Categorie archief: mijn ervaring

Stick to the plan!

IMG_3262

Het gaat goed met afvallen. 11,5 kg kwijt al sinds de hernieuwde start 6 weken terug. Het eten gaat makkelijk, het sporten is leuk. Vaak. Ik heb gelukkig geen afkeer van bewegen, integendeel, afvallen is bij mij grotendeels gemotiveerd door het verlangen weer te kunnen hardlopen, sneller te fietsen, me lekker fit te voelen. Maar dat betekent niet dat mijn bed me nooit terugroept als ik op zondag in de ochtend opsta om te roeien of dat ik nooit draal om me om te kleden om te gaan fitnessen. Ik vind fitness niet bijzonder leuk. Ik vind het een beetje saai. Er is maar één ding echt leuk aan vind ik: progressie zien. Of twee: wat ik ook leuk vind is op de legpress 140 kg weg te trappen met gemak terwijl de man voor me 80 kg deed. ? Maar verder vind ik het niet bijzonder leuk, niet zoals ik die cardiolessen als roeien en spinnen vind. Dus die doe ik voor mijn plezier drie keer per week en daar doe ik dan twee van die fitnesssessies bij. Niet omdat ik het leuk vind dus, maar omdat het werkt. En dus plan ik ze in en doe ik ze gewoon zonder mopperen. Tandenpoetsen doe ik ook niet omdat ik het leuk vind. Stick to the plan!

 

Terug

Het duurde meer dan zomaar even, maar ik ben terug. Ik was voor mijn gevoel al ‘terug’ in de zin van gezond etend, bewegend, mentaal weer lekker in mijn vel, maar had me nog niet digitaal gemeld. En hoe grappig, schreef ik in vorige blog nog over de dikke vette ‘NEE’ bij de detox. Nu heb ik de JA en zit ik in mijn tweede, strenge, week van drie. Ik eet even geen zuivel, vlees of vis, tarwe, witte rijst, aardappelen of suiker. Oh ja, en ik drink geen koffie of alcohol. Gaat verrassend fijn. Ik ontdek dat ik vlees nauwelijks mis, bijvoorbeeld maar zuivel wel. En dat ik best zonder koffie kan. En dat ik te weinig tijd heb/maak om leuke veganistische gerechtjes te maken. En dat ik ‘s nachts wakker kan liggen van een knorrende buik. Oei.

Later meer.

So choco-lonely

Gaat het beter als ik schrijf of schrijf ik wanneer het beter gaat? Feit is dat het stil was aan deze kant en dat het al even niet zo goed gaat met gezond eten. Het begon zo rond Pasen met gewoon te druk om te schrijven aan dit blog. Figuurlijk veel op mijn bordje. Daarna volgde een retraite waarin ik (noodgedwongen) juist heel gezond iedere dag veganistisch at en geen koffie dronk en dat voelde fijn en afschuwelijk tegelijk. Omdat mijn lijf heel heftig reageert met hoofdpijn en andere merkwaardige pijntjes en pijnen en er een mentaal programmaatje start met allerlei oordelen daarover en ik er bovendien niet van af viel waardoor ik er ook nog eens teleurgesteld over was. De mogelijkheid om daarna mee te doen aan een aan de groep aangeboden detox programma voelde als een overduidelijk NEE!!! ondanks de belofte dat het met zachtheid zou gaan en met de mogelijkheid te ontdekken waaraan je lichaam behoefte heeft. Ik begon een ‘laat me met rust!”-houding te koesteren, een houding die kennelijk gepaard gaat met het kopen van chocolade (niet mijn drug of choice normaal….) op stations omdat ik ‘zo zielig’ ben. Eenzaam in mijn onduidelijke emotie, maar niet in staat er iemand bij te laten. Jammergenoeg ook even niet in de gelegenheid (nog) om een meer time-consuming manier te vinden of in te passen om die zelfzorg toe te passen. Maar dat gaat wel weer lukken hoor. Let maar op. Vandaag naar de sauna met een vriendin. Tijd om weer even open te worden.

image

Als grapje had ik de kop ‘so choco-lonely’ bedacht en er dit filmpje bij gezocht, maar de idiote tekstherhalingen in beeld ‘so lonely, 4x’ en i feel so low 4x, raakten een snaar. Inademen maar.

 

 

 

 

Welkom!

Woensdagnacht was het opeens zo ver: ik was wakker en vulde een lidmaatschapstest in op de site van mijn oude sportschool. Donderdagmiddag kwam het telefoontje van de receptioniste die al sinds jaar en dag bij de sportschool zit. ‘Wat leuk dat je weer terugkomt’, zei ze. ‘Ik herkende je naam en je foto nog’, zei ze ook. Donderdagavond stond ik er om mijn lidmaatschap te betalen en gisterenochtend zat ik bij mijn eerste roeilesje. Het ging heel goed, en ik kreeg er energie van. Na afloop nog gezellig wat gekletst met mede-roeiers. Morgen weer!

image

Bewegen

Om een gezond gewicht te kunnen bereiken MOET je sporten, hoor je wel eens. En in programma’s als Obese zie je mensen met zwaar overgewicht keihard trainen op de sportschool om hun doel te bereiken. Feit is en blijft dat wat je eet een veel grotere invloed heeft op je gewicht dat wat je beweegt. Om een bakje chips (177 Cal) te verbranden moet je 13 minuten hardlopen, terwijl je het misschien in 2 minuten opeet. Toch is bewegen heel belangrijk als je op weg bent naar een gezond gewicht, omdat het het afvallen wel ondersteunt en omdat het een effect heeft op je geest en je overall gevoel van fit zijn.

In al mijn vorige ‘pogingen’ om gewicht te verliezen had ik de strategie van een tijdje keihard werken en dan de boel weer laten schieten. Dat werkte altijd prima zolang ik keihard werkte: de kilo’s vlogen eraf. Zodra ik weer meer ging eten en minder sportte, vlogen ze er weer aan.

Je moet iets doen dat je kan blijven volhouden, hoor ik mensen dan zeggen. Drie avonden per week naar de sportschool is het dan wat mij betreft niet. Gewoon niet in mijn leven in te passen op een comfortabele manier. En prettiger nog dan volhouden is wat mij betreft er lol in hebben!’

Inmiddels is het wandelen (na 26 weken fitbit) een gewoonte geworden, en dus geen kwestie van volhouden, maar gewoon iets dat ik elke werkdag doe van en naar het station. De weekenden zijn lastiger. Afgezien van het wandelen van en naar de supermarkt lukt het me niet zo goed een weekendwandelroutine op te bouwen. Ik doe de weekboodschappen nu te voet en ben nu extra blij als ik iets vergeten ben en terug moet want dat zijn weer 2000 stappen meer…

 image

Vandaag ga ik ook maar even een krant halen op het station en dan weer terug wandelen door de stad.

En ik doe ook iets anders: dansen! Met de wii. Mijn dochter kocht onlangs just dance en staat nu al twee weken lang iedere vrije minuut in de woonkamer te dansen. ‘Doe nou een mee’, beet ze me toe. Gisterenavond toen ze er niet was, heb ik het stiekem even gedaan. En vanochtend weer. Hartstikke leuk en… 500 stappen per liedje zo ongeveer! Wil je toch liever hardlopen? Over calorieverbruik van hardlopen versus wandelen, lees je hier.

Wat vind jij leuk om te doen?

 

Een broodje aap is het gezondst!

Met een maatje met wie ik de wens om fit te worden deel, had ik het deze week over het broodje kroket. Het verhaal gaat dat die gezonder is dan het broodje kaas. Gelukkig zijn er mensen die dat dan uitzoeken. Kijk hier maar eens.

Grappig is dat ze het niet alleen over de calorieen hebben maar juist ook een aantal mentale dingen vermelden: van een broodje kroket eet je er vaak maar een en van broodjes kaas vaak meer dan een en: je legt meestal niet maar 30 g kaas op een broodje en wel maar een kroket, dus de berekeningen voor het broodje kaas zijn vaak niet kloppend.

mijn tip? Neem dat wat je het lekkerst vindt, schat wat je at niet te zuinig in, noteer het (en noteer alles wat je eet en drinkt), beweeg en plooi je rest van je dag er omheen.

 

image

Underpromise, overdeliver!

Back in the days van de vaste werkplek had ik een collega die aan zijn computerscherm een papiertje had hangen met daarop de spreuk “underpromise, overdeliver!” . Daar moest ik aan denken toen ik zojuist een bakje versgesneden fruit at. Een bakje met verse ananas, banaan, kiwi en rode druiven. Bij de eerste hap merkte ik  al hoeveel lekkerder het is, dan ik tevoren had bedacht. Underpromise, overdeliver dus. Maar er is ook genoeg eten dat me keer op keer tegenvalt. Ik houd bijvoorbeeld best wel van croissants, maar de geur van een croissant vind ik echt zooooooo veel lekkerder dan de eerste hap. Maf is dat he? Welk eten is voor jou altijd underpromise, overdeliver? En welk juist overpromise?

 

image

Fitbitmania

Mijn grootste vriend in dit proces op weg naar een gezond gewicht is een elektronische: mijn fitbit. Ik schreef er al eerder over. Ik heb hem dag en nacht om mijn pols en heb inmiddels een arm vol keuzes aan bandjes. In China besteld en af en toe komt er weer een nieuwe mijn huis binnendruppelen.

Ik houd er mijn stappen en gewandelde kilometers, uren geslapen en hoeveelheid glaasjes water gedronken in bij en op gezette tijden gaat mijn geruisloze wekker af (want trilt) zodat ik opsta, pauze neem, op weg ga naar een afspraak of huiswaarts keer. En inmiddels kan ik ook zien hoeveel stappen drie andere bekenden al gezet hebben deze week.

image

De app van mijn fitbit flex, want zo heet hij, is inmiddels mijn favoriete app geworden.

Vrijdag was ik uitzinnig blij: mijn zebra bandje was binnen! Ik heb er steeds heel blij naar lopen kijken. Zo leuk!

Zaterdag deed ik hem na het douchen weer om, stapte op de fiets en bij parkeren van de fiets: PANIEK. Bandje weg!

Ik twijfelde even om toch verder te gaan want ik had een kaartje voor het filmfestival, maar niet lang: gauw de route terug fietsen!!!!

Halverwege de route was ik zo slim om op mijn app de functie ‘houd beweging bij’ te selecteren. Dan wordt er als het ware een route uitgestippeld vanaf waar je begonnen bent. Vreemd genoeg bleek het beginpunt van die route toch mezelf te zijn…. Dus jas uit, tas en jas doorzocht. Niks. Nog weer paar honderd meter verder, app weer bekeken. Jas en tas weer bekeken. Niks.

Dan maar voorzichtig naar huis, stel nou dat hij ergens onzichtbaar aan me hangt te bungelen en door het bewegen van het fietsen valt. thuis. Niks. Jas uit. Niks. Tas doorzocht. Niks. Wasmachine boven bekeken. Eh, niks. Vriezer ingedoken. Niks.

Wekkerfunctie aangezet. Een heel zacht getril hoorbaar. Katten mauwden er doorheen. Nog weer een keer die wekker. Zacht getril zonder duidelijke richting. Weer die wekker. Zacht getril. Leek uit hoek van de keuken te komen. Weer die wekker…. Jaaaaaaaaaa, daar is ie. Op de grond.

Film gemist, maar mijn beste vriend weer terug. Gelukkig!

 

 

Just keep swimming, swimming, swimming….

image

 

Een van de vrolijkste tekenfilmpersonages is Dory uit Finding Nemo. Ze heeft een onverwoestbaar optimisme ook al is ze door haar verlies van korte termijn geheugen al haar vrienden en familie kwijtgeraakt. Als het moeilijk wordt heeft ze keer op keer het zelfde devies ‘just keep swimming, swimming, swimming!’

En dat is wat ons te doen staat als we (veel) willen afvallen (en daarna op gewicht willen blijven): doorgaan en doorgaan en doorgaan, hoe het leven er ook voor staat.

En zwemmen, dat kan ook.

 

 

 

 

 

(het idee van Dory heb ik van een ander blog over gewichtsverlies, weet helaas niet meer welke, een Amerikaanse in ieder geval)

Gaat het dan nooit over? je verwachtingen van succes

Regelmatig kom ik het volgende tegen in coaching: de client leert iets en doet iets anders dan eerst, maar is niet tevreden over hoe ‘moeilijk’ dat nog gaat. Iemand die nooit ‘nee’ zei, gaat dat nu vaker doen, noemt zo twee, drie voorbeelden, maar voelt zich er in eerste instantie schuldig over als ze het doet, bijvoorbeeld, en is bang daardoor vrienden kwijt te raken. Als ik dan vraag wat er echt gebeurde, is het antwoord ‘nou ja, ik deed het wel, maar het voelde zo rot!’

Een van de dingen die ik dan wel eens zeg, is dat er niks mis is met zo’n rotgevoel van schuld of schaamte. Het is een richtingaanwijzer. Wel is het jammer om er lang in te blijven hangen. Ook is het belangrijk om te beseffen dat dat rotgevoel een gewoonte is en je jezelf keer op keer zal moeten uitdagen om die gewoonte te veranderen. Door te blijven handelen, ook al voelt het rot. Inzicht zonder handeling, brengt geen verandering, zeggen ze wel eens.

In wezen zijn er een aantal manieren om met zo’n rotgevoel om te gaan: zorgen dat je er niet in beland, door zoals in het voorbeeld gewoon steeds ‘ja’ te blijven zeggen. Maar ja, dat wil de client ook niet, want dat geeft zoveel problemen en zelfverwijt. Nee, dan liever het rotgevoel bij het ‘nee’ maar doorstaan.

image

Achter een gevoel van schuld gaat een schending van je waarden schuil en de overtuigingen wat dat betekent voor hoe je je moet gedragen worden erin duidelijk: ‘je moet altijd klaarstaan voor je vrienden’ of ‘ze mogen geen last van me hebben’ of ‘je mag niet zeuren’. Het is dus zinvol op zelfonderzoek te gaan als je dat gevoel hebt. En kijk dan daarbij ook of je zorgvuldig hebt gehandeld naar de ander, maar ook naar jezelf!

De situaties waarin je dan volgens je eigen waarden handelt en zorgvuldig bent naar de ander worden steeds talrijker, waardoor je je minder vaak schuldig gaat voelen. Maar er blijven gerust situaties waarin zelfs de meest doorgewinterde zelfonderzoeker zich nog schuldig voelt of zich schaamt. De kunst blijft dan om dat gevoel gewoon te verdragen, op zelfonderzoek te gaan, het eventueel te erkennen wanneer je ‘fout’ zit en weer door te gaan.

Ben je bezig met zelfonderzoek en steeds meer de beste keuze maken, dan zie je daar soms vooruitgang in. De dingen worden makkelijker. Maar op andere momenten zie je het niet en is de hobbel van schuld en schaamte groter om te nemen. Besef dan dat dat normaal is, en niet erg. Probeer gewoon zo vaak mogelijk de goede keuze te maken. Blijf het gewoon doen, ga het aan! Bedenk ook wat dat je oplevert.

Deze week schaamde ik me er even voor dat ik teleurstelling voel als ik maar 4 ons afval in een week. Even maar. Want ik besef dat de gedachte ‘je moet helemaal perfect reageren op iedere tegenslag’ me niks verder helpt.