Categorie archief: Emoties

Het oude programmaatje

Ik worstel. Niet met eten maar met mijn emoties. Nu ik eten niet meer gebruik als manier om de emoties te dempen zijn ze er in volle omvang: ik ben verdrietig, boos, verontwaardigd. Degene die het het meest moet ontgelden is ook degene die er zich (denk ik) het minste raad mee weet: mijn vriend. En omdat we elkaar niet zo vaak kunnen zien, krijgt hij die emoties keer en keer via de app op zich afgevuurd. Ontzettend stom van me. Maar als ik er middenin zit moet ik NU NU NU reactie op mijn heftige emotie die keer op keer als boodschap heeft: ik wil meer aandacht.

Maar: Van wie eigenlijk?

Ik vind het heerlijk als we samen zijn, we zijn volop vol aandacht voor elkaar. We hoeven die aandacht niet te delen met anderen, we zijn exclusief samen. En daar wil ik meer van. En dat gaat niet. En daar baal ik van en ik klaag erover en anderen gaan me dan bevestigen dat ik inderdaad veeeel te weinig aandacht krijg en dat ze me ‘veel meer gunnen’ En dan ga ik nog verder twijfelen en mezelf op de kop geven. Want: hoe komt het dat ik met zo weinig genoegen neem? Kortom: er draait een oud programmaatje dat zegt ‘zie je nou wel dat die ander je te weinig liefde geeft, dat ligt aan jou en je verdient ook gewoon niet meer’ en zo start een negatieve spiraal van gedachten en emoties als ik niet uitkijk.

Gelukkig zijn er ook die vrienden die gewoon luisteren en zeggen: wees lief voor jezelf. Zet tegenover iedere negatieve gedachte een positieve. Een dierbare vriendin stuurde me dit plaatje en zei: zeg anderen gerust waar je mee worstelt, maar zeg ook dat je gewoon wil dat ze luisteren, ze hoeven niet met hun oplossingen en raad te komen. En daarom is het dus juist om fijn om eens te laten zien wat je bezighoudt. Bij haar is het veilig. En bij mezelf met enige oefening ook.

IMG_3282

So choco-lonely

Gaat het beter als ik schrijf of schrijf ik wanneer het beter gaat? Feit is dat het stil was aan deze kant en dat het al even niet zo goed gaat met gezond eten. Het begon zo rond Pasen met gewoon te druk om te schrijven aan dit blog. Figuurlijk veel op mijn bordje. Daarna volgde een retraite waarin ik (noodgedwongen) juist heel gezond iedere dag veganistisch at en geen koffie dronk en dat voelde fijn en afschuwelijk tegelijk. Omdat mijn lijf heel heftig reageert met hoofdpijn en andere merkwaardige pijntjes en pijnen en er een mentaal programmaatje start met allerlei oordelen daarover en ik er bovendien niet van af viel waardoor ik er ook nog eens teleurgesteld over was. De mogelijkheid om daarna mee te doen aan een aan de groep aangeboden detox programma voelde als een overduidelijk NEE!!! ondanks de belofte dat het met zachtheid zou gaan en met de mogelijkheid te ontdekken waaraan je lichaam behoefte heeft. Ik begon een ‘laat me met rust!”-houding te koesteren, een houding die kennelijk gepaard gaat met het kopen van chocolade (niet mijn drug of choice normaal….) op stations omdat ik ‘zo zielig’ ben. Eenzaam in mijn onduidelijke emotie, maar niet in staat er iemand bij te laten. Jammergenoeg ook even niet in de gelegenheid (nog) om een meer time-consuming manier te vinden of in te passen om die zelfzorg toe te passen. Maar dat gaat wel weer lukken hoor. Let maar op. Vandaag naar de sauna met een vriendin. Tijd om weer even open te worden.

image

Als grapje had ik de kop ‘so choco-lonely’ bedacht en er dit filmpje bij gezocht, maar de idiote tekstherhalingen in beeld ‘so lonely, 4x’ en i feel so low 4x, raakten een snaar. Inademen maar.

 

 

 

 

‘Wat maakt het eigenlijk ook uit?’

De afgelopen dagen ben ik even in een valkuil geslopen. De valkuil van te moe, te onrustig, en ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’- denken. Het maakt namelijk wel uit, want meer eten en minder bewegen betekent minder of geen resultaat of erger. Er is niks mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’-denken. Het zou jammer zijn als we onszelf om ons denken zouden veroordelen, maar er is wel iets mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit’-doen.

image

De truc is te zien welke emoties en welk denken tot welk doen leidt en of die emoties en dat denken ook anders kunnen waardoor dat doen ook anders kan.

Voor de coachpool waarin ik zit mag ik een opleiding REBT (Rational Emotive Behavior Therapy) volgen. Boeiend want ik kan daarin telkens de vergelijking met NLP leggen, ook op zelfanalyse gebaseerde studie met deels dezelfde inspiratiebronnen. REBT is net als NLP ontstaan door stronteigenwijze grondleggers die zeggen ‘challenge everything’ en dus niks voor waar aannemen, maar alles onderzoeken. In REBT wordt gesproken over 3 typen eisen die we stellen in ons leven, nl ‘ik moet’, ‘jij moet’ en ‘de wereld moet’.

Gedoe ontstaat wanneer het leven dat moeten niet vervult waarop we vervolgens reageren op 3 manieren, nl ‘awfulizing’, we vinden dat niet vervullen dan dus heel erg afschuwelijk, met frustration intolerance, we kunnen het echt niet aan om iets te doen wat goed voor ons zou zijn omdat dat te moeilijk zou zijn, en ten derde algemene evaluaties over onze eigenwaarde. (De wereld reageert zo op me, dus ik ben waardeloos). Ik herken al deze drie ineffectieve denkpatronen bij mezelf, de ene net iets meer dan de ander.

REBT bestaat er in wezen uit dat we de claim die we hebben op het leven, de eis dat de wereld tegemoet komt aan wat we vinden dat er ‘moet’, een beetje losser maken.

Wat gebeurt er nu als ik te moe word? Er is sprake van een ‘ik moet’ nl ‘ik moet dit allemaal moeiteloos aankunnen’ maar ook van een ‘jij moet’ nl een ‘jij moet me niet zo overladen met klussen of je moet er zelf ook maar eens je schouders onder zetten’ en de wereld hoeft hier van mij niet zoveel in, dat scheelt alweer. Vervolgens ga ik flink in de frustration intolerance: het is zo erg voor me, ik kan echt niet die plak koek, dat handje chips of die chocolade laten liggen hoor.

Maar….. Betrapt! En nu dus tijd er iets anders voor in de plaats te zetten….

Rising strong

“The rumble begins with turning up our curiosity level and becoming aware of the story we’re telling ourselves about our hurt, anger, frustration, or pain.”

Laatst schreef ik al over schaamte. Mijn typische reactie daarop is: eten, eten, eten, eten, en nou misschien ook nog zoiets als een ander de schuld geven of zelf in een hoekje wegkruipen. Dat kan nog als waar je je voor schaamt of wat de schaamte veroorzaakt heeft niet belangrijk genoeg is, maar je komt er niet altijd mee weg. Bovendien wil ik dat mezelf ‘wegmaken’ met eten niet meer, en denk ik dat juist die lastige emoties aangaan iets oplevert, dus dan moet je toch iets met die emotie. Onlangs kwam er een boek uit van Brene Brown “Rising strong” dat hierover gaat. (In het Nederlands is de titel geloof ik sterker dan ooit) omgaan met schaamte komt erin voor, maar ook met alle andere emoties die ons beletten ‘wholehearted’ te leven.

image

Brene die eerder al heel succesvolle TED talks over kwetsbaarheid gaf en mooie boeken schreef over kwetsbaarheid en de moed van imperfectie, heeft het in dit boek over de verhalen die we onszelf vertellen en hoe we als we de moed hebben om die verhalen onder ogen te zien, we ze ook kunnen veranderen.

Het verhaal zou bijvoorbeeld kunnen zijn hetgeen ik vorige week over een misgelopen afspraak waardoor een heel team tevergeefs op me zat te wachten, dacht dat de organisator me een hak wilde zetten omdat ik niet enthousiast was geweest over de methode die ze bij de bijeenkomst wilde gebruiken. Het mislopen had geleid tot een aantal mails over en weer waarin de bal voor het mislopen steeds bij de ander werd gelegd. Omdat ik het boek net aan het lezen was, was ik me bewust welk verhaal ik mezelf aan het vertellen was en hoe het ons contact in de weg stond. Welk verhaal de organisator zichzelf vertelde, weet ik natuurlijk niet, maar ik had mijn vermoedens. (Dat is ook weer een verhaal op zich…)

Ik besloot af te spreken voor koffie om het uit te praten. Het begon vriendelijk, ik gaf mijn eigen aandeel toe en stelde me daarin kwetsbaar op, maar kreeg geen centimeter van mijn wederpartij mee. Alles lag bij mij. Daar waren feiten en cijfers van en andere feiten en cijfers, de mijne, waren niet relevant. ‘Wat had jij anders kunnen doen?’ was de vraag die me werd gesteld en me deed beseffen te spreken met iemand die echt niet met me wilde meekijken aan de andere kant van de zaak. En dus haakte ik af, nog wat plichtplegingen afwerkend tijdens het gesprek. Terugkijkend heb ik inderdaad moed getoond het gesprek aan te gaan en me kwetsbaar op te stellen, maar was ik er al snel van overtuigd dat de organisator niet met me mee wilde. En als ik dat verhaal nou toch eens had benoemd, wat had er dan gebeurd?

image

Brene heeft het in haar boek over het alleen feedback willen ontvangen van de mensen die ook in de arena staan te zweten en vechten, die vallen en weer moeten opstaan. In plaats van opmerkingen van de “haters” en de “beste stuurlui aan wal”. Ik vind het een gezond advies. In dit geval vond ik dat de organisator daarin niet stond. Wat nou als ik haar had uitgenodigd?

Schaamte

Gisteren stond ik op het podium van een werkconferentie met een presentatie die uit zichzelf de hele tijd heen en weer bewoog waardoor ik mijn verhaal niet goed kon vertellen. Dus stopte ik rustig die powerpoint en begon ik mijn verhaal zonder de beelden te vertellen. Ik had de zaal mee en de lachers op mijn hand, dat was prima. Daarna ging men in dialoog en dat mocht ik vervolgens terugkoppelen en dan in interactie met de zaal wat vragen stellen en het gesprek aangaan. Er kwam bijna niks uit de zaal. Dat was al moeilijker. Toen kwam de wrap up van de dag waarin ik door de dagvoorzitter opgedragen kreeg de 10 punten oogst terug te brengen tot 5. En toen ik dat tegen mijn gevoel dat zei ‘dat gaat dus niet’ ik toch een poging deed, heb ik mezelf voor mijn idee voor schut gezet door oeverloos gelul. En daar schaam ik me voor.

image

Schaamte is een van de meest krachtige aanzetters tot overeten. Maar dat gevoel is niet weg te stoppen dus je kan het netzogoed laten of iets anders doen: een beetje vriendelijk naar jezelf kijken en ook kijken of hieruit iets te leren valt. Ja, dus: een microfoon onder je neus krijgen wil niet zeggen dat je moet praten. (In mijn geval) Dus neem even de tijd en ruimte om na te denken. Overigens was het allemaal zo erg niet wat ik zei, maar ik ben wel heel kritisch op mezelf. Opvallend dat het gedoe met de presentatie me niet in de weg zat maar de opdracht ‘en nu moet jij het samenvatten’ weer wel. Dat laat ik me een volgende keer niet meer te plekke vragen of ik neem hem dan niet helemaal meer op mijn schouder…. En vandaag blijf ik even onder mijn dekbed.

Ongemak verduren

Nu de nieuwigheid een beetje van het stappen tellen af is, begint mijn verveelde zeurkant het maar een gedoe te vinden om iedere dag meer dan 2,5 km te lopen van huis naar station en ‘ s avonds weer terug en ook begint diezelfde klaagmiep sub-persoonlijkheid het maar wat lastig te vinden dat ik niet iedere dag 5 ons afval. Erger nog, deze week geen beweging op de schaal.

image

Guess what? Jammer voor die zeurmiep. Om voor de zomer een gezond gewicht te bereiken zal ik wel vaker uit mijn comfort zone moeten komen…. En hoewel ik mijn rugpijn en neiging te overdrijven (niet met wandelen, wel met serieus heftig crosstrainen ofzo) serieus neem, betekent het niet dat ik soft moet worden. Het zal wel vaker moeite kosten, maar die moeite is het waard. Schouders eronder!