kop weer uit het zand

Het ging flink op en neer het afgelopen jaar. Qua gewicht en emoties. Grote veranderingen: erg gelukkig met en om mijn nieuwe liefde, maar de relatie werd verbroken tot mijn grote verdriet en gelukkig ook weer hersteld en een nieuwe balans moe(s)t worden gezocht daarin. Nieuwe vrienden kwamen, oude gingen. Werk veranderde aanzienlijk en stappen zijn gezet op weg naar een definitief afscheid en een nieuwe plek. Met mijn kind ging het gelukkig allemaal prettig stabiel op een enkele puberoprisping na. Al de andere dingen zijn nog in de onduidelijke fase. Niets is uitgekristalliseerd, het is nog onzeker. En dat geeft bij vlagen onrust. In dit jaar heb ik wel grote stappen gezet in blijvend beter voor mezelf zorgen door meer N E E te zeggen zonder schuldgevoel en door weer zeer regelmatig te gaan sporten. Dat sporten (roeien op ergometer in een les) leverde me stevige rug- en armspieren op en een bovengemiddelde spierzwaarte-zo bleek onlangs uit een fittest- en een paar leuke nieuwe maatjes, maar geen blijvend gewichtsverlies. En ook een bezoek aan de arts om te onderzoeken of mijn schildklier de oorzaak zou kunnen zijn van zulk vervelend snel aankomen en een vervelende dikke buik, leverde geen inzicht.

Ook de veganistische detox bood geen blijvende oplossing. Zo voortaan altijd te eten is te beperkend voor me en te bewerkelijk. En na de detox die op zich prima verliep, heb ik nog even 5 dagen van de 50 days of green happiness gedaan tot ik weer gewoon overging op mijn normale eetpatroon aangevuld met (soms flink) overeten hier en daar. En zodoende trof ik weer een getal met drie cijfers op mijn weegschaal toen ik er vlak voor mijn fietsvakantie op ging staan. Het is heel bijzonder hoe ik dan steeds 10 kg meer weeg dan ik verwachtte te wegen. Het mag inmiddels een geleerde les voor me zijn: niet wegen en niet bijvoorbeeld door middel van een strakke spijkerbroek in de gaten houden wat ik weeg, leidt tot ongebreideld aankomen, want mijn ogen registeren gewoon niet zo goed wat er aan de hand is als ik voor de spiegel sta. Daar is een foto of zijn cijfers op de weegschaal voor nodig. En ik schommel dan niet met een kilo of zes zoals de meeste mensen, maar met twintig of meer kilo’s tegelijk.

IMG_3242

Nu, versgewogen en gemeten, ben ik me weer ten volle bewust van mijn gewicht en omvang en ook van de gezondheidsrisico’s die ik loop hiermee. Mijn fietsvakantie in bloedheet steil Umbrie deed  me bovendien voelen en beseffen dat het zwaar is om steeds zinloos 40 kg  met je mee te sjouwen. Wat een energieverlies! En: Naast mijn moeder is nu ook mijn broer diabeet en ik zie dat lot ook al bij mij opdoemen. Hoog tijd voor actie dus!

Een collega die veel was aangekomen tijdens haar burn-out, maar het ook zichtbaar alweer snel kwijt was, tipte me ‘metabolic balance’ een programma dat zij bij Nederland Slank volgde en volgt. Mij sprak aan dat hierin op basis van bloedwaarden wordt vastgesteld wat je goed verwerkt en het beste kan eten om een goede stofwisseling te krijgen. Dat is voor iedereen anders, maar rode draad is: geen toegevoegde suikers, weinig koolhydraten en veel groen en goed afgestemde hoeveelheden eiwit ten opzichte van koolhydraten. Dat klonk voor mij niet buitenissig of onhaalbaar en enige angst dat op mijn lijst uitsluitend spruitjes, lever kool en prei zouden staan, bleek ten onrechte. Ik heb een flinke lijst voedingsmiddelen die bij me passen. Geen goudse kaas  meer voor me, want ik dien me voortaan aan schapen en geitenkazen tegoed te doen. Jammer van de jongbelegen die ik zo liefheb, maar schaap en geitenkaas zijn geen straf, gelukkig.

Om die metabolische balans te bereiken dien je drie maal daags met minimaal 5 uren ertussen te eten en houd je je het beste de eerste tijd maar een beetje koest. Niet te veel inspanning, maar juist veel rust en ontspanning. Kies in plaats van voor veel sport, liever voor mentale fitness, zo wordt in mijn plan aangeraden. Poeh, dat is een lastige  voor me. Ik ben dol op mijn drie lesjes fit2row per week, zeg er gerust borrels voor af en sta er vroeg voor op op zondag. En ook: als ik in mijn hoofd heb te starten met iets, dan ga ik ook keihard van start…..niks rustigaan, knallen!

Die les heb ik nu te  leren, blijkbaar…. en daar geef ik me dan maar aan over. Ik vervang twee van de drie lesjes roeien door fitness en ga werken aan vetverbrandende spieren ipv aan uithoudingsvermogen. Wordt vervolgd.

 

 

 

Een gedachte over “kop weer uit het zand

  1. Dag Sylvie, bijzonder om weer van je te horen/lezen! En het werd mij wel duidelijk dat je geen makkelijk jaar hebt gehad. Ik hoop dat het vanaf nu weer beter gaat.
    Ik volg nog steeds WW. Ben in januari 2016 weer naar de cursus gegaan. Woog weer 97,3…. Nu zit ik al een jaar rond de 80 kilo. Voor de zomervakantie zat ik op 78,7! maar ik ben wel 2 a 3 kilo aangekomen denk ik. Ik was eerst ook op fietsvakantie; lekker in mijn eentje richting Hamburg gefiets, onderweg gekampeerd. Daar aan de Elbe kwam mijn vriend erbij en trokken we in de camper Denemarke binnen.
    Ik was tijdens de zomer ook even geen lid maar as woensdag start ik weer met de cursus. Ik hoop eind november op ong 77 kilo te zitten en het dan alleen te kunnen. Plan is wel om eens per maand mij te laten wegen en een avondje mee te maken. Maar eigenlijk gaat het best goed dus.
    Ik doe ongeveer 2 keer per week krachttraining en loop 2 keer per week hard. Al is het meer joggen dan hard lopen. Ik heb veel last gehad van blessures aan Achillespezen, aanhechtingspezen bij de rechter knie. Dus ik loop niet meer zo hard, niet meer zo lang en zo veel mogelijk op zachte, lees bos ondergrond. Gelukkig is dat in Nijmegen geen probleem maar ik droom af en toe nog van een halve marathon, de 7heuvelenloop of gewoon makkelijk over de weg te kunnnen lopen. Op vakantie met mijn vriend ga ik soms hardlopen en doe soms oefeningen met twee kettle-bells. En is er een zwembad op de camping of een meer, rivier dan zwem ik wat maar dat mag niet zoveel naam hebben. is meer voor mijzelf het idee dat ik toch iets blijf doen. Gisteren was ik voor het erst weer naar de sportschool en dan merk je ook wel hoe snel je spierkracht achter uit gaat. Ik ben nu ruim 55 jaar en daar zal het ook wel mee te maken hebben. maar oké, mijn gedachte is dan; ik heb maar een half uur gesport maar ik ben wel geweest! En zo bouw ik weer dicipline en ritme op. vanmorgen 5 kilometer in het bos gelopen. En morgen met dochter naar de krachttraining. Zij heeft er meer moeite mee om die dicipline op te brengen. Ik wil haar ook stimuleren. Zij is veels te zwaar…heeft wel een tijd mee gedaan met ww maar dan stopt ze weer. En ze is 28 dus ook een volwassene die haar eigen beslissingen en verantwoordelijkheden moet nemen. Maar dat vind ik soms ook moeilijk aan te zien.

    Sylvie, ik wens je veel succes en ik ga vaker checken of je weer aan het schrijven bent!
    veel groetjes van Thérèse, Revehaske1….bij de WW
    Het lijkt mij lastig als je niet meer zelf mag kiezen wat je graag doet….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>