Maandelijks archief: november 2015

De inzichtsparadox

Vaak hoor ik mensen in coaching zeggen ‘Nou ja, ik moet het ook gewoon DOEN!’ Dan gaan er meestal alarmbellen bij me rinkelen, vooral als iemand eerst heel omstandig alle gevallen waarin hij het niet doet uit de doeken heeft gedaan en er daarna helemaal geen blijk van heeft gegeven een idee te hebben wat er aan dat doen in de weg staat. Was het maar zo simpel. Ik moet gewoon minder eten dan ik door beweging gebruik. Ik moet gewoon meer gaan bewegen. Ik moet gewoon vaker nee zeggen. Ik moet gewoon niks in huis halen. Ik moet gewoon minder snoepen.

Als die zin ‘ik moet het ook gewoon doen!’ ook nog eens met een enorme zucht of rollen met de ogen gepaard gaat, kan ik er bijna al vanuit gaan dat ik hier te maken heb met iemand die zichzelf ontzettend op zijn kop geeft omdat hij het niet doet. Dat moet ik wel nog even checken, natuurlijk…. En dat doe ik dan ook. Want dat op je kop geven helpt niet altijd even goed als motivatiestrategie. En als je bij een coach komt jezelf op de kop geven kan nog erger zijn: zelfs nu ik bij een coach kom, doe ik het niet, wat een oen ben ik toch…

En ik check nog iets anders. Wat heb je nu geleerd dat je helpt om het de volgende keer anders te doen en hoe zorg je ervoor, welke strategie heb je om het de volgende keer anders te doen? Welke ‘hulpbronnen’ kan je inzetten? Dat kan zowel een persoon zijn bijvoorbeeld: als ik weer dreig te gaan overeten als ik ‘s avonds alleen op de bank zit, bel ik Marietje, als een (andere) strategie zoals: ik zet voortaan al mijn maaltijden klaar, dan  hoef ik niet van de honger naar allerlei andere dingen te grijpen.

 

image

En dan is het natuurlijk ook gewoon nog eens zo dat als je precies weet wanneer het ‘mis’ gaat, je daar je maatregelen voor bedacht hebt, en er zijn verder geen bezwaren tegen die maatregelen (daarover binnenkort meer….), je het ook gewoon moet DOEN!

 

Hoe zit het voor jou?

 

 

Dit zou niet nodig moeten zijn….

Ik schrijf regelmatig over strategieën die ik bewust toepas om iets wel of juist niet te doen. En ik pas er nog heel veel meer toe. Om als ik moe ben niet naar (veel) eten te grijpen, bijvoorbeeld. Of om wanneer ik iets aangeboden krijg, dat ik niet wil nemen, ‘nee!’ te kunnen zeggen. Of om vaker te bewegen of door te zetten als ik geen zin heb om te bewegen. Omdat dit allemaal ‘bewuste strategieën’ zijn en dus nog geen gewoonten (onbewust bekwaam, je doet het vanzelf al goed) moet ik er moeite voor doen.

In mijn coaching kom ik regelmatig tegen dat het verzet tegen er moeite voor moeten doen mijn client afhoudt om resultaat te bereiken. Zo’n client zegt tegen zichzelf ‘je zou dit niet nodig moeten hebben, je zou het al vanzelf moeten kunnen!’, veroordeelt zijn eigen ‘onkunde’ en doet dan maar geen poging meer om resultaat te bereiken, want het zou immers al vanzelf moeten gaan.

Bij dat patroon kan er natuurlijk niks nieuws geleerd worden want niks van wat je niet kan, mag dan bewust van je geoefend worden. Ook is het een recept voor ellende want het niet kunnen leidt tot jezelf veroordelen en het geen actie ondernemen ook nog eens. Damned if you don’t, damned if you do, dus.

image

Natuurlijk is het naar/oneerlijk/vervelend/stom dat je soms ergens je best voor moet doen voor wat de ander moeiteloos afgaat. Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg naar! Ja, heeeeeeeel erg hoor. Maar ja, het is gewoon zo, en je wil ook graag iets bereiken, toch? Dus…. Face it!

Dus als je ergens al een bewuste strategie toepast, laat het dan hierop zijn: op jezelf overtuigen dat je best wel iets (nog) niet mag kunnen en dat mag leren. Dan gaat de rest vanzelf. Nou ja, bijna dan….

Fake it ’til you make it….

De beste tip om weer goed op de rit te komen met gezond eten kwam deze week van mijn dochter die een paar laarsjes van me aantrok en ermee door de kamer liep. ‘Wat ben je lang!’ zei ik haar en zij zei lachend ‘Ja, fake it ’til you make it!’ want inderdaad zo lang is ze nog niet.

image

Toen ze het zei ‘klikte’ er gelijk iets. Inderdaad, ik hoef ook niet bezig met  (100%) gezond te eten, en daar een soort interne strijd over te voeren, maar ik fake gewoon dat ik al slank ben en het zo wil houden. In NLP noemen we dat ‘act as if’ en dat doen we om informatie op te halen over de succesvoorwaarden voor hetgeen we willen bereiken. De succesvoorwaarden voor blijvend slank? Bewegen (check!), drie gezonde hoofdmaaltijden (check!), gezonde tussendoortjes (check!) en eventueel een klein beetje van iets ongezonders (klein stukje chocolade, ook check!)

En zo maar weer verder….

 

Vaaaaaaaalkuil-uil-uil-uil-uil

Een hele diepe valkuil. Eentje met een flinke echo. En ik zit er middenin. En als ik nu niet handel, dan merk ik vast gauw dat hij nog heel veel dieper is. En zou het kunnen dat wat ik zo enthousiast inging, door mezelf met de sticker ‘mislukt’ wordt afgedaan, het harde werken teniet gedaan en de poging gestaakt. Maar wacht eens even… Dit is toch geen poging? Nee, en valkuilen zijn er nou eenmaal, de vraag is alleen hoe vaak je erin stapt en hoe lang je erin blijft.

Tijd voor wat reflectie dus…

image

  • Wat is het verhaal dat ik mezelf vertel dat maakt dat ik het niet meer per dag of per keuzemoment neem zoals het komt?

Sinds ongeveer een maand val ik niet meer af, ben ik een beetje van het pad af aan het raken en heb ik een aantal keren flink overeten. Ik vat dat onder de noemer ‘zie je wel, het lukt me niet meer’. ‘Dit is het moment in het proces dat het bergafwaarts gaat’, zeg ik daarover tegen mezelf en ik ken talloze situaties van eerder die al of niet vergelijkbaar waren, waarin dat ook gebeurde. Dit is dat moment in dit proces, zeg ik dus tegen mezelf. Maar…. Die statement dient als vrijbrief om in moeilijke situaties te grijpen naar ongezond, vet en zoet. De inschatting van wat ‘moeilijk’ is, verandert daardoor ook. Is aan inflatie onderhevig geworden. Wat eerder, een paar weken terug, makkelijk te doorstaan was, is nu reden om ongezond comfortfood te pakken.

Stel nou dat de statement ‘het lukt me niet meer…’ waar was. Zou ik dan nog steeds graag mijn doelen behalen? Ja! Zou ik bereid zijn om het op te geven? Nee, dus.

In mijn achterhoofd speelt nu het oordeel dat ik het perfect MOET doen, alle keuzes goed MOET maken en ook nog eens het niet moeilijk mag hebben of niet moeilijk mag vinden. Hier op de site ‘moeten’ melden dat het minder gaat, zie ik als een afgang. Helpt me dat? Nee.

Want: Ik ga het zo vaak moeilijk hebben als ik het ga hebben, ik heb alles in huis om daarmee te kunnen dealen en ik zal iedere van die situaties me kunnen laten leiden door mijn eerste neiging of juist door de gezonde(re) keuze.

Wat zijn dan die moeilijke situaties?

  • Er is veel snoep in huis ivm Halloween
  • Ik ben ergens teleurgesteld/verdrietig over, maar vind dat ik niet zo moet zeuren
  • Mijn werkagenda is een beetje te vol, waardoor ik steken kan laten vallen en dat voelt onprettig
  • Mijn werkagenda is een beetje te vol en daarom word ik regelmatig erg moe
  • Mijn werkagenda is een beetje te vol en daarom laat ik de zorg voor structuur, gepland eten, boodschappen etc los.
  • Als ik moe ben, heb ik wat ruimte voor mezelf nodig, maar het lukt me niet die te pakken omdat mijn dochter op andere momenten thuis is dan normaal en ook aandacht wil.
  • ik sta zo regelmatig moe, teleurgesteld, zonder geplande eetmomenten voor (koel)kast en doe een graai. Of ik pak een wijntje waardoor ik nog moeier word, minder weerstand bied aan vet/ongezond/zoet.

Wat zijn de oplossingen?

rusten!

agenda en huis op orde, vaker ‘nee’ zeggen tegen nieuwe afspraken.

een overzicht maken van wat er allemaal nog moet en dat plannen, er grip op krijgen.

snoep en wijn de deur uit doen

de teleurstelling/het verdriet onder ogen zien.