Categorie archief: Geen categorie

Simpel, maar niet gemakkelijk

Het volgen van een plan met zulke strenge regels als metabolic balance heeft is eigenlijk heel simpel, maar dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is. En toch helpt het simpele me.

Zo mag ik bijvoorbeeld niet eten tussen de maaltijden in en dat is simpel. Alles wat me tussentijds wordt aangeboden daar zeg ik gemakkelijk nee tegen. Het stukje kaas op de markt, de gezonde reep met dadels en noten, het overgebleven stukje taart. Nee. Simpel!

Maar als ik dan bij mijn ouders aan mijn ontzettend lekkere Zalm met spinazie zit en zij eten zalm met van die grote garnalen in knoflook en dikke frieten met flink veel mayo erbij dan heb ik toch wel even ? zo’ n bekkie.

IMG_3280

Wat mij dan helpt is dat ik voor mezelf de twee maanden regel heb ingevoerd. Ik stel mezelf de vraag hoe ik me over twee maanden voel als ik dit nu opeet en vraag mezelf vind ik het over twee maanden nog zo belangrijk dat ik dit vandaag perse moet eten? Nee dus. Dus ik laat alles wat ik langs die regel haal lekker staan….en dat is ook weer simpel.

‘Niet te gek, he?’

Vaak weet je zelf wat goed voor je is, maar soms weten anderen het echt beter. Omdat je nou eenmaal blinde vlekken hebt. De mijne is ‘alles of niets ‘. Vaak overtrainde ik me in de alles-stand. Ik rende als een idioot, sportte elke dag, etc. Dat viel me niet eens op. Tot ik een hardlooptrainer kreeg die steeds tegen me zei ‘Niet te gek, he?’ . Ik begreep eerst niet wat hij bedoelde. Daarna verzette ik me ertegen en rende ik nog steeds als een idioot. En kreeg blessures en kon even niet rennen. Later vond ik het terecht, maar kon ik nog niet beter en nu zeg ik het regelmatig tegen mezelf. Dat is het effect van een goede coach.

image

 

Het zaadje planten…

Vanochtend was ik weer op een website van een van mijn inspiratoren aan het lezen en stuitte daarbij op een youtube filmpje dat ik hierbij deel. In het filmpje spreken twee zeer succesvolle afvallers over hoe ze startten en hoe ze nu op gewicht blijven en over hun eetverslaving. Ik raad je aan het filmpje dat een uur duurt te bekijken, maar zal ook ingaan op een beeld dat Tim hier deelt over hoe te starten.

Tim vertelt dat hij begon toen iemand hem zei dat hij in een jaar tijd, voor de eerstvolgende Thanksgiving 50 kg kwijt kon zijn en dus startte hij in november. Andrea was er van overtuigd dat het in een druk leven inpassen van zo veel gewichtsverlies onmogelijk was. Daarvoor had je ‘obese’-achtigige toestanden nodig met een personal trainer, iemand die voor je kookt en hele dagen vrij om te sporten. Zij zag iemand die net als zij een druk leven met werk en kinderen had succesvol veel afvallen. Dat gaf ze een piepklein graantje hoop mee dat ze hun grote gewenste gewichtsverlies zouden kunnen bereiken.

Tim zegt daarover dat als je van iemand een zaadje krijgt waaruit een boom kan groeien, je het natuurlijk op tafel kan laten liggen en dan na een tijd bij die persoon aankloppen en zeggen ‘hee, het ligt er nog steeds, er is geen boom uit gegroeid’ of je kan het zaadje in de grond stoppen en het water geven en goed verzorgen.

Tim zegt dat hij in het begin niet veel vertrouwen had in zichzelf, maar wel in het proces. Naarmate het succes volgt op dat proces, ontstaat dat vertrouwen vanzelf. Ga dus gewoon van start en doe wat je ervoor moet doen, het vertrouwen zal groeien.

Wat is jouw zaadje en hoe verzorg je het?

Tim bereikte overigens die 50 kg niet in een jaar, het werden er 100 en hij is nu al meer dan twee jaar op gewicht. Hij staat zichzelf geen enkel ‘trigger food’ toe en werkt continu aan het stellen van sportieve doelen om zichzelf op koers te houden. Ook actief zijn met bloggen en anderen steunen in hun gewichtsverlies helpt hem op koers te blijven. Andrea viel meer dan 50 kg af en worstelt met periodes van eetbuien, meestal volgend op het eten van ‘trigger foods’.

Heb jij eten dat je triggert tot overeten? Of is het eventueel alcohol waar standaard ‘een vette bek’ bij hoort?

Ziehier voor Tim’s blog met het filmpje

Verveeleten

Gisteren zat ik een groot deel van de dag in het vliegtuig. Ook met een boek van 1007 pagina’s op het vliegveld gekocht en allerlei films vreselijk saai. Note to self: voortaan op lange reizen ‘s nachts vliegen. Maar goed je maakt er het beste maar van. Ergens tijdens de 10 uur durende vlucht toen ik al 300 pagina’s gelezen had en echt niet nog een film wilde kijken, merkte ik het opeens op: zin in iets lekkers te eten. Van alles ging er door mijn hoofd: Snoep, chips, whatever. In mijn buik voelde ik een onrustig knagen, iets dat leek op honger maar het niet was.

image

Om me heen zag ik zakken met chips rondgaan en hele zakken snoep achter elkaar opgekaand overigens door hartstikke slanke mensen. Ik had niks dus dat scheelde weer en ik ging ook geen extra nootjes halen bij de stewardess. Nee, ik was best streng: niet bewegen, dan dus ook weinig eten en ik heb het merendeel van mijn vliegtuigmaaltijden, de zoete toetjes met name, laten staan. Eenmaal op bestemming was ik best hongerig. Er bleken vooral pizza’s en burgers rondom het hotel te verkrijgen. Dan maar naar de minimarket in het hotel voor wat broodjes, een sapje en een beetje chips.

Merk jij het ook dat je als je je verveelt naar ‘iets lekkers’ wil grijpen? Wat doe je dan?

Wenkend perspectief

Ambtenarentaal is behoorlijk raar. En zoals bijna alles waar je steeds middenin zit, went het. Gisteren dacht ik opeens aan een “wenkend perspectief” of “lonkend perspectief” als begrip. Dat wordt in de ambtenarij veel gebruikt net als de “stip op de horizon”.

image

Nog nooit eerder had ik het idee dat de toekomst me wenkte. Ik zorgde gewoon altijd dat ik zelf met een rotgang die toekomst inging met plannen, ideeën en doelen. Nu ik me meer bezig houd met het proces van fitter worden, komt die toekomst vanzelf met mooie resultaten op de proppen in plaats van dat ik er hard aan moet trekken. Zo merk ik dat in mijn gedachten heel regelmatig heel zacht het stemmetje klinkt ‘ik wil weer hardlopen!’ En dat stemmetje wordt hoe langer hoe harder. Ik zeg dan steeds tegen mezelf ‘jazeker, dat gaan we weer doen als ik onder de 100 kg weeg’. Ook merk ik dat ik regelmatig verlangend kijk naar reclames voor hardloopgear en dat ik bij het boeken van een lang weekend Barcelona een visioen had van met mijn reismaatje langs het strand hardlopen. Huh???

image

Ik laat die toekomst lekker wenken en als ik voel dat mijn lijf het weer kan, ga ik weer rustig opbouwen. Zin in! Ondertussen nog steeds dagelijks aan het wandelen. Zo gaaf om te merken wat drie weken wandelen doet met je gezondheid, het gaat steeds makkelijker.

Love yourself to pieces!

Na me een week helemaal happy te hebben gevoeld in mijn bubbel van resultaat, zonk gister de moed me weer helemaal in de schoenen. Het gebeurde toen ik gister een riem deed in de broek die zo afzakt dat ik hem aan kan doen zonder de knoop en rits te openen. Want de riem ging helemaal niet dicht. Ik heb nog zeker 15 cm te gaan voor ik het eerste gaatje haal…
Door jarenlange eetbuien en dan weer afvalraces heb ik mijn zelfbeeld verpest. Als ik in de spiegel kijk zie ik niet wat een ander ziet. Nu zie ik mezelf slank. Veel slanker dan eerst in ieder geval en ik verbaas me als dan zo’n riem niet past en schrik als het ware wakker uit mijn sprookje.

image

Gelukkig zijn er dan vrienden! In dit geval lieve M, mijn reismaatje. Die me appte ‘you’ve got to love yourself to pieces!’ Keep going!!! Ja! Niet mezelf op mijn kop geven, de boodschappen die ik meekreeg van mijn pesters nog eens op mezelf afvuren maar meer liefde aan mezelf schenken. Niet door mezelf in trance te brengen met ongezond eten en zo het ongemak te vermijden, zoals het verdriet te merken dat ik veel zwaarder ben dan ik dacht, maar door goede dingen voor mezelf te doen zoals goed eten, ontspannen, rustig bewegen, vrienden opzoeken voor steun.

Ook zonder mijn ‘resultaten’ ben ik helemaal okee!

image

When does the happiness start?

Via mijn favoriete verzamelaar van succesverhalen van afvallers kwam ik op een verhaal terecht van een vrouw die twintig jaar flink zwaar was en dacht nooit te kunnen afvallen omdat ze het ‘eetgedeelte’ niet onder controle kreeg. Sporten deed ze wel. Ze had door Oprah te kijken twee keer een eye opener. De eerste was toen Oprahs trainer een fors zware man die wel regelmatig sportte zei dat als je sport en je zo zwaar bent, je serieus (oude) emotionele pijn aan het wegstoppen bent. (Trance eating noemt ze dat) De tweede was toen ze een zangeres zag met wie ze zich altijd verwant voelde die ook steeds jojo’de maar nu dankzij een speciaal yoga programma slank was en belangrijk gelukkiger en meer in balans leek dan ooit. Dat was haar startpunt.
Ik heb haar verhaal op ‘theweighwewere’ bewaard omdat het zo vol zat met herkenbare dingen. Het filmpje (eigenlijk best een lange film) was nog meer inspiratie en ze heeft ook een website: www.staceymorris.com waar veel info op te vinden is.
Wat mij vandaag in dit filmpje raakte was het verhaal dat ze twee keer 100 pounds (45 kg) afviel en zich steeds daarna afvroeg ‘when does the happiness start?’ Als je zoveel te verliezen hebt, lijkt het soms dat je gelukkiger gaat worden als je op gewicht bent en dat is dus niet zo…. Dat geluk heb je ergens anders uit te halen. Daarover later meer.

Het filmpje vind je door deze link te gebruiken:

Anders dan eerst

Soms heb je iemand anders nodig om je een spiegel voor te houden. ‘Goh, het kijkt alsof je nu echt op een totaal andere manier met je gezondheid bezig bent’, zei maatje Ineke. Ik:”Nou, eh, ik kan nog steeds de mist ingaan, hoor, als ik weer in dieet-denken of eetbuien beland’. Zij: ‘Ja, maar anders dan eerder kies je nu gezond ipv snel resultaat met shakes en overmatig sporten’

Dat is waar ook….

Omdat hij er aan zat te komen deze week vaak/vaker op de weegschaal. En….. mijlpaal!!

image

Rollercoaster

Waren de resultaten van mijn harde werken vorige week zo ‘mager’, deze week is er opeens weer progressie. Op de weegschaal waar ik tegen alle waarschuwingen in toch drie keer per week op ga staan en ook in zichtbaarheid waardoor ik opeens veel complimentjes krijg. En waarom dat zomaar opeens is, terwijl ik taart, kroket, wijn en likeur op had? Geen idee. Zo gaat dat met afvallen. Het is als een achtbaan, soms de vrije val en op andere momenten het tergend langzame karretje dat zich de rails opsleept.

image

Je kan het op de kermis heel leuk vinden de spanning te voelen van het langzame omhoog kruipen waarna de val volgt, bij het afvallen is het heel veel minder leuk. Maar dat is vooral als je verwacht dat je met een strakke rechte lijn week na week afvalt. Die focus op ‘ik eet dit, dus moet er dat gebeuren, want ik ontzeg mezelf…’ noemt Mieke Kosters in haar inspirerende boeken ‘dieet-denken’. Een valkuil waarin ik nog regelmatig beland. Dus moet ik mezelf soms even toespreken als er even geen zichtbaar resultaat is. Ik doe nl wel wat me blijvend resultaat gaat geven: ik beweeg genoeg en ik eet gezond.

Als ik dan zo snel afval en van complimenten geniet is dat natuurlijk wel fijn, maar ook dat heeft weer een valkuil. Ik kan dat zo willen vasthouden dat ik krampachtig ga doen en eigenlijk dus weer in het dieet-denken verval. Dus blijf ik maar weer bewegen en gezond eten, een leven lang, gelukkig.