Rising strong

“The rumble begins with turning up our curiosity level and becoming aware of the story we’re telling ourselves about our hurt, anger, frustration, or pain.”

Laatst schreef ik al over schaamte. Mijn typische reactie daarop is: eten, eten, eten, eten, en nou misschien ook nog zoiets als een ander de schuld geven of zelf in een hoekje wegkruipen. Dat kan nog als waar je je voor schaamt of wat de schaamte veroorzaakt heeft niet belangrijk genoeg is, maar je komt er niet altijd mee weg. Bovendien wil ik dat mezelf ‘wegmaken’ met eten niet meer, en denk ik dat juist die lastige emoties aangaan iets oplevert, dus dan moet je toch iets met die emotie. Onlangs kwam er een boek uit van Brene Brown “Rising strong” dat hierover gaat. (In het Nederlands is de titel geloof ik sterker dan ooit) omgaan met schaamte komt erin voor, maar ook met alle andere emoties die ons beletten ‘wholehearted’ te leven.

image

Brene die eerder al heel succesvolle TED talks over kwetsbaarheid gaf en mooie boeken schreef over kwetsbaarheid en de moed van imperfectie, heeft het in dit boek over de verhalen die we onszelf vertellen en hoe we als we de moed hebben om die verhalen onder ogen te zien, we ze ook kunnen veranderen.

Het verhaal zou bijvoorbeeld kunnen zijn hetgeen ik vorige week over een misgelopen afspraak waardoor een heel team tevergeefs op me zat te wachten, dacht dat de organisator me een hak wilde zetten omdat ik niet enthousiast was geweest over de methode die ze bij de bijeenkomst wilde gebruiken. Het mislopen had geleid tot een aantal mails over en weer waarin de bal voor het mislopen steeds bij de ander werd gelegd. Omdat ik het boek net aan het lezen was, was ik me bewust welk verhaal ik mezelf aan het vertellen was en hoe het ons contact in de weg stond. Welk verhaal de organisator zichzelf vertelde, weet ik natuurlijk niet, maar ik had mijn vermoedens. (Dat is ook weer een verhaal op zich…)

Ik besloot af te spreken voor koffie om het uit te praten. Het begon vriendelijk, ik gaf mijn eigen aandeel toe en stelde me daarin kwetsbaar op, maar kreeg geen centimeter van mijn wederpartij mee. Alles lag bij mij. Daar waren feiten en cijfers van en andere feiten en cijfers, de mijne, waren niet relevant. ‘Wat had jij anders kunnen doen?’ was de vraag die me werd gesteld en me deed beseffen te spreken met iemand die echt niet met me wilde meekijken aan de andere kant van de zaak. En dus haakte ik af, nog wat plichtplegingen afwerkend tijdens het gesprek. Terugkijkend heb ik inderdaad moed getoond het gesprek aan te gaan en me kwetsbaar op te stellen, maar was ik er al snel van overtuigd dat de organisator niet met me mee wilde. En als ik dat verhaal nou toch eens had benoemd, wat had er dan gebeurd?

image

Brene heeft het in haar boek over het alleen feedback willen ontvangen van de mensen die ook in de arena staan te zweten en vechten, die vallen en weer moeten opstaan. In plaats van opmerkingen van de “haters” en de “beste stuurlui aan wal”. Ik vind het een gezond advies. In dit geval vond ik dat de organisator daarin niet stond. Wat nou als ik haar had uitgenodigd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>