Zorg maar dat je bent wat men wil dat je bent, en je bent gelukkiger.

image

De werkelijkheid? Onze maatschappij is gebaseerd op het tekort. Het zou slecht zijn voor de economie als we tevreden zouden zijn over onszelf of ons uiterlijk. Dan zouden we niet via het kopen van allerlei producten of diensten onszelf ‘verbeteren’. Het zal dus nooit genoeg zijn.

Ik ben een aantal keren veel afgevallen en steeds geschrokken hoe anders je dan benaderd wordt. Mede gewichtskunstenaars zeggen daarover goedpratend ‘ja, joh, dat komt omdat je dan veel lekkerder in je vel zit. Daar reageren mensen op’. Ik kan je uit ervaring zeggen dat ik ook zwaarder lekker in mijn vel gezeten heb, en dat daar niet positief/positiever op gereageerd werd. Wie ben jij om je goed te voelen over jezelf als je zo zwaar bent? Het kan gewoon niet zo zijn dat je dan lekker in je vel zit, dat denk je alleen maar…

Wat te denken van de keer dat ik 90+ kg zwaar door het Haagse bos jogde en ‘hee, dikkerd, jij mag wel wat meer trainen, wat een dikke reet heb jij!’ toegeschreeuwd kreeg. Het vraagt wel een heel dikke huid om dat soort boodschappen, die aan de orde van de dag zijn, zomaar van je af te laten glijden. Ik deed het in ieder geval niet en stopte toen met hardlopen, hoe zonde!

Het kostte me veel moeite om mijn eigen koers te gaan varen. Te kiezen voor wat mij gelukkig maakt ipv wat men van mij verwacht en nog ondanks jaren van ‘keihard werken aan mezelf’ met oa NLP. Het crue is dat ik nooit had hoeven werken aan mezelf, ik was altijd al goed genoeg.
Ook al vond jij me misschien dik, of lui of lelijk of ‘gunde je me’ een gezonder gewicht.

Ik schrijf dit blog al een tijdje en ik wou er nog niet mee naar buiten treden. Omdat ik ‘nog’ boven de 100 kg woog en dus het oordeel vreesde ‘alsof jij er dan iets over kan zeggen’. Net zoals ik sommige mensen die me 10 of 5 jaar terug kenden niet wilde ontmoeten omdat ik me zo schaam voor mijn lijf nu. De waarheid is dat ik zelf kan kiezen of ik Haagse bos schreeuwers in mijn leven toelaat en de mensen om me heen kan kiezen die me mogen zoals ik ben, verslaving en al…. Hier ben ik dus. Love me or hate me. Maar dit is het.

Love yourself to pieces!

Na me een week helemaal happy te hebben gevoeld in mijn bubbel van resultaat, zonk gister de moed me weer helemaal in de schoenen. Het gebeurde toen ik gister een riem deed in de broek die zo afzakt dat ik hem aan kan doen zonder de knoop en rits te openen. Want de riem ging helemaal niet dicht. Ik heb nog zeker 15 cm te gaan voor ik het eerste gaatje haal…
Door jarenlange eetbuien en dan weer afvalraces heb ik mijn zelfbeeld verpest. Als ik in de spiegel kijk zie ik niet wat een ander ziet. Nu zie ik mezelf slank. Veel slanker dan eerst in ieder geval en ik verbaas me als dan zo’n riem niet past en schrik als het ware wakker uit mijn sprookje.

image

Gelukkig zijn er dan vrienden! In dit geval lieve M, mijn reismaatje. Die me appte ‘you’ve got to love yourself to pieces!’ Keep going!!! Ja! Niet mezelf op mijn kop geven, de boodschappen die ik meekreeg van mijn pesters nog eens op mezelf afvuren maar meer liefde aan mezelf schenken. Niet door mezelf in trance te brengen met ongezond eten en zo het ongemak te vermijden, zoals het verdriet te merken dat ik veel zwaarder ben dan ik dacht, maar door goede dingen voor mezelf te doen zoals goed eten, ontspannen, rustig bewegen, vrienden opzoeken voor steun.

Ook zonder mijn ‘resultaten’ ben ik helemaal okee!

image

Sterk, slim en snel

De ervaringen uit je verleden zoals je plek in het gezin vormen je. Ik ben de oudste van drie met een jongere zus en een broertje dat vanaf heel jong al ‘anders’ bleek. Pas toen hij volwassen werd en het getest is, bleek dat hij autisme heeft. Al vanaf een heel jonge leeftijd, ik denk dat ik vier was werd ik op school en in de buurt gepest omdat ik ‘dik’ was. Op foto’s zie ik dat dat wel meeviel, maar ik ben gaan worden wat men van me vond (dik) en wat er nodig was: sterk zijn, de dingen zelf oplossen, geen hulp vragen. Ik ben niet (meer) boos of verdrietig over dat verleden: de dingen zijn zoals ze zijn, die geschiedenis heb je, zo trof je het aan en het geeft je bepaalde boodschappen mee. Mij gaf het mee dat ik te allen tijden sterk, slim en snel moet zijn. Het is als het ware mijn tweede natuur waar ik op terugval als het wat moeilijker wordt in het leven.

Donderdag hadden we met de coachpool waarin ik zit een scholingsdag. Dit keer over TA (transactionele analyse). Net als het mij bekendere NLP is TA een psychologisch model waarmee je communicatie, interactie kan onderzoeken en eventueel aanpassen. Een van de modellen uit TA is ‘de dramadriehoek’. Mijn favoriete coachmaatje tekent hem vaak als we ergens samen training geven. Het spel dat gespeeld wordt in de dramadriehoek is lekker vertrouwd en veilig. Door het spel te blijven spelen vermijden we iets. We houden bijvoorbeeld de in onze jeugd ontwikkelde beschermingstechniek in stand. Alles blijft zo als het was, we hoeven niets te veranderen. In de driehoek miskent het slachtoffer de eigen oplossingsmogelijkheden, de redder houdt het slachtoffer afhankelijk en vertrouwt hem het niet toe om het zelf te doen en de aanklager denkt zich goed te voelen door de anderen af te wijzen. Ik vond het altijd wel een mooi model om iets over communicatie duidelijk te maken, maar had het nog nooit ‘gevoeld’ als een krachtig instrument.

image

Tot donderdag want toen mocht ik een collega begeleiden bij een oefening en daarmee meevoelen wat de oefening doet. De oefening bestaat er kortgezegd uit dat je van de dramadriehoek naar de winnaarsdriehoek gaat door vanuit een plek waar je je symbolisch bevindt in een gesprek waarin de deelnemers zich bewegen tussen de drie posities in de dramadriehoek, te onderzoeken welke positie je in de naastgelegen winnaarsdriehoek zou kunnen gaan innemen, als je uit dat ongezonde communicatiepatroon stapt.

Ik begreep de oefening in eerste instantie zo dat je van een vast punt in de dramadriehoek (slachtoffer, aanklager of redder) naar een vast punt in de winnaarsdriehoek zou moeten (ondersteunend, kwetsbaar of assertief). Dat slachtoffer standaard bij kwetsbaar hoort, aanklager bij assertief en redder bij ondersteunend telkens de net gezondere variant van bepaald gedrag dus en het klopt inderdaad dat die gedragingen de gezonde variant zijn, maar het ging iets anders:

In deze oefening stond je letterlijk in de dramadriehoek door op een aanduiding van een van de posities op een papier op de grond te staan. Een andere persoon stond op een andere positie, eveneens in de vorm van een papier op de grond. Naast de drie papiertjes op de grond voor de dramadriehoek lagen de papiertjes voor de winnaarshoek. Samen met de ander kon je onderzoeken hoe als jij je bewoog tussen de verschillende posities, de ander ook ruimte kreeg een andere plek in te nemen. In ons geval was die ander symbolisch een client maar je zou je ook alleen in de driehoek kunnen bevinden.

Ik schreef al dat ik van huis uit sterk, slim en snel wil zijn, dus je zal me niet gauw op de slachtofferplek zien. Nee, als een ander me naar mijn idee gaat betuttelen, wil ‘redden’ zal ik me gauw vanuit die plek gaan verplaatsen naar de aanklagersrol en die ander een bemoeial of slechte coach vinden en zal me sterker willen maken dan hem of haar, misschien hem of haar wel in de slachtofferrol willen krijgen. Ik noem het machogedrag.

Ook de reddersrol is me niet vreemd. Ik denk zelfs dat ik vanuit die rol ooit coach ben geworden, maar gaandeweg heb ontdekt dat die rol niet behulpzaam is omdat hij ofwel opstandigheid ofwel slachtofferschap oproept bij de client.

Terug naar de oefening: kortgezegd bewogen coach en client zich van redder (coach) en slachtoffer (client) naar kwetsbaarheid (coach) en assertiviteit (client). Een uitkomst die zowel degene die de oefening deed, als ik als begeleider niet had kunnen voorspellen. Ik ‘dacht’ dat het ‘zo zou horen dat’ de coach zich zou bewegen naar ondersteunend en de client naar kwetsbaarheid maar ‘voelde’ in de oefening dat er iets anders moest gebeuren. De client namelijk liet zich niet door de ‘redder’ in een positie van kwetsbaarheid dirigeren, maar gaf vanzelf heel assertief aan waar ze behoefte aan had. Dat dwong de coach om zichzelf in de kwetsbare positie te zetten. Tijdens de oefening maakte ik deze reis in omgekeerde volgorde al net iets sneller dan mijn client, de collega-coach die in de oefening stond, geheel volgens mijn tweede natuur. Ik merkte namelijk al direct aan zijn symbolische client dat zij zich niet op de plek van kwetsbaarheid liet zetten. En toen moest ik de reis ook vooruit maken met mijn client (de coach dus). Hem vertellen wat er gebeurde met de client en waar hij dus moest gaan staan, zou betekenen dat ik van redder of aanklager ‘mijn slachtoffer’ in de kwetsbare rol zou willen gaan duwen. Dat lukt dus niet. Dus moest ik wel uit mijn betweterige, almachtige positie stappen mijn kwetsbare en dus onbekendere rol in en zo vanuit nieuwsgierigheid en betrokkenheid de collega laten ontdekken welke positie hij kon gaan innemen. Zo stapte ik vanuit kwetsbaarheid over naar ondersteunend, terwijl mijn client, de collega-coach van ondersteunend naar kwetsbaar ging en zo leerde ik weer meer over mezelf.

When does the happiness start?

Via mijn favoriete verzamelaar van succesverhalen van afvallers kwam ik op een verhaal terecht van een vrouw die twintig jaar flink zwaar was en dacht nooit te kunnen afvallen omdat ze het ‘eetgedeelte’ niet onder controle kreeg. Sporten deed ze wel. Ze had door Oprah te kijken twee keer een eye opener. De eerste was toen Oprahs trainer een fors zware man die wel regelmatig sportte zei dat als je sport en je zo zwaar bent, je serieus (oude) emotionele pijn aan het wegstoppen bent. (Trance eating noemt ze dat) De tweede was toen ze een zangeres zag met wie ze zich altijd verwant voelde die ook steeds jojo’de maar nu dankzij een speciaal yoga programma slank was en belangrijk gelukkiger en meer in balans leek dan ooit. Dat was haar startpunt.
Ik heb haar verhaal op ‘theweighwewere’ bewaard omdat het zo vol zat met herkenbare dingen. Het filmpje (eigenlijk best een lange film) was nog meer inspiratie en ze heeft ook een website: www.staceymorris.com waar veel info op te vinden is.
Wat mij vandaag in dit filmpje raakte was het verhaal dat ze twee keer 100 pounds (45 kg) afviel en zich steeds daarna afvroeg ‘when does the happiness start?’ Als je zoveel te verliezen hebt, lijkt het soms dat je gelukkiger gaat worden als je op gewicht bent en dat is dus niet zo…. Dat geluk heb je ergens anders uit te halen. Daarover later meer.

Het filmpje vind je door deze link te gebruiken: