Categorie archief: Eetbuien

Uit de strijd (1): eetbuien

Ik geloof al een tijdje dat je je doelen het beste bereikt door het te doen op een manier die het best aansluit bij je lichaam. ‘Luisteren naar je lichaam’ zegt men wel eens. Maar wat nou als je lichaam steeds paniekerige hongersignalen afgeeft? Geen gewone trek of honger dus, maar een soort honger waarbij je de angst voelt dat als je niet heel snel iets eet, je flauwvalt of ‘erin blijft’. Of misschien zelfs wel ‘gek’ wordt. Omdat je lijf trilt en je gedachten maar rondjes blijven draaien. Bij dat soort extreme lichamelijke signalen kan je ondanks je voornemens en wekenlange inspanning ineens de weg kwijt raken, beginnen te (vr)eten en in korte tijd weer flink aankomen. Ga je jezelf daarvoor ook nog eens op je kop geven en omdat je je dan ellendig voelt weer eten, maar wil je wel per se een lager gewicht bereiken, dan zit je voortdurend in een jojo beweging waarin je ongeacht of je naar boven of naar beneden beweegt een strijd met jezelf voert.

image

Het bijzondere is natuurlijk dat je lichaam die signalen afgeeft terwijl er geen reden is voor paniek. En sterker nog: als er al reden was voor paniek, dan nog zou paniek je minder helpen dan oplettendheid. Het vermogen snel te handelen. Weg te rennen. Voorbereid te zijn.

Jaren terug onderzocht ik voor mijn NLP masteropleiding hoe ik om zou kunnen gaan met die pure paniek die gepaard gaat met een eetbui. Ik wilde in plaats van weg te rennen voor die paniek juist bij dat gevoel  blijven, zodat het me informatie zou kunnen geven over wat ik nodig had waardoor mijn lichaam me dit signaal gaf. Dat was hard werken. Het is nl alsof je steeds je best doet om vol in de orkaan terecht te komen terwijl die orkaan met volle kracht bezig is je weg te duwen. En ik wilde ‘bij’ dat gevoel blijven. Niet in het spreekwoordelijke rustige oog van de orkaan uitkomen, maar steeds tussen de rondslingerende auto’s, koeien en lantarenpalen vol in de orkaan zijn. Waarom eigenlijk? Omdat ik dacht dat alle vormen van emoties of gevoel een boodschap voor je hebben die nuttig voor je is. En dat ik er dus net zo lang bij moest blijven tot ik die gevonden had.

Inmiddels denk ik er anders over. Ik geloof nog steeds dat onze emoties belangrijke signalen zijn, maar ook dat er wegen zijn om de adequate van de niet adequate reacties te scheiden. Door RE(B)T bijvoorbeeld. Waardoor angst vervangen wordt door op je hoede zijn en ontreddering door verdrietig of teleurgesteld zijn. En dat je  dan nog steeds op zoek kan gaan naar de behoefte die je hebt, en die kan gaan vervullen. De signalerende functie van de emotie gaat niet verloren. Sterker nog: in plaats van vluchtgedrag en vervelende emotionele uithalen is er de emotie in zijn pure vorm: het verdriet, de ergernis, de frustratie. De emoties die als je ze uit verbindend werken ten opzichte van anderen, in plaats van dat ze een claim leggen of een afstand creëren.

Het is alsof je een foto maakt van de orkaan en nieuwsgierig gaat kijken wat je over een bepaalde gebeurtenis of situatie denkt waardoor je in die orkaan terecht komt. Verrassend licht. Verbluffend effectief.

 

 

 

 

‘Wat maakt het eigenlijk ook uit?’

De afgelopen dagen ben ik even in een valkuil geslopen. De valkuil van te moe, te onrustig, en ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’- denken. Het maakt namelijk wel uit, want meer eten en minder bewegen betekent minder of geen resultaat of erger. Er is niks mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’-denken. Het zou jammer zijn als we onszelf om ons denken zouden veroordelen, maar er is wel iets mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit’-doen.

image

De truc is te zien welke emoties en welk denken tot welk doen leidt en of die emoties en dat denken ook anders kunnen waardoor dat doen ook anders kan.

Voor de coachpool waarin ik zit mag ik een opleiding REBT (Rational Emotive Behavior Therapy) volgen. Boeiend want ik kan daarin telkens de vergelijking met NLP leggen, ook op zelfanalyse gebaseerde studie met deels dezelfde inspiratiebronnen. REBT is net als NLP ontstaan door stronteigenwijze grondleggers die zeggen ‘challenge everything’ en dus niks voor waar aannemen, maar alles onderzoeken. In REBT wordt gesproken over 3 typen eisen die we stellen in ons leven, nl ‘ik moet’, ‘jij moet’ en ‘de wereld moet’.

Gedoe ontstaat wanneer het leven dat moeten niet vervult waarop we vervolgens reageren op 3 manieren, nl ‘awfulizing’, we vinden dat niet vervullen dan dus heel erg afschuwelijk, met frustration intolerance, we kunnen het echt niet aan om iets te doen wat goed voor ons zou zijn omdat dat te moeilijk zou zijn, en ten derde algemene evaluaties over onze eigenwaarde. (De wereld reageert zo op me, dus ik ben waardeloos). Ik herken al deze drie ineffectieve denkpatronen bij mezelf, de ene net iets meer dan de ander.

REBT bestaat er in wezen uit dat we de claim die we hebben op het leven, de eis dat de wereld tegemoet komt aan wat we vinden dat er ‘moet’, een beetje losser maken.

Wat gebeurt er nu als ik te moe word? Er is sprake van een ‘ik moet’ nl ‘ik moet dit allemaal moeiteloos aankunnen’ maar ook van een ‘jij moet’ nl een ‘jij moet me niet zo overladen met klussen of je moet er zelf ook maar eens je schouders onder zetten’ en de wereld hoeft hier van mij niet zoveel in, dat scheelt alweer. Vervolgens ga ik flink in de frustration intolerance: het is zo erg voor me, ik kan echt niet die plak koek, dat handje chips of die chocolade laten liggen hoor.

Maar….. Betrapt! En nu dus tijd er iets anders voor in de plaats te zetten….

Verschrikkelijk dikke ikke

Toen ik een jaar of vier of vijf was begonnen de pesterijen. Ik was een meisje met een rond gezicht, best wel lang en met een klein beetje een buikje en ik was verlegen. Ze noemden me dik. De pesterijen gebeurden op school en in de buurt, bijna dagelijks. Als ik daar verdriet van had, was er een trouwe vriend: snoep! Ik voelde me er altijd beter door en wist het overal te vinden. Zo erg zelfs dat mijn moeder een gedichtje in mijn poesiealbum zette waarin stond ‘dat gesnoep van haar is een plaag’. Verdriet en pijn is iets waar we thuis niet echt iets mee deden behalve gelijk actie ondernemen. Schouders eronder. Vooral niet te lang stilstaan.

Ik verdoofde mezelf met eten. Tot mijn 20e nog op een manier waarmee ik een mild overgewicht had, na mijn 20e met periodes van eetbuien en daarna lijnbuien. Deze vicieuze schommelbeweging duurt nu al zo’n 20 jaar met de ergste uitschieters de laatste 10 jaar, waarin ik een keer 40 kg, een keer 24 kilo en nog een keer 20 kilo ben afgevallen en aangekomen. De kosten hiervan zijn hoog voor mijn lichaam en mijn zelfbeeld.

In een periode van eetbuien ben ik zo van mezelf vervreemd geraakt, zo uit balans, dat mijn lijf trilt en ik niets anders kan dan eten eten eten om weer rustig te worden. ‘Bel me dan’ zeggen vriendinnen en ik waardeer dat echt, maar vond nooit de moed dat te doen. Het punt is ook dat ik heel gevoelig ben voor hoe men mij dan behandelt. Als een slachtoffer of als iemand die zichzelf een schop onder zijn kont moet geven? Ik trek dat beiden niet en zal je gaan mijden. Ik ben kwetsbaar maar niet breekbaar en ook niet lui of slap. Ik heb zelf de taak op zoek te gaan naar mijn werkelijke behoefte en die te vervullen. Daarbij kan je me wel helpen. Door me dat te vragen, door me eraan te herinneren dat ik het kleine Sylvietje mag koesteren. Met rust, met aanraking, met beweging, met kunst en cultuur, met gezond, lekker eten. De waarheid is dat ik net zogoed aan drank of drugs verslaafd had kunnen zijn, maar het werd eten en lijnen. Nu ik weer gezonder eet en geen eetbuien heb ligt de lijnverslaving op de loer ‘Kijk me eens snel afvallen, wat knap van me, hè?’. Ook dat kan je me spiegelen als je merkt dat ik weer iedere dag op de crosstrainer sta of plotseling rigoureus aan de shakes ga (so far, so good…ik leer het nu)

Als ik afviel, zou alles anders zijn, dacht ik wel. Zorg maar dat je bent wat men wil dat je bent, en je bent gelukkiger.

image

De werkelijkheid? Onze maatschappij is gebaseerd op het tekort. Het zou slecht zijn voor de economie als we tevreden zouden zijn over onszelf of ons uiterlijk. Dan zouden we niet via het kopen van allerlei producten of diensten onszelf ‘verbeteren’. Het zal dus nooit genoeg zijn.

Ik ben een aantal keren veel afgevallen en steeds geschrokken hoe anders je dan benaderd wordt. Mede gewichtskunstenaars zeggen daarover goedpratend ‘ja, joh, dat komt omdat je dan veel lekkerder in je vel zit. Daar reageren mensen op’. Ik kan je uit ervaring zeggen dat ik ook zwaarder lekker in mijn vel gezeten heb, en dat daar niet positief/positiever op gereageerd werd. Wie ben jij om je goed te voelen over jezelf als je zo zwaar bent? Het kan gewoon niet zo zijn dat je dan lekker in je vel zit, dat denk je alleen maar…

Wat te denken van de keer dat ik 90+ kg zwaar door het Haagse bos jogde en ‘hee, dikkerd, jij mag wel wat meer trainen, wat een dikke reet heb jij!’ toegeschreeuwd kreeg. Het vraagt wel een heel dikke huid om dat soort boodschappen, die aan de orde van de dag zijn, zomaar van je af te laten glijden. Ik deed het in ieder geval niet en stopte toen met hardlopen, hoe zonde!

Het kostte me veel moeite om mijn eigen koers te gaan varen. Te kiezen voor wat mij gelukkig maakt ipv wat men van mij verwacht en nog ondanks jaren van ‘keihard werken aan mezelf’ met oa NLP. Het crue is dat ik nooit had hoeven werken aan mezelf, ik was altijd al goed genoeg.
Ook al vond jij me misschien dik, of lui of lelijk of ‘gunde je me’ een gezonder gewicht.

Ik schrijf dit blog al een tijdje en ik wou er nog niet mee naar buiten treden. Omdat ik ‘nog’ boven de 100 kg woog en dus het oordeel vreesde ‘alsof jij er dan iets over kan zeggen’. Net zoals ik sommige mensen die me 10 of 5 jaar terug kenden niet wilde ontmoeten omdat ik me zo schaam voor mijn lijf nu. De waarheid is dat ik zelf kan kiezen of ik Haagse bos schreeuwers in mijn leven toelaat en de mensen om me heen kan kiezen die me mogen zoals ik ben, verslaving en al…. Hier ben ik dus. Love me or hate me. Maar dit is het.