Verschrikkelijk dikke ikke

Toen ik een jaar of vier of vijf was begonnen de pesterijen. Ik was een meisje met een rond gezicht, best wel lang en met een klein beetje een buikje en ik was verlegen. Ze noemden me dik. De pesterijen gebeurden op school en in de buurt, bijna dagelijks. Als ik daar verdriet van had, was er een trouwe vriend: snoep! Ik voelde me er altijd beter door en wist het overal te vinden. Zo erg zelfs dat mijn moeder een gedichtje in mijn poesiealbum zette waarin stond ‘dat gesnoep van haar is een plaag’. Verdriet en pijn is iets waar we thuis niet echt iets mee deden behalve gelijk actie ondernemen. Schouders eronder. Vooral niet te lang stilstaan.

Ik verdoofde mezelf met eten. Tot mijn 20e nog op een manier waarmee ik een mild overgewicht had, na mijn 20e met periodes van eetbuien en daarna lijnbuien. Deze vicieuze schommelbeweging duurt nu al zo’n 20 jaar met de ergste uitschieters de laatste 10 jaar, waarin ik een keer 40 kg, een keer 24 kilo en nog een keer 20 kilo ben afgevallen en aangekomen. De kosten hiervan zijn hoog voor mijn lichaam en mijn zelfbeeld.

In een periode van eetbuien ben ik zo van mezelf vervreemd geraakt, zo uit balans, dat mijn lijf trilt en ik niets anders kan dan eten eten eten om weer rustig te worden. ‘Bel me dan’ zeggen vriendinnen en ik waardeer dat echt, maar vond nooit de moed dat te doen. Het punt is ook dat ik heel gevoelig ben voor hoe men mij dan behandelt. Als een slachtoffer of als iemand die zichzelf een schop onder zijn kont moet geven? Ik trek dat beiden niet en zal je gaan mijden. Ik ben kwetsbaar maar niet breekbaar en ook niet lui of slap. Ik heb zelf de taak op zoek te gaan naar mijn werkelijke behoefte en die te vervullen. Daarbij kan je me wel helpen. Door me dat te vragen, door me eraan te herinneren dat ik het kleine Sylvietje mag koesteren. Met rust, met aanraking, met beweging, met kunst en cultuur, met gezond, lekker eten. De waarheid is dat ik net zogoed aan drank of drugs verslaafd had kunnen zijn, maar het werd eten en lijnen. Nu ik weer gezonder eet en geen eetbuien heb ligt de lijnverslaving op de loer ‘Kijk me eens snel afvallen, wat knap van me, hè?’. Ook dat kan je me spiegelen als je merkt dat ik weer iedere dag op de crosstrainer sta of plotseling rigoureus aan de shakes ga (so far, so good…ik leer het nu)

Als ik afviel, zou alles anders zijn, dacht ik wel. Zorg maar dat je bent wat men wil dat je bent, en je bent gelukkiger.

image

De werkelijkheid? Onze maatschappij is gebaseerd op het tekort. Het zou slecht zijn voor de economie als we tevreden zouden zijn over onszelf of ons uiterlijk. Dan zouden we niet via het kopen van allerlei producten of diensten onszelf ‘verbeteren’. Het zal dus nooit genoeg zijn.

Ik ben een aantal keren veel afgevallen en steeds geschrokken hoe anders je dan benaderd wordt. Mede gewichtskunstenaars zeggen daarover goedpratend ‘ja, joh, dat komt omdat je dan veel lekkerder in je vel zit. Daar reageren mensen op’. Ik kan je uit ervaring zeggen dat ik ook zwaarder lekker in mijn vel gezeten heb, en dat daar niet positief/positiever op gereageerd werd. Wie ben jij om je goed te voelen over jezelf als je zo zwaar bent? Het kan gewoon niet zo zijn dat je dan lekker in je vel zit, dat denk je alleen maar…

Wat te denken van de keer dat ik 90+ kg zwaar door het Haagse bos jogde en ‘hee, dikkerd, jij mag wel wat meer trainen, wat een dikke reet heb jij!’ toegeschreeuwd kreeg. Het vraagt wel een heel dikke huid om dat soort boodschappen, die aan de orde van de dag zijn, zomaar van je af te laten glijden. Ik deed het in ieder geval niet en stopte toen met hardlopen, hoe zonde!

Het kostte me veel moeite om mijn eigen koers te gaan varen. Te kiezen voor wat mij gelukkig maakt ipv wat men van mij verwacht en nog ondanks jaren van ‘keihard werken aan mezelf’ met oa NLP. Het crue is dat ik nooit had hoeven werken aan mezelf, ik was altijd al goed genoeg.
Ook al vond jij me misschien dik, of lui of lelijk of ‘gunde je me’ een gezonder gewicht.

Ik schrijf dit blog al een tijdje en ik wou er nog niet mee naar buiten treden. Omdat ik ‘nog’ boven de 100 kg woog en dus het oordeel vreesde ‘alsof jij er dan iets over kan zeggen’. Net zoals ik sommige mensen die me 10 of 5 jaar terug kenden niet wilde ontmoeten omdat ik me zo schaam voor mijn lijf nu. De waarheid is dat ik zelf kan kiezen of ik Haagse bos schreeuwers in mijn leven toelaat en de mensen om me heen kan kiezen die me mogen zoals ik ben, verslaving en al…. Hier ben ik dus. Love me or hate me. Maar dit is het.

6 gedachten over “Verschrikkelijk dikke ikke

  1. Lieve Sylvie,

    Wat heb je dat goed opgeschreven. Herkenbaar. Inderdaad je bent goed en leuk zoals je bent.
    Wat zal het fijn zijn als wel of niet eten, je gewicht en je kledingmaat geen ‘ding’meer zijn.
    Succes.

  2. Lieve schat,

    Wat is dit herkenbaar! Vind t zó knap hoe je alles onder woorden hebt gekregen. Niet de gemakkelijkste klus.
    Ik wens je succes met de zware strijd. Want ook al haal je t gewicht wat je wilt halen, dan begint t zware gevecht pas echt. De hatelijke woorden komt en er dan pas goed uit bij je “vrienden”, je leert dus je ware vrienden kennen. Mocht je oooooooooit info willen over mijn operatie, pb me! Dat is ook geen gemakkelijke weg zoals je weet.

    Liefs Nita

  3. Lieve Syl, wat een moed heb je nodig om dit met iedereen te kunnen delen! Het ontroerd mij. Ik bewonder het erg. Ik hoop echt dat jij jouw weg gaat vinden om ermee om te kunnen gaan. Niet tijdelijk maar voor altijd. Daar is ook veel moed voor nodig. En die heb jij zeker! Het moet van binnenuit komen, denk ik en niet met tegen jezelf vechten. Juist vanuit mildheid en acceptatie naar je innerlijk kind toe. Ik zou er zeker een keer met je over willen praten als je dat fijn vindt. Mag, niks moet!! Sterkte, lieve Syl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>