Uit de strijd (1): eetbuien

Ik geloof al een tijdje dat je je doelen het beste bereikt door het te doen op een manier die het best aansluit bij je lichaam. ‘Luisteren naar je lichaam’ zegt men wel eens. Maar wat nou als je lichaam steeds paniekerige hongersignalen afgeeft? Geen gewone trek of honger dus, maar een soort honger waarbij je de angst voelt dat als je niet heel snel iets eet, je flauwvalt of ‘erin blijft’. Of misschien zelfs wel ‘gek’ wordt. Omdat je lijf trilt en je gedachten maar rondjes blijven draaien. Bij dat soort extreme lichamelijke signalen kan je ondanks je voornemens en wekenlange inspanning ineens de weg kwijt raken, beginnen te (vr)eten en in korte tijd weer flink aankomen. Ga je jezelf daarvoor ook nog eens op je kop geven en omdat je je dan ellendig voelt weer eten, maar wil je wel per se een lager gewicht bereiken, dan zit je voortdurend in een jojo beweging waarin je ongeacht of je naar boven of naar beneden beweegt een strijd met jezelf voert.

image

Het bijzondere is natuurlijk dat je lichaam die signalen afgeeft terwijl er geen reden is voor paniek. En sterker nog: als er al reden was voor paniek, dan nog zou paniek je minder helpen dan oplettendheid. Het vermogen snel te handelen. Weg te rennen. Voorbereid te zijn.

Jaren terug onderzocht ik voor mijn NLP masteropleiding hoe ik om zou kunnen gaan met die pure paniek die gepaard gaat met een eetbui. Ik wilde in plaats van weg te rennen voor die paniek juist bij dat gevoel  blijven, zodat het me informatie zou kunnen geven over wat ik nodig had waardoor mijn lichaam me dit signaal gaf. Dat was hard werken. Het is nl alsof je steeds je best doet om vol in de orkaan terecht te komen terwijl die orkaan met volle kracht bezig is je weg te duwen. En ik wilde ‘bij’ dat gevoel blijven. Niet in het spreekwoordelijke rustige oog van de orkaan uitkomen, maar steeds tussen de rondslingerende auto’s, koeien en lantarenpalen vol in de orkaan zijn. Waarom eigenlijk? Omdat ik dacht dat alle vormen van emoties of gevoel een boodschap voor je hebben die nuttig voor je is. En dat ik er dus net zo lang bij moest blijven tot ik die gevonden had.

Inmiddels denk ik er anders over. Ik geloof nog steeds dat onze emoties belangrijke signalen zijn, maar ook dat er wegen zijn om de adequate van de niet adequate reacties te scheiden. Door RE(B)T bijvoorbeeld. Waardoor angst vervangen wordt door op je hoede zijn en ontreddering door verdrietig of teleurgesteld zijn. En dat je  dan nog steeds op zoek kan gaan naar de behoefte die je hebt, en die kan gaan vervullen. De signalerende functie van de emotie gaat niet verloren. Sterker nog: in plaats van vluchtgedrag en vervelende emotionele uithalen is er de emotie in zijn pure vorm: het verdriet, de ergernis, de frustratie. De emoties die als je ze uit verbindend werken ten opzichte van anderen, in plaats van dat ze een claim leggen of een afstand creëren.

Het is alsof je een foto maakt van de orkaan en nieuwsgierig gaat kijken wat je over een bepaalde gebeurtenis of situatie denkt waardoor je in die orkaan terecht komt. Verrassend licht. Verbluffend effectief.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>