‘Wat maakt het eigenlijk ook uit?’

De afgelopen dagen ben ik even in een valkuil geslopen. De valkuil van te moe, te onrustig, en ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’- denken. Het maakt namelijk wel uit, want meer eten en minder bewegen betekent minder of geen resultaat of erger. Er is niks mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’-denken. Het zou jammer zijn als we onszelf om ons denken zouden veroordelen, maar er is wel iets mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit’-doen.

image

De truc is te zien welke emoties en welk denken tot welk doen leidt en of die emoties en dat denken ook anders kunnen waardoor dat doen ook anders kan.

Voor de coachpool waarin ik zit mag ik een opleiding REBT (Rational Emotive Behavior Therapy) volgen. Boeiend want ik kan daarin telkens de vergelijking met NLP leggen, ook op zelfanalyse gebaseerde studie met deels dezelfde inspiratiebronnen. REBT is net als NLP ontstaan door stronteigenwijze grondleggers die zeggen ‘challenge everything’ en dus niks voor waar aannemen, maar alles onderzoeken. In REBT wordt gesproken over 3 typen eisen die we stellen in ons leven, nl ‘ik moet’, ‘jij moet’ en ‘de wereld moet’.

Gedoe ontstaat wanneer het leven dat moeten niet vervult waarop we vervolgens reageren op 3 manieren, nl ‘awfulizing’, we vinden dat niet vervullen dan dus heel erg afschuwelijk, met frustration intolerance, we kunnen het echt niet aan om iets te doen wat goed voor ons zou zijn omdat dat te moeilijk zou zijn, en ten derde algemene evaluaties over onze eigenwaarde. (De wereld reageert zo op me, dus ik ben waardeloos). Ik herken al deze drie ineffectieve denkpatronen bij mezelf, de ene net iets meer dan de ander.

REBT bestaat er in wezen uit dat we de claim die we hebben op het leven, de eis dat de wereld tegemoet komt aan wat we vinden dat er ‘moet’, een beetje losser maken.

Wat gebeurt er nu als ik te moe word? Er is sprake van een ‘ik moet’ nl ‘ik moet dit allemaal moeiteloos aankunnen’ maar ook van een ‘jij moet’ nl een ‘jij moet me niet zo overladen met klussen of je moet er zelf ook maar eens je schouders onder zetten’ en de wereld hoeft hier van mij niet zoveel in, dat scheelt alweer. Vervolgens ga ik flink in de frustration intolerance: het is zo erg voor me, ik kan echt niet die plak koek, dat handje chips of die chocolade laten liggen hoor.

Maar….. Betrapt! En nu dus tijd er iets anders voor in de plaats te zetten….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>