Maandelijks archief: maart 2016

Uit de strijd (3): visualisatie

Wist je dat je hersenen geen goed onderscheid kunnen maken tussen echte beweging en de beweging die je bedenkt? Sporters die visualiseren dat ze sporten hebben er bijna net zulke grote effecten van als sporters die echt in het krachthonk staan. Is onderzocht! Dat principe kan je ook benutten als je fitste lijf wil bereiken, dacht Jon Gabriel en hij schreef er een aantal zeer succesvolle boeken over. En viel zelf meer dan 100 kg af en hield dat eraf. Hij weet waar hij het over heeft.

Lijkt het je grote onzin? In zijn boeken zegt Jon dat hij zich dat kan voorstellen en vraagt je dan of je dan misschien zou willen geloven dat het reduceren van stress door zo even te visualiseren (soort meditatie tenslotte) zou kunnen helpen en het dan gewoon eens een tijdje een kans te geven. Hij raadt aan twee keer per dag een momentje te nemen om jezelf slank en fit te visualiseren. Om je onderbewuste de boodschap mee te geven dat je dat wil zijn, zodat het je daarbij gaat ondersteunen.  Ik ga zijn auteursrecht natuurlijk niet schenden en zal je hieronder een eigen tekst geven. Misschien kan je hem (heel rustig met veel pauzes) inspreken in de dictafoon van je mobiel en hem zo twee keer per dag beluisteren.

Heb je nooit of niet zo vaak eerder gevisualiseerd? Dan is het handig te weten dat wat je ziet of ervaart als je aan het visualiseren bent waarschijnlijk niet zo’n helder beeld oplevert alsof je tv zit te kijken. Nee, het is meer zoiets als dagdromen waarbij je misschien meer ‘een idee hebt bij’, of ‘een gevoel van’ dan een scherp beeld.

image

 

Daar gaat-ie! Ga zitten of liggen op een rustige plek. Sluit eventueel je ogen en maak je comfortabel.

Stel je voor dat je je ideale gezonde lijf hebt. Je bent slank, fit en gezond. Je huid is strak en straalt. Je bent op een zomerse dag op een plek in de buitenlucht waar je graag bent. Voel maar hoe je staat in de omgeving. Hoe voelt je lichaam?

Kijk naar je armen. Hoe zien ze eruit? Zie je je spieren? Voel maar hoe de zomerwarmte de huid van je armen  verwarmt. Hoe zien je armen eruit als je ze beweegt? Misschien ben je aan het sporten in de buitenlucht. Kijk maar naar hoe je armen er dan uit zien.

Kijk ook naar je buik. Merk maar op hoe slank en plat je buik is. Misschien voel je de spieren in je buik wel. Voel hoe je met je platte buik in de omgeving staat. Voel een briesje dat zacht langs je buik blaast. Voel maar hoe het is om zo’n platte, strakke buik te hebben. En merk maar op hoe je door te bewegen in de buitenlucht op kan merken dat je zo’n platte, strakke buik hebt. 

Kijk naar je benen. Merk maar op hoe slank en gezond ze zijn. Je huid straalt, je ziet misschien je spieren wel. Je bent gezond en fit en je staat met je slanke, sterke benen op je favoriete plek. Voel maar hoe het is om zo buiten te staan in de zon en in het briesje.

Je gaat bewegen. Misschien ren je wel of fiets of zwem je. Voel maar hoe je met je fitte lijf  beweegt in de buitenlucht. Hoe gemakkelijk dat gaat. Je fitte lichaam wil bewegen. Je bent vol energie, je straalt. Neem de tijd om dit gevoel en beeld goed in je op te nemen en open daarna langzaam je ogen weer. 

 

Uit de strijd (2): alles mogen eten en toch afvallen

Alles kunnen eten en toch afvallen, dat klinkt als te mooi om waar te zijn, toch? Toch zijn er een aantal heel succesvolle ‘methodes’ die daar van uit gaan. Zoals Mieke Kosters die zelfs ‘iedere dag chocolade en toch 12 kg afvallen’ op een van haar boeken heeft staan en ook weight watchers gaat ervanuit dat je als je maar bewust keuzes maakt binnen een bepaald punten-‘budget’ je afvalt zonder jezelf van alles te ontzeggen. Het is de enige manier om niet in jojo-diëten te vervallen, zegt Jon Gabriel in zijn boeken ‘the Gabriel method’ en ‘visualization for weight loss’. Geef je je lichaam namelijk het signaal dat er sprake is van schaarste, dan gaat het reageren door efficienter om te gaan met wat er nog wel binnenkomt of reageert het door hongersignalen af te geven waardoor je vooral zoet en vet wil eten en snel weer aankomt.

Gabriel noemt verder stress als hoofdoorzaak van te zwaar zijn. Door het lichaam in een stress toestand te brengen als gevolg van ‘lijnen’, breng je je doel van permanent gewichtsverlies in gevaar. Calorieën of punten tellen raadt hij ten strengste af. In plaats daarvan dringt hij aan op MEER eten. Gewoon wat je al at eten, maar extra groenten en fruit erbij. ‘ eat live food!’ zegt hij. Maak overal een salade van, is zijn advies. Eet gerust pizza. Snijd het dan in kleine stukjes die je in een grote hoeveelheid salade doet. Omdat hij daarnaast met visualisaties helpt je behoefte aan ongezond eten te verminderen ga je op den duur vanzelf de pizza weglaten of verminderen en geniet je van je salade.

image

 

Het mooie aan de ‘Gabriel methode’ vind ik dat hij je helpt om uit de strijd te gaan. De strijd maakt je namelijk dik en juist niet slanker. Begin eerst eens met de visualisaties en toevoegen van gezonde voeding en weeg je even een maand niet, raadt hij aan. Dan zal je merken dat je steeds meer je ongezonde(re) keuzes wil vervangen door gezonder eten en dat je als vanzelf steeds meer zin krijgt in bewegen. Niet in extreem sporten, uren ‘insanity’ dvds voor de tv doen, maar in lekker een stukje wandelen of fietsen. Zo val je vanzelf af. Ook op andere terreinen zal je meer levenslust en behoefte aan gezonde gewoonten ervaren. Helemaal veel te verliezen, meer te winnen, dus!

 

Uit de strijd (1): eetbuien

Ik geloof al een tijdje dat je je doelen het beste bereikt door het te doen op een manier die het best aansluit bij je lichaam. ‘Luisteren naar je lichaam’ zegt men wel eens. Maar wat nou als je lichaam steeds paniekerige hongersignalen afgeeft? Geen gewone trek of honger dus, maar een soort honger waarbij je de angst voelt dat als je niet heel snel iets eet, je flauwvalt of ‘erin blijft’. Of misschien zelfs wel ‘gek’ wordt. Omdat je lijf trilt en je gedachten maar rondjes blijven draaien. Bij dat soort extreme lichamelijke signalen kan je ondanks je voornemens en wekenlange inspanning ineens de weg kwijt raken, beginnen te (vr)eten en in korte tijd weer flink aankomen. Ga je jezelf daarvoor ook nog eens op je kop geven en omdat je je dan ellendig voelt weer eten, maar wil je wel per se een lager gewicht bereiken, dan zit je voortdurend in een jojo beweging waarin je ongeacht of je naar boven of naar beneden beweegt een strijd met jezelf voert.

image

Het bijzondere is natuurlijk dat je lichaam die signalen afgeeft terwijl er geen reden is voor paniek. En sterker nog: als er al reden was voor paniek, dan nog zou paniek je minder helpen dan oplettendheid. Het vermogen snel te handelen. Weg te rennen. Voorbereid te zijn.

Jaren terug onderzocht ik voor mijn NLP masteropleiding hoe ik om zou kunnen gaan met die pure paniek die gepaard gaat met een eetbui. Ik wilde in plaats van weg te rennen voor die paniek juist bij dat gevoel  blijven, zodat het me informatie zou kunnen geven over wat ik nodig had waardoor mijn lichaam me dit signaal gaf. Dat was hard werken. Het is nl alsof je steeds je best doet om vol in de orkaan terecht te komen terwijl die orkaan met volle kracht bezig is je weg te duwen. En ik wilde ‘bij’ dat gevoel blijven. Niet in het spreekwoordelijke rustige oog van de orkaan uitkomen, maar steeds tussen de rondslingerende auto’s, koeien en lantarenpalen vol in de orkaan zijn. Waarom eigenlijk? Omdat ik dacht dat alle vormen van emoties of gevoel een boodschap voor je hebben die nuttig voor je is. En dat ik er dus net zo lang bij moest blijven tot ik die gevonden had.

Inmiddels denk ik er anders over. Ik geloof nog steeds dat onze emoties belangrijke signalen zijn, maar ook dat er wegen zijn om de adequate van de niet adequate reacties te scheiden. Door RE(B)T bijvoorbeeld. Waardoor angst vervangen wordt door op je hoede zijn en ontreddering door verdrietig of teleurgesteld zijn. En dat je  dan nog steeds op zoek kan gaan naar de behoefte die je hebt, en die kan gaan vervullen. De signalerende functie van de emotie gaat niet verloren. Sterker nog: in plaats van vluchtgedrag en vervelende emotionele uithalen is er de emotie in zijn pure vorm: het verdriet, de ergernis, de frustratie. De emoties die als je ze uit verbindend werken ten opzichte van anderen, in plaats van dat ze een claim leggen of een afstand creëren.

Het is alsof je een foto maakt van de orkaan en nieuwsgierig gaat kijken wat je over een bepaalde gebeurtenis of situatie denkt waardoor je in die orkaan terecht komt. Verrassend licht. Verbluffend effectief.

 

 

 

 

‘Niet te gek, he?’

Vaak weet je zelf wat goed voor je is, maar soms weten anderen het echt beter. Omdat je nou eenmaal blinde vlekken hebt. De mijne is ‘alles of niets ‘. Vaak overtrainde ik me in de alles-stand. Ik rende als een idioot, sportte elke dag, etc. Dat viel me niet eens op. Tot ik een hardlooptrainer kreeg die steeds tegen me zei ‘Niet te gek, he?’ . Ik begreep eerst niet wat hij bedoelde. Daarna verzette ik me ertegen en rende ik nog steeds als een idioot. En kreeg blessures en kon even niet rennen. Later vond ik het terecht, maar kon ik nog niet beter en nu zeg ik het regelmatig tegen mezelf. Dat is het effect van een goede coach.

image

 

Welkom!

Woensdagnacht was het opeens zo ver: ik was wakker en vulde een lidmaatschapstest in op de site van mijn oude sportschool. Donderdagmiddag kwam het telefoontje van de receptioniste die al sinds jaar en dag bij de sportschool zit. ‘Wat leuk dat je weer terugkomt’, zei ze. ‘Ik herkende je naam en je foto nog’, zei ze ook. Donderdagavond stond ik er om mijn lidmaatschap te betalen en gisterenochtend zat ik bij mijn eerste roeilesje. Het ging heel goed, en ik kreeg er energie van. Na afloop nog gezellig wat gekletst met mede-roeiers. Morgen weer!

image