Het oude programmaatje

Ik worstel. Niet met eten maar met mijn emoties. Nu ik eten niet meer gebruik als manier om de emoties te dempen zijn ze er in volle omvang: ik ben verdrietig, boos, verontwaardigd. Degene die het het meest moet ontgelden is ook degene die er zich (denk ik) het minste raad mee weet: mijn vriend. En omdat we elkaar niet zo vaak kunnen zien, krijgt hij die emoties keer en keer via de app op zich afgevuurd. Ontzettend stom van me. Maar als ik er middenin zit moet ik NU NU NU reactie op mijn heftige emotie die keer op keer als boodschap heeft: ik wil meer aandacht.

Maar: Van wie eigenlijk?

Ik vind het heerlijk als we samen zijn, we zijn volop vol aandacht voor elkaar. We hoeven die aandacht niet te delen met anderen, we zijn exclusief samen. En daar wil ik meer van. En dat gaat niet. En daar baal ik van en ik klaag erover en anderen gaan me dan bevestigen dat ik inderdaad veeeel te weinig aandacht krijg en dat ze me ‘veel meer gunnen’ En dan ga ik nog verder twijfelen en mezelf op de kop geven. Want: hoe komt het dat ik met zo weinig genoegen neem? Kortom: er draait een oud programmaatje dat zegt ‘zie je nou wel dat die ander je te weinig liefde geeft, dat ligt aan jou en je verdient ook gewoon niet meer’ en zo start een negatieve spiraal van gedachten en emoties als ik niet uitkijk.

Gelukkig zijn er ook die vrienden die gewoon luisteren en zeggen: wees lief voor jezelf. Zet tegenover iedere negatieve gedachte een positieve. Een dierbare vriendin stuurde me dit plaatje en zei: zeg anderen gerust waar je mee worstelt, maar zeg ook dat je gewoon wil dat ze luisteren, ze hoeven niet met hun oplossingen en raad te komen. En daarom is het dus juist om fijn om eens te laten zien wat je bezighoudt. Bij haar is het veilig. En bij mezelf met enige oefening ook.

IMG_3282

2 gedachten over “Het oude programmaatje

  1. Die raaskolk van emoties herken ik wel toen ik gestopt was met roken. Pas toen kreeg ik door wat ik allemaal wegblies, al die jaren. Nu sport ik veel en als dat te weinig gebeurd dan krijg ik ook weer die opstapeling. En ik drink graag wijn en dat doe ik te vaak en teveel; het legt dan al die gedachten stil, maakt het rustiger. Ik zou wel willen leren mediteren om al die gedachten eens wat rustiger te krijgen. En soms lukt het om die gedachten te laten komen, erna te kijken en weer weg te laten drijven.
    Ik heb een lat relatie, hij is een man en gaat heeeel anders met gevoelens om dan ik. Als we gesteggel hebben, dan noem ik dat gelijk ruzie. En als we echt boos zijn dan voorzie ik al een uit elkaar gaan. Ik zegt dat niet tegen hem want hij denkt helemaal niet zo absoluut. Ik moet vaker leren om mededogen met mijn eigen heftigheid te hebben. Ik moet leren herkennen wanneer ik het weer doe. En dan mezelf zachtjes schudden en toe spreken. Of ik schrijf het van mij af. Of ik bel een vriendin of ik ga fietsen, hardlopen om zo wat tot rust te komen en de raas in mijn hoofd te stoppen.
    Ik hoop dat jou dat ook gaat lukken. Tot een volgende keer, groetjes, Thérèse

    1. Ha, dankjewel voor je reactie, Therese. Je noemt een aantal mooie manieren om ermee om te gaan. Compassie hebben voor je eigen heftigheid vind ik nog wel de allermooiste (en lastig…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>