Categorie archief: mijn ervaring

Plannen

Dit weekend staat voor mij in teken van het IFFR, het Rotterdams filmfestival. Gisteren twee films gezien en genoten van sfeer en cappucino tussendoor. Al pratende kwam de zomervakantie ter sprake. Ga je mee fietsen, vroeg P. En zo ontstond het plan om lekker weer met Cycletours (zo kennen we elkaar) te gaan fietsen. In Italie dit keer. Graag met wat kilootjes minder. Nog 23 weken te gaan. Moet lukken.

image

Steeds beter je gewoonten veranderen

Ik schreef eerder al verschillende keren over ‘nudging’ en over gewoonten. We zijn de som van onze gewoonten zegt Anthony Robbins volgens mij. Stephen Covey had het over ‘7 gewoonten’ die van iedereen de meest succesvolle variant van zichzelf zouden maken. Op dit moment staat ‘Steeds beter, verander je gewoonten, verander je leven’ van Gretchen Rubin erg hoog op de bestsellerlijst. Gretchen schreef eerder over gelukkig worden en ondervond daarbij dat gelukkige mensen gelukkige gewoonten hebben. Maar vaak genoeg WETEN we wel wat ons gelukkig maakt, maar DOEN we het niet.

Waarom is dat? Volgens Gretchen zijn er grofweg vier karaktertypen die bepalen of je je wel of niet aan je nieuw voorgenomen gedrag doet houden. Ken je je type dat kan je jezelf helpen door wat bij jouw type horende hulpstructuren aan te leggen. Op Gretchen’s site kan je deze test doen.

image

Gretchen noemt de typen:

1. de volhouder: voldoet aan externe verwachtingen, vodoet aan interne verwachtingen. Heeft to do list, werkt volgens planning. Volhouders hebben behoefte aan duidelijke verwachtingen.

2. de vrager: verzet zich tegen externe verwachtingen, voldoet aan interne verwachtingen. Pas als ze zelf het nut van de regel zien, doen ze er iets mee. Vragers vinden hun eigen mening beter dan die van een deskundige.

3. de plichtsgetrouwe: voldoet aan externe verwachtingen, verzet zich tegen interne verwachtingen. plichtsgetrouwen houden zich aan externe deadlines, hebben zelfs externe triggers nodig voor dingen die ze graag doen.

4. de rebel: verzet zich tegen externe en interne verwachtingen, willen een keuze hebben. Rebellen verzetten zich tegen gewoonten. Ze verzetten zich niet alleen tegen ‘overheersing’ maar ook tegen zelfbeheersing.

Herken je jezelf in alle typen? Logisch, want ze overlappen. Handig is om te weten welk type je meest dominante type is.

Om gewoonten te veranderen heb je volgens Gretchen allerlei strategieën nodig, maar de belangrijkste 4 zijn: monitoring, basis, planning en verantwoording. Natuurlijk is per bovengenoemd type een of meer van deze strategieen extra nuttig.

Met monitoring bedoelt ze dat het handig is om je gewoonte meetbaar te maken bv de afspraak met jezelf ‘ iedere ochtend 10 minuten op de crosstrainer’ en feedback op je gewoonte te creeren, bijvoorbeeld door een dagboekje bij te houden. Denk aan een eetdagboek of een stappenteller. Ze zegt hierover: ‘Door jezelf de maat te nemen word je je van jezelf bewust, en door zelfbewustzijn wordt je zelfbeheersing sterker’.

Met basis bedoelt ze dat bepaalde andere gewoonten je kunnen helpen om andere gewoonten vol te houden. Ze zegt daarover: ‘Zelfbeheersing brengt zelfbeheersing voort en verandering moedigt verandering aan. Het tegenovergestelde is ook waar: onwenselijke gewoonten vormen vaak een cluster en versterken elkaar’. 

De gewoonten die ze als ‘basis’ ziet die andere goede gewoonten steunen, zijn: slapen, bewegen, goed eten en drinken en orde scheppen in de chaos.

Hoe moet het nou als je juist dat eten en bewegen wil veranderen? Hierover zegt ze dat omdat hersenen voedsel nodig hebben om impulsen in goede banen te leiden, je juist moet eten om impulsief overeten te voorkomen. Zorg dus dat je geen honger krijgt, maar blijf honger voor met regelmatig tussendoortjes nemen. (Als je gevoelig bent voor impulsief overeten).

Over bewegen zegt ze dat we geneigd zijn direct als een idioot naar de sportschool te rennen voor uitputtende sessies, maar dat regelmatig wat wandelen beter vol te houden is en daarom meer zoden aan de dijk zet. Van mensen die aan een trainingsprogramma beginnen houdt ongeveer de helft het na een half jaar voor gezien, terwijl de mensen die een bewegingsroutine introduceren die bij hun temperament en dagschema past, het gemakkelijker volhouden. Een avondmens moet bijvoorbeeld niet vroeg op willen staan om te gaan bewegen, dat gaat hem niet worden.

Met planning bedoelt ze dat een geplande gewoonte zoals ‘ik wandel iedere dag van en naar het station’ beter werkt dan ‘vaker de trap nemen’. Vaste gewoonten zoals ‘ ik ga op maandag, donderdag en zondag naar de sportschool’ werken bovendien beter dan gewoonten waarbij besluitvorming mogelijk is, zoals ‘ik ga drie keer per week naar de sportschool’.

Met verantwoording maakt ze gebruik van het principe dat we als we denken dat er iemand naar ons kijkt, ons beter gedragen. Het succes van coaches, personal trainers, etc ligt hem ook in dat je als het ware verantwoording aflegt aan die persoon. Maar ook door hardop tegen je collega’s te roepen dat je voorlopig geen taart eet, krijg je dat je erop aangesproken wordt als je het toch doet. Volgens Gretchen werkt de verantwoording het beste als de persoon aan wie je hem aflegt geen hechte band met je heeft, de verantwoording wederzijds werkt of hij of zij betaald wordt om als verantwoordingspartner op te treden.

Voor mij werkt -buiten het gezond leven om- een afspraak die ik heb met een mede-coach om regelmatig samen koffie te drinken waarbij we even terugkomen op de verschillende uitdagende klussen die we voor onszelf voor in de tussentijd bedacht hadden, heel erg goed. Als ik die verantwoordingspartner niet had, had ik zeker nog niet meer dan 60 blogs geschreven op deze site, maar ook verschillende lastige gesprekken, eerste stappen of andere hobbels zou ik nog níet genomen hebben. Denk ik zomaar….

 

 

Triggers

Iedere keer als ik mijn dochter’s kamer inloop, moet ik even slikken, want daar staat een grote zak jelliebeans op de tafel naast de deur, die maar niet opkomt. De chips de ze ongeveer een handje per keer eet, eens per week ofzo, moeten daarna ook mee naar boven. Ik ken mezelf en mijn triggers. Geef mij een hand chips en ik wil de hele zak en erger, ben dan ook bijna niet meer tegen te houden om de hele zak razendsnel leeg te eten.

image

Er zijn van die dingen, die weet je gewoon van jezelf als je helemaal eerlijk bent. Dit weet ik en dus deal ik ermee. Niet door mezelf te veroordelen voor dit automatisme want dat brengt me niks. Ik zeg ‘automatisme’ maar ik weet heel goed dat het natuurlijk geen automatisme is. Er is immers iemand die die jelliebeans of chips in mijn mond stopt, en die iemand ben ik gewoon zelf. Ik zou het dus ook kunnen laten. Het automatisme kunnen doorbreken. Maar ik weet dat dat laten heel erg moeilijk is als ik eenmaal begonnen ben. Het eten van deze ‘voedingsmiddelen’ is een trigger voor me. Met die ene hap jelliebeans gaat een hele reeks van gebeurtenissen lopen van eten van die troep tot ‘en nu iets hartigs’ erna. Dat hartigs is meestal kaas. Ook iets dat ik probeer te beperken. Niet slim dus.

Bij chips heb ik een andere reactie. Ik wil gewoon de hele zak.

Op mijn werk geef ik met een collega een workshop waar we de hand met de dominostenen laten zien zoals hierboven en dan vragen hoe je voorkomt dat de stenen omvallen. Iedereen antwoordt dan ‘haal die vinger weg’  en inderdaad ga je een alcoholist niet achter een glas wijn aan tafel zetten ofzo. Als je niet getriggerd wordt, hoeven de dominostenen niet om te vallen. Maar mag mijn dochter dan nooit meer chips? Of ik?

Tuurlijk wel. Een andere manier is namelijk te kijken naar de dominostenen. Waarom vallen die om? Omdat ze zo dicht op elkaar staan dat ze in hun val de volgende meesleuren. Wat maakt dat je van jelliebeans opeens kaas zit te eten? Omdat er een ‘automatisme’ in mijn gedachten zit over ‘na zoet komt hartig!’. Oh ja? Waarom is dat zo? En ook omdat de automatische gedachte ‘dit maakt dan ook niet meer uit’ opeens verschijnt. Dit zijn gewoonte-gedachten. Ingesleten maar niet almachtig. Te stoppen. Tegen te spreken. Om te draaien. En er hoeft niet naar gehandeld te worden.

Ook de gedachte die ik eerder noemde (zie lekker makkelijk! )dat het ‘te lastig’ is, is maar een gedachte. Er zijn allerlei momenten van allerlei dagen waarop het je ‘lukt’ om deze dingen niet te eten. Waarom nu dus niet? Het mag ook best een beetje moeilijk zijn, dat kan je best aan.

Hoe ik met de jelliebeans en de chips omga? De jelliebeans eet ik gewoon niet meer. Gaat mijn hand toch die zak in dan roep ik gewoon keihard STOP tegen mezelf. Chips wil ik wel gewoon kunnen eten. Ze horen bij het samen naar een serie kijken ritueel van mij en mijn dochter. Ik neem dan een bakje, iedere keer hetzelfde soort bakje, niet stiekem opeens de slakom, en laat het daarbij. De zak gaat daarna naar boven. Geen idee waar ze ze verstopt. Zij ook meestal niet meer, trouwens. Werkte dat ook maar voor mij….

Anyway. Dit werkt voor mij. Wat werkt voor jou?

 

 

 

Iets anders dan kilo’s

Ik ben erg geneigd mijn agenda te pakken en uit te rekenen over hoeveel weken ik 100 zal wegen en wanneer onder de 90 en wanneer op streefgewicht uitgaande van een kilo per week. Soms ben ik minder streng en bereken ik het met 0,8 kg. 0,5 weiger ik als realisch te zien (maar is terugkijkende naar de periode van juli tot nu helemaal niet zo gek). Eigenlijk helpt me dit niks, en om het gezonde eten zo min mogelijk in de sfeer van ‘een race’ te plaatsen, weeg ik me niet meer thuis. Alleen eens per week bij de WW.

Om mezelf op een andere manier te motiveren heb ik met een maatje van de hardloopclub afgesproken om halverwege maart een ‘nationale nieuwenbroekendag’ te vieren. In een periode van 10 weken willen we in een maatje kleiner komen te passen. Als me dat lukt op die datum pas ik weer in normale Nederlandse confectiemaat. Hoe gaaf is dat? 11 maart. Onthoud die datum…..

image

Lekker makkelijk!

Het veranderen van allerlei gewoonten en het aangaan van de dingen die alsmaar blijven liggen, wierp deze week zijn vruchten af: ik ben na lang ‘trutten’ eindelijk weer eens naar de tandarts geweest. Was niet leuk, wel nuttig. Ik durf nu weer voluit te lachen.

Ken je dat, zo’n lijstje dingen die je weet dat je eigenlijk zou moeten doen, maar steeds uitstelt? Op den duur is het denken aan het uitstellen net zo oncomfortabel of misschien wel erger dan het klusje zelf.

Ik vond het opvallend, de last die van me afviel zodra ik de afspraak met de tandarts had gemaakt. En inderdaad het tandsteen verwijderen was niet zo prettig, maar vele malen minder erg dan de optelsom van al die onconfortabele momenten waarop ik willens en wetens niet belde.

Ook dagelijkse klusjes zoals de was opvouwen, de vaatwasser in- of uitruimen en opruimen kunnen bij mij een groot gevoel van tegenzin oproepen. Niet omdat het zo veel tijd kost of zo moeilijk is, maar bah, geen zin. De momenten dat ik me er gelijk overheen zet, leveren meestal dubbel plezier: een net huis en niet dat vage schuldgevoel.

image

 

Ook bij het gezond eten en bewegen kan je regelmatig te maken krijgen met geen zin. Bovenstaande plaatjes zie je vaak in tijdschriften over gezond eten, maar soms zit je gewoon met lange tanden achter je bak sla terwijl je gezin of vrienden eten wat jij zou willen eten. Bah! Geen zin!

Geen zin om je om te kleden om te gaan sporten, te koud om te wandelen, te regenachtig om te fietsen. De sportjuf is niet aardig, de mensen in de groep niet leuk, de rest is slanker, de les te zwaar, de chips te lekker om te laten staan, het duurt te veel weken voordat je slank bent. Bah. Bah. Bah.

Als je er bij stilstaat is dat geen zin gevoel eigenlijk een heel naar gevoel. Zeg maar eens heel zeurderig en slepend een paar keer achter elkaar ‘geen zin’. Ik weet niet waar jij het voelt, maar ik krijg er een heel naar gevoel van in mijn buik. Dat gevoel gaat op twee manieren over: je besluit dat waar je geen zin in hebt gewoon lekker niet te doen en gaat over tot de orde van de dag of je doet het wel.

De keus is aan jou. Wat zou het beste resultaat opleveren?

Het hoeft helemaal niet makkelijk te zijn. Zou wel leuker zijn, maar het hoeft niet. En toch kan je het doen. Probeer maar!

Gewoonten veranderen

Vorige week bracht ik een fijne dag door met een dierbare vriendin. We spraken over het boekje ‘het no diet dieet’ dat ze me al jaren geleden aanraadde. Het boekje is uit de handel, maar nog wel tweedehands te bestellen bij bol.com. Ik had het al een aantal jaren liggen en had het eerder ook met veel plezier gelezen en gebruikt.

image

In het boekje vertellen twee psychologen en een journalist uit Engeland over het onderzoek dat ze hebben verricht naar de onderliggende redenen voor te dik zijn. Om daarop antwoord te krijgen, gingen ze de gewoonten van te zware en lichte mensen onderzoeken. Daarbij ontdekten ze dat voedings en bewegingspatroon van zware en lichte mensen helemaal niet zo veel verschilt, maar dat slanke mensen ook vaak de ‘gelukkigste, ruimdenkendste en onbezorgde mensen zijn’.

Ze zeggen er dit over: ‘ Wij ontdekten dat gelukkige, open mensen meestal gewoonten en eigenschappen hebben die ervoor zorgen dat ze slank blijven. Dikke mensen daarintegen hebben hebben gewoonten en kenmerken die ervoor zorgen dat ze gestaag in gewicht toenemen. ….’Grofweg gezegd, naarmate je gewoonten meer ingesleten raken, gaat je taille uitdijen.’

Om daar wat aan te doen krijg je 28 dagen lang iedere dag een opdracht varierende van: ‘ kijk een dag geen tv’  tot ‘wees zo impulsief mogelijk’ tot ‘sta een uur eerder op.’ Daarnaast krijg je een lijst met opdrachten waarvan je er een aantal uitkiest om die week uit te voeren. Zoals:

  • koop een andere krant
  • koop en lees een ander tijdschrift
  • zet een andere radiozender op of ga weer naar de radio luisteren
  • ga naar een sportevenement
  • ga naar de film in je eentje
  • wissel van plaats: ga ergens anders zitten dan waar je gewoonlijk zit
  • doe een kinderspelletje

Je kan er zelf vast wel een paar bij verzinnen. Ik had het met iemand over aan de andere kant van het bed slapen en merkte bij mezelf hoeveel spanning dat bij me opriep. Gelijk maar gedaan. Was natuurlijk helemaal niet moeilijk, wel verfrisssend!

Volgens de auteurs helpt dit je op een andere manier in het leven te staan waardoor het makkelijker wordt je ingesleten gewoonten rondom eten te veranderen. Het is nog leuk ook! Wat ga jij eens anders doen dan normaal?

 

Sterren

Gisteren ontmoette ik een oud-collega weer na een tijdje. Hij vraagt me een keer per jaar ‘op te treden’ voor een groep ambtenaren uit het buitenland. Ik had hem al even niet gezien en was denk ik zwaarder dan vorige keer. Hij vroeg tot twee keer toe ‘gaat het goed met je?’ en keek naar mijn buik. (Ik dacht ‘gaat het wel goed met je?’) Confronterend.

Ik wil graag altijd groot en sterk zijn, en voel me dan even klein en nietig omdat mijn lijf laat zien dat ik het niet zo fijn had. Maar ik besef ook: wat je aan me ziet is het resultaat van keuzes die ik lang geleden maakte. Ze laten (nog) niet het meer recente verleden (sinds juli jl)  zien.

Het is alsof we sterren zijn. Het duurt even voor het licht de aarde bereikt. Wat je ziet is een historisch beeld.

Zolang ik de juiste keuzes blijf maken, zal ik resultaat hebben. Het duurt alleen even voor het zichtbaar is.

imageimage

 

 

 

 

 

 

 

Meten en weten

Voor de gewichtsverliezer is de kilogram een belangrijke meeteenheid. Wat blijkt? Hij bestaat niet eens, het is ‘het’ kilogram volgens artikel 1, derde lid,  van de IJkwet. En in die wet vind je ook van alles over wat die kilogram dan precies inhoudt, en hoe je ervanuit kan gaan dat de kaasboer bijvoorbeeld, de juiste maat hanteert als hij je een half pond Goudse belegen overhandigt. Voor de enige echte juiste kilogram ga je naar Sevres bij Parijs (ook bekend van het porcelein) waar dit ding bewaard wordt:

image

(Foto: Niet van porselein, wel van platina-iridium)

Het is het internationale prototype van de kilogram, dat van een platina-iridiumlegering is gemaakt en bewaard wordt op het Bureau international des poids et mesures (BIPM). Gelukkig hoef je niet helemaal naar Sevres af te reizen als je in Nederland redelijk zeker wil zijn van de juiste maat want in Nederland hebben we ‘kopie nummer 53′ en die wordt in Delft bewaard. Maar wat blijkt nou? Het origineel en de kopieën blijken niet helemaal precies overeen te komen… Wikipedia meldt dit:

‘in de jaren tachtig werd opnieuw bevestigd dat (ondanks schoonmaken) de massa van de internationale kilogram niet constant was. Omdat er geen hogere standaard beschikbaar is, is het niet te bepalen of de massa was toe- of afgenomen, maar sinds die tijd wordt er wel hard gewerkt aan het realiseren van een nieuwe kilogram, één die niet afhankelijk is van een fysiek voorwerp.’

Het gram was tijdens de invoering van de Franse wet in 1795 de eenheid van massa, door de Franse Academie van Wetenschappen gedefinieerd als de massa van 1 cm3 gedistilleerd water van 0°C. Omdat een verdampende standaard niet erg geschikt is, moest een fysieke standaard gemaakt worden. In 1799 heeft met het gram veranderd omdat men toen de meter ook veranderde en bovendien werd water van 4 °C. correcter geacht voor de meting. Aangezien dat enige tijd geleden was, heeft dit geen invloed gehad op jouw gewicht. Gelukkig maar!

Gewicht is gewicht dus niet en het wordt nog erger want in het dagelijkse taalgebruik wordt er gesproken over ‘gewicht’ als men in feite massa bedoelt. Wikipedia: Men koopt een kilogram suiker, een zekere hoeveelheid. Men zegt ‘gewicht’ maar bedoelt ‘massa’. Als men dus 1 kg suiker koopt, hier of op de maan, koopt men evenveel suiker. Die hoeveelheid suiker wordt op aarde echter met een grotere kracht aangetrokken door de aarde, dan dezelfde hoeveelheid aangetrokken wordt door de maan. Dus dezelfde hoeveelheid suiker heeft op aarde een groter gewicht dan op de maan. In die gevallen waar men niet de kracht bedoelt maar de hoeveelheid is ‘kilogram’ het juiste begrip, maar ‘gewicht’ het foutieve.

en verderop:

Neem die zak suiker van 1 kg (een bepaalde hoeveelheid). Indien men nu de hoeveelheid suiker bedoelt dan moet men spreken over 1 kg en heeft men het over massa. Deze is zowel op aarde als op de maan hetzelfde. Indien men over de aantrekkingskracht heeft moet men spreken over 9,81 N op aarde en over 1,62 N op de maan, maar is er van gewicht sprake. In het geval van die suiker zal men uiteraard niet vaak de kracht bedoelen.

Een interessant stukje proza, en de volgende keer dat ik op de maan kom, zal ik eens kijken waar ze daar zakken suiker verkopen om het eens te testen….

De IJkwet leert ons verder dat ‘weegwerktuigen’ moeten worden geijkt en kunnen worden gekeurd. Als je je weegschaal zou willen laten keuren, dan is daar een wettelijk stelsel voor.

Processed with VSCOcam with c1 preset
Processed with VSCOcam with c1 preset

(Foto: de heksenwaag te Oudewater, ik heb mijn twijfels over de conclusies nav de metingen die daar verricht worden)

Dat komt wel goed dus. En als je weegschaal dan niet goed blijkt, moet er een ‘afkeuringsmerk’ op. Dan mag je er heus nog wel op staan, maar je mag hem niet meer in de handel gebruiken of gebruiken als meetinstrument voor het uitdelen van loon naar -ik noem maar een dwarsstraat- kilo’s gepelde garnalen. Metingen over je gewicht in goud zouden wellicht ook onder die bepaling kunnen vallen. Mocht je op die manier betaald gaan worden met je gebrekkige weegschaal als basis, vraag het dan alsnog even bij me na, dan zal ik de collega’s van Economische Zaken hierover raadplegen.

Metingen voor privédoeleinden vallen in ieder geval niet onder de bepalingen van de wet, en dat betekent ook dat de wet dan geen eisen stelt aan opstelling en gebruik van de weegschaal.

Dat je nauwkeurigheid van je weegschaal, de opstelling en het gebruik van invloed kunnen zijn op het getal dat je ziet verschijnen, hoef ik je vast niet uit te leggen. Even wat voorbeelden:

– de vrouw die 5 (!) weegschalen kocht tot ze zeker was dat ze inderdaad op weegschaal nr. 2 ‘ het lichtst’ was. (Waargebeurd!! En nee, ik was het niet)

– je weegt je thuis voordat je naar de weight watchers gaat en weegt daar 8 ons meer (waargebeurd!) of 6 ons minder (ook waargebeurd)

– je stapt je weegschaal op en weer af en weer op en bent in die tijd een hele kg zwaarder geworden (nooit lichter,  helaas. Waargebeurd)

– je weegt als je de schaal een meter naar rechts verplaatst 6 ons minder. (Yep, waargebeurd)

– je hebt zo’n ouderwetse schaal met naaldje en bent pas anderhalve kilo verder pas echt zeker dat je een bepaald getal bereikt hebt. (Heb ik me laten vertellen)

–  je houdt je vast aan een deur, het plafond of iets anders en kan zo het getal op de schaal aanpassen (leuk spelletje, maar niet eerlijk)

– je probeert een foto te maken van het gewicht op de schaal en zit met vasthouden van je mobiel weer boven dat ene magische getal (pfff)

– etc.

Wat het bovenstaande ons leert is dat het getal op de schaal relatief is, want op de maan en een meter verder naar links, en zeker ook op schaal nr. 2 weeg je minder, maar zoals wikipedia al zegt over pakken suiker geldt ook hier: toch neem je een bepaalde ruimte in. En dat vinden we ook belangrijk. Dus is er naast het kilogram ook de meter die van invloed is op ons afvalsucces.

De meter is in de loop der jaren niet veranderd, maar wel nauwkeuriger geworden, zo zegt wikipedia doodleuk alsof een nauwkeurig opgemeten meter niet anders zou kunnen zijn dan een echte echte echte meter… En om je geheugen op te frissen: de meter is de lengte gelijk aan 1 650 763,73 golflengten in vacuüm van de straling overeenkomend met de ongestoorde overgang tussen de toestanden 2p10 en 5d5 van het atoom krypton-86.  Jeemig! Dat wist ik dus niet. Maar wel dat voor mij als vrouw mijn taille met oog op mijn gezondheid onder de 80 cm omtrek zou moeten zijn. Maar dat alles onder de 85 ook al best goed is, zo wordt beweerd. Dat is hij dus (nog) niet, dus daar werk ik aan. (Ook heb ik met mijn moeder een dispuut over wat je taille is. Zij meent dat je een broek optrekt tot vlak onder je ribben en dat dat je taille is, ik meen dat hij ongeveer bij je navel zit)

De meter is dus niet veranderd, maar wel nauwkeuriger geworden en ook de officiele Franse ijkmeter bleek 0,2 mm te kort. Gelukkig wordt de meter nu niet meer met die ijkmeter bepaald maar kan hij in ieder laboratorium worden vastgesteld. Of dit je in je meting van buikvet zal helpen? Ik vermoed het niet.

Na jaren van weegobsessie (iedere dag een paar keer op de dag erop en dan een aantal keer op en af stappen en laagste punt onthouden, verdrietig van ieder ons omhoog, teleurgesteld over ieder ons omlaag) heb ik besloten de taille en het gewicht af en toe te meten. De taille met een touwtje (minder dan het was en krimpende is super), het gewicht een keer per week bij de weight watchers. Waar de weegschaal “me zwaarder maakt”. Nou en?

 

 

Gezond eten met kerst

image

Je kan niet tussen sint en kerst aankomen wat je tussen kerst en sint aankomt, is een dieetwijsheid die in deze periode veel geliket en gedeeld wordt. Jammer dat ik voor mezelf altijd het tegendeel heb bewezen. Natuurlijk begrijp ik dat je best veel meer zou kunnen aankomen tussen kerst en de sint het jaar erop, maar ik kwam meestal aan tussen oktober en januari, of nou ja, zeg gerust februari met een enorme piek in december en daarna ging ik weer ‘braaf’ afvallen met geweldig resultaat richting zomer en aankomen na de zomervakantie. Al met al een beweging die me veel ellende, zelfverwijt en verdriet opleverde en veel onbegrip over waarom ik mezelf dit aandeed.

Gelukkig gooi ik het sinds juli (met de nodige ups en downs) over een andere boeg en dat betekent dat ik de sintperiode ongeschonden door ben gekomen en de kerst ook hoopvol is. Ik krijg namelijk eters de eerste kerstdag dus ik bepaal wat we eten en tweede kerstdag ga ik traditioneel wandelen waarbij ik brood meeneem.

Pre-kerst kwamen zeer fitte vegetarische vrienden eten. Gourmetten met groente en vis moest het worden, zeiden ze. Prima! De dag erna zat ik mijn WW-punten in te vullen en zag ik dat ik zelfs punten over had gehouden!!! Dat komt natuurlijk een beetje door de WW punten waarbij je groente en fruit niet telt en die lagen hoog opgestapeld op mijn bordje en doordat vis en garnalen maar 1 punt per 100 g zijn. Neem dan weinig brood en sausjes van magere yoghurt en je komt de dag met een voldaan gevoel door. Aanrader dus!

Waarom is dit zo belangrijk voor me? Als ik het gevoel krijg dat ik ‘zielig’ ben omdat ik ‘niks mag’ in deze periode van overvloed, ben ik eerder geneigd er de brui aan te geven en als ik daarbij bepaalde ‘voedingsmiddelen’ pak die voor mij triggers zijn voor eetverslavend gedrag (denk aan truffelpepernoten, tulband en chips) dan is de kans aanwezig dat het me heeeeeeel veeeeeel moeite kost weer mijn rem te vinden. Dus zorg ik ervoor dat ik heerlijk eet. Ik heb het goed. Ik mis niks.

De eindstreep

Ik heb heel veel ervaring met afvallen (ik schat meer dan 300 kg totaal) en nog net iets meer met aankomen, dus je kan gerust zeggen dat ik een expert ben. Toen ik een paar jaar terug een flink aantal kilo’s kwijtraakte (20 ofzo) vroeg iemand me ‘En wat maakt het nu dan anders dan alle vorige keren?’. En ik stond me mijn mond vol tanden. Ik had geen idee. Ik voelde me verloren. En angstig. Want het was alsof in een klap al het vertrouwen in de goede afloop weg was. En dat was ook precies het effect wat die persoon beoogde. Helaas niet iemand met een greintje motiverend vermogen in zijn lijf. Wel met een gitzwarte kijk op het leven. Lijkt me een nare manier om in het leven te staan. Anyway, het was alsof de boze heks uit een sprookje, nl zoeentje waarvoor geen gouden bordje meer was en die daarom (en om haar nare karakter, anders hadden ze wel een ander gekozen) ook niet werd uitgenodigd voor het feest mijn resultaat vervloekte. Ik zou NOOIT blijvend een gezond gewicht behalen Hahahahahaaaa (eng schril uit te spreken).

Ehm, maar de rekensom is toch IK en de energie in en de energie uit = afvallen? Waar komt die heks voor in die som? Bij de ik natuurlijk…. IK hechtte waarde aan die ‘vloek’. Ik gaf de hoop op en zorgde ervoor dat energie in meer werd dan energie uit…

Alle persoonlijke ontwikkeling ten spijt kan ik nog steeds niet aan deze persoon denken zonder een of ander duivelbezwerend gebaar of geluid te moeten maken ☺️. Maar,  het moet gezegd, hij had een punt. Want: wat is nou toch dat geheime geheim dat een afvaller tot een gewichtsbehouder maakt? Ik durf niet te zeggen dat ik al ingewijd ben tot het geheimste der geheimen, eerst nog even 40 kg afvallen, namelijk maar dan….

image

(vertel gerust verder…)

  • De eindstreep is niet je gewichtsverlies tot dat streefgewicht, maar de dag waarop je definitief je ogen sluit.
  • de som blijft hetzelfde al is je streven niet meer energie in – energie uit is < 0 maar energie in – energie uit = 0 en ook de IK blijft de beslissende factor in de verdeling van de getallen over die som links of rechts van de min.
  • de IK in de som is groter dan de JIJ’s die er zijn. Niemand kan je dwingen meer te eten dan je beweegt (behalve de heks uit Hans en Grietje, maar die werd succesvol geëlimineerd) Hahahahahaaaa (lees hier weer die akelige lach…)
  • wat je deed om af te vallen, moet je blijven doen na behalen van je streefgewicht. Doen wat je daarvoor deed levert je je eerdere resultaat op…
  • Sprookjes bestaan niet….. Je leeft niet lang en gelukkig door behalen van je resultaat, het in het verleden behaalde resultaat is geen garantie voor de toekomst, de prins heeft geen wit paard
  • ….. Ik verzin gedurende mijn weg naar die -40 vast nog wat geheimen erbij. Wordt vervolgd…

Of weet jij er nog een paar? Laat me weten met een reactie ajb.

Zijn er geheimen tussen deze geheimen waar jij bij lezen helemaal van uit je vel springt? Mooi! Want een van de geheimste geheimen (daarom stond hij er nog niet tussen, ssssst, we houden het nog even stil) is dat het VERZET tegen deze natuurwetten een vervelend effect heeft dat het tot aankomen/innerlijke strijd/ellende leidt. Sorry. En nee, vind het vooral niet leuk, waarom zou je ook? Maar het accepteren dat dit nou eenmaal is zoals het is en je desondanks na het behalen van je streefgewicht je leven lang daaraan wil vasthouden is het geheimste aller geheimen en het geheim van alle succes.