Categorie archief: NLP

Meer verliezen dan alleen gewicht: secondary gains

Een van de vragen van de opdracht die ik eerder plaatste gaat over hetgeen je kwijtraakt als je gewicht kwijtraakt of je op weg gaat je doel te bereiken. In NLP we dit wel ‘secondary gain’. Als je niet doorhebt wat die ‘secondary gains’ van te zwaar blijven (of niet veranderen) zijn, zou je zomaar onbewust je goede werk saboterend teniet kunnen doen.
Lindsey Agness noemt als voorbeeld dat als je om fit en gezond te kunnen worden bepaalde soorten eten moet laten staan of alcohol moet beperken, je je bewust moet zijn dat als je dat erger vindt dan te zwaar zijn, je het lastig zal krijgen om je doel te bereiken.
Het lastige van ‘secondary gains’ is dat ze meestal op onbewust niveau spelen. In mijn stuk over de naturally slender eating strategy noemde ik er ook een paar.  Herken je deze?  Om ze te ontdekken zou je jezelf de onderstaande vragen kunnen stellen en kunnen opmerken hoe je onderbewuste op deze vragen reageert: waar denk je aan, welke associaties krijg je, etc?

image

De vragen:

  • Wat is het beste dat je zou kunnen gebeuren als je gemakkelijk je ideale gewicht zou bereiken?
  • Is er iets negatiefs dat je zou kunnen gebeuren als je je ideale gewicht bereikt?
  • Welke andere gebieden van je leven worden geraakt als je slank bent?
  • Hoe zou het je relaties en vriendschappen raken?
  • Wat zou het betekenen als jij niet langer de ‘dikke’ persoon bent in een gezelschap?
  • Heb je negatieve gedachten over mensen die slank en fit zijn?
  • Wat zou je niet meer willen accepteren als je slank zou zijn?
  • Waarmee zou je confrontatie moeten aangaan? Wat zou je moeten loslaten?
  • Is er iets aan slank worden dat je bang maakt? is die angst realistisch?
  • Is het de moeite waard om te dik te blijven om die angst te vermijden?
  • Wat zou je winnen als je deze angst overwon? Wat voor soort mens word je dan?
  • Welke ontwikkeling zou je doormaken op weg naar je doel? Bevalt dat je?
  • Welke nieuwe mogelijkheden ontstaan er als je dit bereikt hebt?

Wat ontdek jij als je deze lijst langsloopt?

Toekomstvisie

In het boek ‘Lose weight with NLP’staat een leuke oefening die je kan doen om je doel te visualiseren om jezelf zo te motiveren je gezonde gewicht te gaan bereiken. Het gaat als volgt:

stap 1: erachter komen wat je wil

  • stel jezelf voor over een jaar.
  • Welk gewichtsverlies wil je in dat jaar bereikt hebben? (Volgens Agness is 41,17 kg het maximaal haalbare gezond te verliezen gewicht in een jaar), wees specifiek.
  • hoe zie je er dan uit als je in de spiegel kijkt?
  • wat zullen anderen over je zeggen? Wat zal je tegen jezelf zeggen?
  • hoe zal je je voelen?

Zorg dat je een plaatje hiervan hebt waarin je door je eigen ogen kijkt (jezelf niet in het plaatje ziet) en pas dan de kleuren aan: maak ze levendiger, maak het plaatje groter en maak het geluid en het gevoel sterker. Houd dit in gedachten als je een ‘vision board’ (collage of moodboard) gaat maken.

image
stap 2: een nieuwe jij creëren

Maak een collage met plaatjes die voorstellen hoe jij er over een jaar uitziet, wat je dan doet etc. Hang deze collage op een plek waar je hem vaak ziet.

stap 3: vragen die je helpen succes te behalen

  • wat wil je specifiek bereiken?
  • met welk doel wil je dit doel bereiken?
  • Waar sta je nu ten opzichte van dit doel?
  • hoe zal je weten dat je je doel bereikt hebt?
  • wat heb je nu al en wat heb je nog nodig om je doel te kunnen bereiken?
  • ken je iemand die al eens een dergelijk doel behaald heeft?
  • wat zal je verliezen en wat zal je winnen bij het behalen van dit doel?
  • wat is je niveau van gecommiteerd zijn aan dit doel (1= totaal niet, 10= maximaal) (als je niet 8 of meer gemotiveerd bent, stop dan maar en ga aan de slag als je het wel bent, zegt Agness)

 

 

Lose weight with NLP

Vandaag even een korte boekbespreking over ‘ Lose weight with NLP’ van Lindsey Agness. In dit praktische boek dat je als werkboek kan gebruiken, geeft Agness je een flink aantal technieken mee waarmee je moeiteloos een gezond(er) gewicht kan bereiken. De technieken die ze gebruikt zijn bekende NLP technieken die ook voor een niet-NLP’er gemakkelijk te volgen zijn. Ze gebruikt geen NLP jargon, maar legt de oefeningen uit. Aan de hand van een simpel vragenlijstje kom je achter je eetstijl. Ben je een emotionele eter, een grote eter, een people pleaser of toch meer een verslavingseter, luie eter of control freak eter? Voor ieder eettype heeft ze strategieën.
Als je de motiverende oefening hebt gedaan waarmee je een toekomstvisie creëert waarin je afvalt en eentje waarin je die stap niet zet en misschien juist aankomt, krijg je vervolgens de tools mee die je helpen je doel te bereiken door beperkende gedachtenpatronen rondom niet kunnen afvallen bloot te leggen en te veranderen, te dealen met emoties, om te gaan met ‘cravings’ en jezelf te motiveren te gaan bewegen.

image
Agness schrijft geen bepaald eetplan voor, maar kiest voor een gezonde lifestyle waarin 80% gezond en maximaal 20% minder gezond wordt gegeten en gedronken. Ze schrijft koolhydraten niet af, maar vraagt je al het witte te laten staan en alcohol, suiker, zuivel, junkfood en cafeïne zoveel mogelijk uit te bannen.
Een inspirerend boek!

Ziehier een filmpje over het boek.

Just keep swimming, swimming, swimming….

image

 

Een van de vrolijkste tekenfilmpersonages is Dory uit Finding Nemo. Ze heeft een onverwoestbaar optimisme ook al is ze door haar verlies van korte termijn geheugen al haar vrienden en familie kwijtgeraakt. Als het moeilijk wordt heeft ze keer op keer het zelfde devies ‘just keep swimming, swimming, swimming!’

En dat is wat ons te doen staat als we (veel) willen afvallen (en daarna op gewicht willen blijven): doorgaan en doorgaan en doorgaan, hoe het leven er ook voor staat.

En zwemmen, dat kan ook.

 

 

 

 

 

(het idee van Dory heb ik van een ander blog over gewichtsverlies, weet helaas niet meer welke, een Amerikaanse in ieder geval)

Gaat het dan nooit over? je verwachtingen van succes

Regelmatig kom ik het volgende tegen in coaching: de client leert iets en doet iets anders dan eerst, maar is niet tevreden over hoe ‘moeilijk’ dat nog gaat. Iemand die nooit ‘nee’ zei, gaat dat nu vaker doen, noemt zo twee, drie voorbeelden, maar voelt zich er in eerste instantie schuldig over als ze het doet, bijvoorbeeld, en is bang daardoor vrienden kwijt te raken. Als ik dan vraag wat er echt gebeurde, is het antwoord ‘nou ja, ik deed het wel, maar het voelde zo rot!’

Een van de dingen die ik dan wel eens zeg, is dat er niks mis is met zo’n rotgevoel van schuld of schaamte. Het is een richtingaanwijzer. Wel is het jammer om er lang in te blijven hangen. Ook is het belangrijk om te beseffen dat dat rotgevoel een gewoonte is en je jezelf keer op keer zal moeten uitdagen om die gewoonte te veranderen. Door te blijven handelen, ook al voelt het rot. Inzicht zonder handeling, brengt geen verandering, zeggen ze wel eens.

In wezen zijn er een aantal manieren om met zo’n rotgevoel om te gaan: zorgen dat je er niet in beland, door zoals in het voorbeeld gewoon steeds ‘ja’ te blijven zeggen. Maar ja, dat wil de client ook niet, want dat geeft zoveel problemen en zelfverwijt. Nee, dan liever het rotgevoel bij het ‘nee’ maar doorstaan.

image

Achter een gevoel van schuld gaat een schending van je waarden schuil en de overtuigingen wat dat betekent voor hoe je je moet gedragen worden erin duidelijk: ‘je moet altijd klaarstaan voor je vrienden’ of ‘ze mogen geen last van me hebben’ of ‘je mag niet zeuren’. Het is dus zinvol op zelfonderzoek te gaan als je dat gevoel hebt. En kijk dan daarbij ook of je zorgvuldig hebt gehandeld naar de ander, maar ook naar jezelf!

De situaties waarin je dan volgens je eigen waarden handelt en zorgvuldig bent naar de ander worden steeds talrijker, waardoor je je minder vaak schuldig gaat voelen. Maar er blijven gerust situaties waarin zelfs de meest doorgewinterde zelfonderzoeker zich nog schuldig voelt of zich schaamt. De kunst blijft dan om dat gevoel gewoon te verdragen, op zelfonderzoek te gaan, het eventueel te erkennen wanneer je ‘fout’ zit en weer door te gaan.

Ben je bezig met zelfonderzoek en steeds meer de beste keuze maken, dan zie je daar soms vooruitgang in. De dingen worden makkelijker. Maar op andere momenten zie je het niet en is de hobbel van schuld en schaamte groter om te nemen. Besef dan dat dat normaal is, en niet erg. Probeer gewoon zo vaak mogelijk de goede keuze te maken. Blijf het gewoon doen, ga het aan! Bedenk ook wat dat je oplevert.

Deze week schaamde ik me er even voor dat ik teleurstelling voel als ik maar 4 ons afval in een week. Even maar. Want ik besef dat de gedachte ‘je moet helemaal perfect reageren op iedere tegenslag’ me niks verder helpt.

 

 

 

Triggers

Iedere keer als ik mijn dochter’s kamer inloop, moet ik even slikken, want daar staat een grote zak jelliebeans op de tafel naast de deur, die maar niet opkomt. De chips de ze ongeveer een handje per keer eet, eens per week ofzo, moeten daarna ook mee naar boven. Ik ken mezelf en mijn triggers. Geef mij een hand chips en ik wil de hele zak en erger, ben dan ook bijna niet meer tegen te houden om de hele zak razendsnel leeg te eten.

image

Er zijn van die dingen, die weet je gewoon van jezelf als je helemaal eerlijk bent. Dit weet ik en dus deal ik ermee. Niet door mezelf te veroordelen voor dit automatisme want dat brengt me niks. Ik zeg ‘automatisme’ maar ik weet heel goed dat het natuurlijk geen automatisme is. Er is immers iemand die die jelliebeans of chips in mijn mond stopt, en die iemand ben ik gewoon zelf. Ik zou het dus ook kunnen laten. Het automatisme kunnen doorbreken. Maar ik weet dat dat laten heel erg moeilijk is als ik eenmaal begonnen ben. Het eten van deze ‘voedingsmiddelen’ is een trigger voor me. Met die ene hap jelliebeans gaat een hele reeks van gebeurtenissen lopen van eten van die troep tot ‘en nu iets hartigs’ erna. Dat hartigs is meestal kaas. Ook iets dat ik probeer te beperken. Niet slim dus.

Bij chips heb ik een andere reactie. Ik wil gewoon de hele zak.

Op mijn werk geef ik met een collega een workshop waar we de hand met de dominostenen laten zien zoals hierboven en dan vragen hoe je voorkomt dat de stenen omvallen. Iedereen antwoordt dan ‘haal die vinger weg’  en inderdaad ga je een alcoholist niet achter een glas wijn aan tafel zetten ofzo. Als je niet getriggerd wordt, hoeven de dominostenen niet om te vallen. Maar mag mijn dochter dan nooit meer chips? Of ik?

Tuurlijk wel. Een andere manier is namelijk te kijken naar de dominostenen. Waarom vallen die om? Omdat ze zo dicht op elkaar staan dat ze in hun val de volgende meesleuren. Wat maakt dat je van jelliebeans opeens kaas zit te eten? Omdat er een ‘automatisme’ in mijn gedachten zit over ‘na zoet komt hartig!’. Oh ja? Waarom is dat zo? En ook omdat de automatische gedachte ‘dit maakt dan ook niet meer uit’ opeens verschijnt. Dit zijn gewoonte-gedachten. Ingesleten maar niet almachtig. Te stoppen. Tegen te spreken. Om te draaien. En er hoeft niet naar gehandeld te worden.

Ook de gedachte die ik eerder noemde (zie lekker makkelijk! )dat het ‘te lastig’ is, is maar een gedachte. Er zijn allerlei momenten van allerlei dagen waarop het je ‘lukt’ om deze dingen niet te eten. Waarom nu dus niet? Het mag ook best een beetje moeilijk zijn, dat kan je best aan.

Hoe ik met de jelliebeans en de chips omga? De jelliebeans eet ik gewoon niet meer. Gaat mijn hand toch die zak in dan roep ik gewoon keihard STOP tegen mezelf. Chips wil ik wel gewoon kunnen eten. Ze horen bij het samen naar een serie kijken ritueel van mij en mijn dochter. Ik neem dan een bakje, iedere keer hetzelfde soort bakje, niet stiekem opeens de slakom, en laat het daarbij. De zak gaat daarna naar boven. Geen idee waar ze ze verstopt. Zij ook meestal niet meer, trouwens. Werkte dat ook maar voor mij….

Anyway. Dit werkt voor mij. Wat werkt voor jou?

 

 

 

Als wat werkte niet meer werkt….

Kijk wat voor jou werkt en doe dat. Dat is mijn advies voor iedereen die (flink veel) wil afvallen. Doe dat bij voorkeur op een gezonde manier, zou ook nog mijn sub-adviesje zijn, maar het belangrijkste is: kom erachter wat voor jou werkt.

Want eigenlijk is het simpel: meer energie uit dan in, betekent gewicht verliezen… (Echt??? Joh!) hoe je de factoren van die rekensom bepaalt: de energie in, de energie uit, en de JIJ die het doet is de crux.

kom erachter wat voor JOU werkt dus….

Dat geldt zowel voor eten als bewegen en zelfs voor de mentale manier waarop je jezelf begeleidt. Voor de een werkt een dieet met producten die je moet eten of moet vermijden, voor de ander een aanpak waarin alles mag als je maar binnen een aantal calorieën of punten blijft. Voor de een werkt het inhuren van een personal trainer en dagelijks gewichtheffen terwijl voor de ander dagelijks extra lang lopen met de hond (van de buren) werkt. Voor de een werkt motiveren met beloningen, terwijl voor de ander een dagelijkse dosis schop onder de kont effectief is.

Als je even te gaan hebt voor je je eerste echte doel*- je streefgewicht- hebt gehaald, dan kan het zo zijn dat wat eerst werkte niet meer werkt. Je kan die havermout die je zo’n fijn vol gevoel gaf tot de lunch niet meer zien, je wordt ziek bij de gedachte weeeeer dat rondje te moeten lopen, je beloningen met bedeltjes voor die armband beginnen je te vervelen. ‘Aaaaaaaaagh’ kan je dan denken, ‘nu ik die havermout niet meer kan zien, haal ik mijn doel NOOIT meer’ en dat zou zomaar waar kunnen zijn als je waarde zou hechten aan die gedachte. Maar haal je de boodschap eruit die in die statement zit, namelijk dat het NU niet meer werkt, dan kan je iets doen om een alternatief de vinden voor dat vullende ontbijt (of een manier van accepteren van een rammelende maag), voor die wandeling (sorry hond) of voor die (inmiddels) suffe bedeltjes.

Misschien best een beetje spannend om te experimenteren, om datgene los te laten wat een tijd houvast gaf. Omdat je niet weet of het nieuwe gaat werken. Bedenk dan dat het zo simpel is als de som met de drie factoren, als je aan alle drie werkt, dan is er ongetwijfeld snel weer resultaat te verwachten. En…. Je mag altijd weer terug naar de havermout, de hond of de bedeltjes. Als het weer voor je werkt.

image

 

 

*ik bedoel natuurlijk te zeggen dat wat we vaak zien als einddoel, je streefgewicht, maar een moment is in je verdere slanke leven waarin je nog wel eens precies dezelfde strijd zal moeten voeten als tijdens het afvallen….just saying….

De inzichtsparadox

Vaak hoor ik mensen in coaching zeggen ‘Nou ja, ik moet het ook gewoon DOEN!’ Dan gaan er meestal alarmbellen bij me rinkelen, vooral als iemand eerst heel omstandig alle gevallen waarin hij het niet doet uit de doeken heeft gedaan en er daarna helemaal geen blijk van heeft gegeven een idee te hebben wat er aan dat doen in de weg staat. Was het maar zo simpel. Ik moet gewoon minder eten dan ik door beweging gebruik. Ik moet gewoon meer gaan bewegen. Ik moet gewoon vaker nee zeggen. Ik moet gewoon niks in huis halen. Ik moet gewoon minder snoepen.

Als die zin ‘ik moet het ook gewoon doen!’ ook nog eens met een enorme zucht of rollen met de ogen gepaard gaat, kan ik er bijna al vanuit gaan dat ik hier te maken heb met iemand die zichzelf ontzettend op zijn kop geeft omdat hij het niet doet. Dat moet ik wel nog even checken, natuurlijk…. En dat doe ik dan ook. Want dat op je kop geven helpt niet altijd even goed als motivatiestrategie. En als je bij een coach komt jezelf op de kop geven kan nog erger zijn: zelfs nu ik bij een coach kom, doe ik het niet, wat een oen ben ik toch…

En ik check nog iets anders. Wat heb je nu geleerd dat je helpt om het de volgende keer anders te doen en hoe zorg je ervoor, welke strategie heb je om het de volgende keer anders te doen? Welke ‘hulpbronnen’ kan je inzetten? Dat kan zowel een persoon zijn bijvoorbeeld: als ik weer dreig te gaan overeten als ik ‘s avonds alleen op de bank zit, bel ik Marietje, als een (andere) strategie zoals: ik zet voortaan al mijn maaltijden klaar, dan  hoef ik niet van de honger naar allerlei andere dingen te grijpen.

 

image

En dan is het natuurlijk ook gewoon nog eens zo dat als je precies weet wanneer het ‘mis’ gaat, je daar je maatregelen voor bedacht hebt, en er zijn verder geen bezwaren tegen die maatregelen (daarover binnenkort meer….), je het ook gewoon moet DOEN!

 

Hoe zit het voor jou?

 

 

Dit zou niet nodig moeten zijn….

Ik schrijf regelmatig over strategieën die ik bewust toepas om iets wel of juist niet te doen. En ik pas er nog heel veel meer toe. Om als ik moe ben niet naar (veel) eten te grijpen, bijvoorbeeld. Of om wanneer ik iets aangeboden krijg, dat ik niet wil nemen, ‘nee!’ te kunnen zeggen. Of om vaker te bewegen of door te zetten als ik geen zin heb om te bewegen. Omdat dit allemaal ‘bewuste strategieën’ zijn en dus nog geen gewoonten (onbewust bekwaam, je doet het vanzelf al goed) moet ik er moeite voor doen.

In mijn coaching kom ik regelmatig tegen dat het verzet tegen er moeite voor moeten doen mijn client afhoudt om resultaat te bereiken. Zo’n client zegt tegen zichzelf ‘je zou dit niet nodig moeten hebben, je zou het al vanzelf moeten kunnen!’, veroordeelt zijn eigen ‘onkunde’ en doet dan maar geen poging meer om resultaat te bereiken, want het zou immers al vanzelf moeten gaan.

Bij dat patroon kan er natuurlijk niks nieuws geleerd worden want niks van wat je niet kan, mag dan bewust van je geoefend worden. Ook is het een recept voor ellende want het niet kunnen leidt tot jezelf veroordelen en het geen actie ondernemen ook nog eens. Damned if you don’t, damned if you do, dus.

image

Natuurlijk is het naar/oneerlijk/vervelend/stom dat je soms ergens je best voor moet doen voor wat de ander moeiteloos afgaat. Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel erg naar! Ja, heeeeeeeel erg hoor. Maar ja, het is gewoon zo, en je wil ook graag iets bereiken, toch? Dus…. Face it!

Dus als je ergens al een bewuste strategie toepast, laat het dan hierop zijn: op jezelf overtuigen dat je best wel iets (nog) niet mag kunnen en dat mag leren. Dan gaat de rest vanzelf. Nou ja, bijna dan….

Fake it ’til you make it….

De beste tip om weer goed op de rit te komen met gezond eten kwam deze week van mijn dochter die een paar laarsjes van me aantrok en ermee door de kamer liep. ‘Wat ben je lang!’ zei ik haar en zij zei lachend ‘Ja, fake it ’til you make it!’ want inderdaad zo lang is ze nog niet.

image

Toen ze het zei ‘klikte’ er gelijk iets. Inderdaad, ik hoef ook niet bezig met  (100%) gezond te eten, en daar een soort interne strijd over te voeren, maar ik fake gewoon dat ik al slank ben en het zo wil houden. In NLP noemen we dat ‘act as if’ en dat doen we om informatie op te halen over de succesvoorwaarden voor hetgeen we willen bereiken. De succesvoorwaarden voor blijvend slank? Bewegen (check!), drie gezonde hoofdmaaltijden (check!), gezonde tussendoortjes (check!) en eventueel een klein beetje van iets ongezonders (klein stukje chocolade, ook check!)

En zo maar weer verder….