Rollercoaster

Waren de resultaten van mijn harde werken vorige week zo ‘mager’, deze week is er opeens weer progressie. Op de weegschaal waar ik tegen alle waarschuwingen in toch drie keer per week op ga staan en ook in zichtbaarheid waardoor ik opeens veel complimentjes krijg. En waarom dat zomaar opeens is, terwijl ik taart, kroket, wijn en likeur op had? Geen idee. Zo gaat dat met afvallen. Het is als een achtbaan, soms de vrije val en op andere momenten het tergend langzame karretje dat zich de rails opsleept.

image

Je kan het op de kermis heel leuk vinden de spanning te voelen van het langzame omhoog kruipen waarna de val volgt, bij het afvallen is het heel veel minder leuk. Maar dat is vooral als je verwacht dat je met een strakke rechte lijn week na week afvalt. Die focus op ‘ik eet dit, dus moet er dat gebeuren, want ik ontzeg mezelf…’ noemt Mieke Kosters in haar inspirerende boeken ‘dieet-denken’. Een valkuil waarin ik nog regelmatig beland. Dus moet ik mezelf soms even toespreken als er even geen zichtbaar resultaat is. Ik doe nl wel wat me blijvend resultaat gaat geven: ik beweeg genoeg en ik eet gezond.

Als ik dan zo snel afval en van complimenten geniet is dat natuurlijk wel fijn, maar ook dat heeft weer een valkuil. Ik kan dat zo willen vasthouden dat ik krampachtig ga doen en eigenlijk dus weer in het dieet-denken verval. Dus blijf ik maar weer bewegen en gezond eten, een leven lang, gelukkig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>