Categorie archief: NLP

Vaaaaaaaalkuil-uil-uil-uil-uil

Een hele diepe valkuil. Eentje met een flinke echo. En ik zit er middenin. En als ik nu niet handel, dan merk ik vast gauw dat hij nog heel veel dieper is. En zou het kunnen dat wat ik zo enthousiast inging, door mezelf met de sticker ‘mislukt’ wordt afgedaan, het harde werken teniet gedaan en de poging gestaakt. Maar wacht eens even… Dit is toch geen poging? Nee, en valkuilen zijn er nou eenmaal, de vraag is alleen hoe vaak je erin stapt en hoe lang je erin blijft.

Tijd voor wat reflectie dus…

image

  • Wat is het verhaal dat ik mezelf vertel dat maakt dat ik het niet meer per dag of per keuzemoment neem zoals het komt?

Sinds ongeveer een maand val ik niet meer af, ben ik een beetje van het pad af aan het raken en heb ik een aantal keren flink overeten. Ik vat dat onder de noemer ‘zie je wel, het lukt me niet meer’. ‘Dit is het moment in het proces dat het bergafwaarts gaat’, zeg ik daarover tegen mezelf en ik ken talloze situaties van eerder die al of niet vergelijkbaar waren, waarin dat ook gebeurde. Dit is dat moment in dit proces, zeg ik dus tegen mezelf. Maar…. Die statement dient als vrijbrief om in moeilijke situaties te grijpen naar ongezond, vet en zoet. De inschatting van wat ‘moeilijk’ is, verandert daardoor ook. Is aan inflatie onderhevig geworden. Wat eerder, een paar weken terug, makkelijk te doorstaan was, is nu reden om ongezond comfortfood te pakken.

Stel nou dat de statement ‘het lukt me niet meer…’ waar was. Zou ik dan nog steeds graag mijn doelen behalen? Ja! Zou ik bereid zijn om het op te geven? Nee, dus.

In mijn achterhoofd speelt nu het oordeel dat ik het perfect MOET doen, alle keuzes goed MOET maken en ook nog eens het niet moeilijk mag hebben of niet moeilijk mag vinden. Hier op de site ‘moeten’ melden dat het minder gaat, zie ik als een afgang. Helpt me dat? Nee.

Want: Ik ga het zo vaak moeilijk hebben als ik het ga hebben, ik heb alles in huis om daarmee te kunnen dealen en ik zal iedere van die situaties me kunnen laten leiden door mijn eerste neiging of juist door de gezonde(re) keuze.

Wat zijn dan die moeilijke situaties?

  • Er is veel snoep in huis ivm Halloween
  • Ik ben ergens teleurgesteld/verdrietig over, maar vind dat ik niet zo moet zeuren
  • Mijn werkagenda is een beetje te vol, waardoor ik steken kan laten vallen en dat voelt onprettig
  • Mijn werkagenda is een beetje te vol en daarom word ik regelmatig erg moe
  • Mijn werkagenda is een beetje te vol en daarom laat ik de zorg voor structuur, gepland eten, boodschappen etc los.
  • Als ik moe ben, heb ik wat ruimte voor mezelf nodig, maar het lukt me niet die te pakken omdat mijn dochter op andere momenten thuis is dan normaal en ook aandacht wil.
  • ik sta zo regelmatig moe, teleurgesteld, zonder geplande eetmomenten voor (koel)kast en doe een graai. Of ik pak een wijntje waardoor ik nog moeier word, minder weerstand bied aan vet/ongezond/zoet.

Wat zijn de oplossingen?

rusten!

agenda en huis op orde, vaker ‘nee’ zeggen tegen nieuwe afspraken.

een overzicht maken van wat er allemaal nog moet en dat plannen, er grip op krijgen.

snoep en wijn de deur uit doen

de teleurstelling/het verdriet onder ogen zien.

 

 

‘Wat maakt het eigenlijk ook uit?’

De afgelopen dagen ben ik even in een valkuil geslopen. De valkuil van te moe, te onrustig, en ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’- denken. Het maakt namelijk wel uit, want meer eten en minder bewegen betekent minder of geen resultaat of erger. Er is niks mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit?’-denken. Het zou jammer zijn als we onszelf om ons denken zouden veroordelen, maar er is wel iets mis met ‘wat maakt het eigenlijk ook uit’-doen.

image

De truc is te zien welke emoties en welk denken tot welk doen leidt en of die emoties en dat denken ook anders kunnen waardoor dat doen ook anders kan.

Voor de coachpool waarin ik zit mag ik een opleiding REBT (Rational Emotive Behavior Therapy) volgen. Boeiend want ik kan daarin telkens de vergelijking met NLP leggen, ook op zelfanalyse gebaseerde studie met deels dezelfde inspiratiebronnen. REBT is net als NLP ontstaan door stronteigenwijze grondleggers die zeggen ‘challenge everything’ en dus niks voor waar aannemen, maar alles onderzoeken. In REBT wordt gesproken over 3 typen eisen die we stellen in ons leven, nl ‘ik moet’, ‘jij moet’ en ‘de wereld moet’.

Gedoe ontstaat wanneer het leven dat moeten niet vervult waarop we vervolgens reageren op 3 manieren, nl ‘awfulizing’, we vinden dat niet vervullen dan dus heel erg afschuwelijk, met frustration intolerance, we kunnen het echt niet aan om iets te doen wat goed voor ons zou zijn omdat dat te moeilijk zou zijn, en ten derde algemene evaluaties over onze eigenwaarde. (De wereld reageert zo op me, dus ik ben waardeloos). Ik herken al deze drie ineffectieve denkpatronen bij mezelf, de ene net iets meer dan de ander.

REBT bestaat er in wezen uit dat we de claim die we hebben op het leven, de eis dat de wereld tegemoet komt aan wat we vinden dat er ‘moet’, een beetje losser maken.

Wat gebeurt er nu als ik te moe word? Er is sprake van een ‘ik moet’ nl ‘ik moet dit allemaal moeiteloos aankunnen’ maar ook van een ‘jij moet’ nl een ‘jij moet me niet zo overladen met klussen of je moet er zelf ook maar eens je schouders onder zetten’ en de wereld hoeft hier van mij niet zoveel in, dat scheelt alweer. Vervolgens ga ik flink in de frustration intolerance: het is zo erg voor me, ik kan echt niet die plak koek, dat handje chips of die chocolade laten liggen hoor.

Maar….. Betrapt! En nu dus tijd er iets anders voor in de plaats te zetten….

Sterk, slim en snel

De ervaringen uit je verleden zoals je plek in het gezin vormen je. Ik ben de oudste van drie met een jongere zus en een broertje dat vanaf heel jong al ‘anders’ bleek. Pas toen hij volwassen werd en het getest is, bleek dat hij autisme heeft. Al vanaf een heel jonge leeftijd, ik denk dat ik vier was werd ik op school en in de buurt gepest omdat ik ‘dik’ was. Op foto’s zie ik dat dat wel meeviel, maar ik ben gaan worden wat men van me vond (dik) en wat er nodig was: sterk zijn, de dingen zelf oplossen, geen hulp vragen. Ik ben niet (meer) boos of verdrietig over dat verleden: de dingen zijn zoals ze zijn, die geschiedenis heb je, zo trof je het aan en het geeft je bepaalde boodschappen mee. Mij gaf het mee dat ik te allen tijden sterk, slim en snel moet zijn. Het is als het ware mijn tweede natuur waar ik op terugval als het wat moeilijker wordt in het leven.

Donderdag hadden we met de coachpool waarin ik zit een scholingsdag. Dit keer over TA (transactionele analyse). Net als het mij bekendere NLP is TA een psychologisch model waarmee je communicatie, interactie kan onderzoeken en eventueel aanpassen. Een van de modellen uit TA is ‘de dramadriehoek’. Mijn favoriete coachmaatje tekent hem vaak als we ergens samen training geven. Het spel dat gespeeld wordt in de dramadriehoek is lekker vertrouwd en veilig. Door het spel te blijven spelen vermijden we iets. We houden bijvoorbeeld de in onze jeugd ontwikkelde beschermingstechniek in stand. Alles blijft zo als het was, we hoeven niets te veranderen. In de driehoek miskent het slachtoffer de eigen oplossingsmogelijkheden, de redder houdt het slachtoffer afhankelijk en vertrouwt hem het niet toe om het zelf te doen en de aanklager denkt zich goed te voelen door de anderen af te wijzen. Ik vond het altijd wel een mooi model om iets over communicatie duidelijk te maken, maar had het nog nooit ‘gevoeld’ als een krachtig instrument.

image

Tot donderdag want toen mocht ik een collega begeleiden bij een oefening en daarmee meevoelen wat de oefening doet. De oefening bestaat er kortgezegd uit dat je van de dramadriehoek naar de winnaarsdriehoek gaat door vanuit een plek waar je je symbolisch bevindt in een gesprek waarin de deelnemers zich bewegen tussen de drie posities in de dramadriehoek, te onderzoeken welke positie je in de naastgelegen winnaarsdriehoek zou kunnen gaan innemen, als je uit dat ongezonde communicatiepatroon stapt.

Ik begreep de oefening in eerste instantie zo dat je van een vast punt in de dramadriehoek (slachtoffer, aanklager of redder) naar een vast punt in de winnaarsdriehoek zou moeten (ondersteunend, kwetsbaar of assertief). Dat slachtoffer standaard bij kwetsbaar hoort, aanklager bij assertief en redder bij ondersteunend telkens de net gezondere variant van bepaald gedrag dus en het klopt inderdaad dat die gedragingen de gezonde variant zijn, maar het ging iets anders:

In deze oefening stond je letterlijk in de dramadriehoek door op een aanduiding van een van de posities op een papier op de grond te staan. Een andere persoon stond op een andere positie, eveneens in de vorm van een papier op de grond. Naast de drie papiertjes op de grond voor de dramadriehoek lagen de papiertjes voor de winnaarshoek. Samen met de ander kon je onderzoeken hoe als jij je bewoog tussen de verschillende posities, de ander ook ruimte kreeg een andere plek in te nemen. In ons geval was die ander symbolisch een client maar je zou je ook alleen in de driehoek kunnen bevinden.

Ik schreef al dat ik van huis uit sterk, slim en snel wil zijn, dus je zal me niet gauw op de slachtofferplek zien. Nee, als een ander me naar mijn idee gaat betuttelen, wil ‘redden’ zal ik me gauw vanuit die plek gaan verplaatsen naar de aanklagersrol en die ander een bemoeial of slechte coach vinden en zal me sterker willen maken dan hem of haar, misschien hem of haar wel in de slachtofferrol willen krijgen. Ik noem het machogedrag.

Ook de reddersrol is me niet vreemd. Ik denk zelfs dat ik vanuit die rol ooit coach ben geworden, maar gaandeweg heb ontdekt dat die rol niet behulpzaam is omdat hij ofwel opstandigheid ofwel slachtofferschap oproept bij de client.

Terug naar de oefening: kortgezegd bewogen coach en client zich van redder (coach) en slachtoffer (client) naar kwetsbaarheid (coach) en assertiviteit (client). Een uitkomst die zowel degene die de oefening deed, als ik als begeleider niet had kunnen voorspellen. Ik ‘dacht’ dat het ‘zo zou horen dat’ de coach zich zou bewegen naar ondersteunend en de client naar kwetsbaarheid maar ‘voelde’ in de oefening dat er iets anders moest gebeuren. De client namelijk liet zich niet door de ‘redder’ in een positie van kwetsbaarheid dirigeren, maar gaf vanzelf heel assertief aan waar ze behoefte aan had. Dat dwong de coach om zichzelf in de kwetsbare positie te zetten. Tijdens de oefening maakte ik deze reis in omgekeerde volgorde al net iets sneller dan mijn client, de collega-coach die in de oefening stond, geheel volgens mijn tweede natuur. Ik merkte namelijk al direct aan zijn symbolische client dat zij zich niet op de plek van kwetsbaarheid liet zetten. En toen moest ik de reis ook vooruit maken met mijn client (de coach dus). Hem vertellen wat er gebeurde met de client en waar hij dus moest gaan staan, zou betekenen dat ik van redder of aanklager ‘mijn slachtoffer’ in de kwetsbare rol zou willen gaan duwen. Dat lukt dus niet. Dus moest ik wel uit mijn betweterige, almachtige positie stappen mijn kwetsbare en dus onbekendere rol in en zo vanuit nieuwsgierigheid en betrokkenheid de collega laten ontdekken welke positie hij kon gaan innemen. Zo stapte ik vanuit kwetsbaarheid over naar ondersteunend, terwijl mijn client, de collega-coach van ondersteunend naar kwetsbaar ging en zo leerde ik weer meer over mezelf.

Wiener Konditorei

Gisteren vierden we het 25 jarig ambtsjubileum van onze collega Suzanne. Een andere collega had daarom gebak gehaald bij de Wiener Konditorei, volgens zeggen de beste taartenbakker van Den Haag.

image

Ik ben niet een enorme taartfan. Wat ik qua taart wel lekker vind is een echte Bossche bol, een Dudok appeltaart of een carrotcake van mijn favoriete koffietentje Francobolli. Van al het andere kan ik vrij makkelijk zeggen: ‘mwah, niet zo lekker als…’

De taart van gisteren viel wat mij betreft dus in die categorie en ook al was het Dudok appeltaart of een Bossche bol geweest dan had ik nee gezegd want ik had vrijdag al Dudok appeltaart met slagroom gehad en er nu gewoon ff geen zin in. Dan het nee zeg moment.

Iedereen ging voor zich naar de taartdoos en haalde er wat uit, behalve een collega die geen suiker eet en ik. Dat viel dus in eerste instantie niet eens op. Tot een andere collega die aan de tafel met de taart zat toch ‘overstag’ ging en mij vroeg of ik met haar een taartje wilde delen. Nee, dat wou ik niet.

Toen had ik opeens de algemene aandacht en….
– ‘Wat ongezellig, neem toch een stukje…’
– ‘ zo zonde van die lekkere taart, hij was echt heel lekker hoor…’
– ‘ je kan gerust een stukje bewaren voor op een later moment’ . Ik: ‘over 4 maanden is hij vast zo lekker niet meer…’

Als ik nou heel streng voor mezelf was geweest was ik hoe paradoxaal het ook klinkt vast ‘overstag’ gegaan na die drie keer aandringen. Drie keer zou zoals we het in NLP noemen net die ‘treshold’ kunnen zijn waarna nee-zeggen niet meer lukt. En dan was ik misschien ook nu gestopt met mijn dan ‘inmiddels mislukte dieet’. Maar ik ben gelukkig niet streng en ik doe geen dieet, maar ik eet ook niets ongezonds als ik er geen zin in heb.

Soms neem ik wel iets gezonds dat niet lekker is, trouwens. Mijn smoothy van gisteren was mislukt. Erg bitter geworden. Brrrr. Ik heb hem opgedronken en dat sterkte me in de gedachte dat ik vandaag gezonde keuzes maak. Jammer voor de aandringende collega’s.

Herken jij een ‘treshold pattern’ bij jezelf, dat je als men twee keer aandringt wel nee kan zeggen, maar dat bij drie of vier de maat vol is? Ga de aansporingen tellen en zeg bij de cruciale aandringer tegen jezelf ‘ zo, en dit is nummer vier, ik zou nu overstag zijn gegaan, ware het niet dat ik daar helemaal geen zin in heb. Als ik nu nog een of twee keer heel duidelijk zeg dat ik niet wil, stoppen ze wel met aandringen.’ Geloof me: het werkt!!

Tijd

Als je zoals ik veel (kilo’s) te verliezen hebt kan tijd zowel je vriend als vijand zijn, afhankelijk van hoe je ermee omgaat. Ik bespeur bij mezelf regelmatig een ongeduld, zou graag nu al 30 kg kwijt zijn, maar ik mag er gerust vanuit gaan dat dat pas over 30 weken of meer het geval zal zijn. De kunst is die 30 weken niet te zien als een periode die ik moet overbruggen of volhouden om mijn doel te bereiken, maar te leven alsof ik tenminste de 30 komende jaren gezond en fit zou willen zijn.

image

In NLP wordt de beleving van tijd heel belangrijk gevonden. Hoe we omgaan met tijd is heel bepalend voor de resultaten die we krijgen. Zo kent NLP een aantal termen voor hoe je karakter zich verhoudt tot tijd en hoe je handelt in relatie tot tijd.

Het eerste: ben je in time of through time georiënteerd?
Al een paar jaar hoor je mensen regelmatig verzuchten dat ze ‘ in het NU’ willen zijn. Veel mensen zijn veel in gedachten bezig met vroeger of later en kunnen daardoor minder genieten van wat er nu is, en hopen door middel van bv mindfulnesstechnieken meer in het NU te komen.
Voor een NLP-er is iemand met het metaprogramma ‘in time’ in het NU. Mensen die in time georiënteerd zijn, ‘zien’ of ‘ervaren’ tijd meestal als iets waar ze midden in staan. Hun verleden ligt achter hen, hun toekomst voor hen.
Through time georiënteerden echter ervaren tijd als een lijn van (meestal) links naar rechts vlak voor hen, waar ze als het ware op kunnen kijken met ervaringen in het verleden (meestal) links op de lijn en ervaringen in de toekomst (meestal) rechts op de lijn. Deze mensen zijn vaak goed georganiseerde planners. Welke van de twee metaprogramma’s zou nou handiger zijn om te hebben als je 30 kg of meer te verliezen hebt? Dat hangt er maar van af….

In ieder geval is het voor iemand die meer in time georiënteerd is zoals ik handig om regelmatig bewust die tijdlijn eens regelmatig te overzien, eens bewust te kijken naar ervaringen uit het verleden en de stappen die nog te zetten zijn in de toekomst. Ook de toekomst na het behalen van mijn eerste hele grote mijlpaal van het bereiken van een gezond gewicht hoort daarbij. Op weg naar die mijlpaal zijn er vele tussenstappen die ik ook allemaal onder ogen mag zien en die ik me bewust mag worden zodra ik ze behaald heb. Ik geniet als in time persoon helaas niet zo van resultaat, als ik oude foto’s zie is het soms een schok om te beseffen wat ik allemaal gedaan en bereikt heb…
Dit is vooral nuttig omdat voor mij het NU zo aanwezig is dat consequenties van wat ik NU doe me vaak niet zo raken. Impulsief zou je dat kunnen noemen. Een ongezonde hap is dus zo genomen…

Voor een through time persoon kan echter een groot gewichtsverlies overzien overweldigend zijn. Zo veel te doen nog…. De focus verleggen naar NU een gezonde keuze maken en zoals Tiny Tim van Tiniesttim.com zegt ‘losing 200 pounds, a pound at the time’ is dan aangewezen.

Er zijn regelmatig momenten waarin het als het ware ‘draaien van je tijdlijn’ van in time naar through time of andersom handig kan zijn. Ik denk aan het moment dat je opeens heel veel complimenten krijgt en niet meer zo nodig af hoeft te vallen, het moment dat je voor de koelkast staat en opeens vergeten bent dat je graag een gezond, fit, lijf wil hebben: overzie dan je tijdlijn, maar ook de momenten waarop dat hele leven nog wel heel lang lijkt en het moment dat je dat bord met gezond eten of die goed gekozen traktatie voor je hebt staan. Wees dan vooral in het NU.

Als je goed hebt opgelet, heb ik nu maar een van de genoemde patronen van omgang met tijd genoemd, over de tijd-subordinaties, in mooi NLP jargon, schrijf ik binnenkort….(voor zover ik dat als through time mens niet vergeet…)

Naturally slender eating strategy

NLP kan je ook wel de studie van wat werkt noemen, een studie die in de jaren ’70 begon toen Bandler en Grinder, een wiskundige en linguist samen gingen onderzoeken wat er werkt in communicatie.
Bandler en Grinder kregen al snel een groep studenten enthousiast. Samen gingen ze van heel veel dingen die sommige mensen goed kunnen, maar anderen niet, bestuderen wat de succesfactoren zijn. Een van de dingen die onderzocht werd is het succesvol zijn in een gezond gewicht hebben en behouden. Daarvoor hebben Connirae en Steve Andreas the naturally slender eating strategy ontdekt. (Zie: Heart of the mind) Ze zeggen daarover dat veel ‘dieters’ in een levenslange strijd verwikkeld zijn om gewicht te verliezen terwijl andere mensen slank blijven zonder enige moeite. Ze onderkennen een aantal factoren die van invloed zijn in gewichtsproblemen. De natural slender eating strategy is er een van, maar er zijn ook andere factoren waaraan je mogelijk ook moet werken om je doel te bereiken.

Factoren die ze noemen zijn:
– overeten wanneer je ongelukkig of gestressed bent, omdat het een manier is om betrouwbaar plezier te hebben in je leven: een manier vinden om met deze gevoelens om te gaan is de sleutel hiervoor,
– te weinig bewegen zodat de balans calorieën in versus uit leidt tot aankomen: het vinden van motivatie tot plezierig meer bewegen is daarin van belang,
– je geen raad weten met seksuele avances, jezelf onaantrekkelijk zwaar maken is daarvoor een uitweg: dit kan doorbroken worden door te leren grenzen stellen en omgaan met dit ongemak, of te leren flirten.

En dan nu de strategie…. Hij werd ontdekt door het gedachtepatroon (= de strategie) van een vrouw die meer dan 100 pond overgewicht had te onderzoeken. Ze had een hele korte strategie,nl. : Eten zien? –> eten!!
Onderzoek naar natuurlijk slanke eters leverde op dat ze zich niet gedwongen voelen slank te zijn, dat ze zich niet slecht voelen over het moeten laten staan van lekker eten en dat ze geen voedingsmiddelen tot verboden verklaren.

De strategie bestaat uit de volgende stappen:

1. Iets doet me aan eten denken. Bv zien dat het lunchtijd is, iemand over eten horen praten, honger voelen, eten zien.
2. Ik check hoe mijn maag nu voelt.
3. Ik vraag mezelf af ‘ wat zou nu goed voelen in mijn maag?’
4. Ik visualiseer een mogelijke portie voedsel, bv een broodje, een kop soep, een salade, etc
5. Ik stel me voor hoe ik dit eten eet. Hoe het smaakt, voel hoe het mijn maag bereikt, en krijg een idee van hoe deze hoeveelheid in mijn maag zal voelen na enige tijd als ik het nu eet.
6. Als ik dit gevoel beter vind dan het gevoel dat ik heb als ik niets eet, bewaar ik deze mogelijkheid, anders verwerp ik hem.
7. Dat doe ik met alle opties.
8. Als ik voldoende opties heb afgewogen, kies ik de optie die het beste voelt.
9. Ik eet die keuze zodat ik me zo lekker ga voelen zoals ik al dacht.

Waarom dit werkt?
Omdat het een strategie is die gebaseerd is op het verkrijgen van meer fijne gevoelens.

Het kan dat het werken met deze strategie even wat oefening vraagt omdat je nog niet precies kan aanvoelen hoe bepaalde hoeveelheden voedingsmiddelen gaan voelen. En ja, je kan nog steeds kiezen voor die grote vette pizza. Na enige oefening ga je echter merken dat een of twee puntjes van die pizza al een vol gevoel geven en dat een grote, gevulde salade een heel ander gevoel in je lijf teweegbrengt dan een grote bak friet. Als je die feedback serieus neemt, overeet je heus nog wel eens, maar als je bij de volgende maaltijd de strategie weer toepast voel je al dat je lijf nu juist minder wil eten, en gezonder.

Probeer maar!!!

De kracht van motivatie

motivatie

Ik heb deze week een aantal keer gesproken met mensen over de motivatie om gezond te eten en een gezond gewicht te bereiken. Motivatie is als het ware de motor achter iedere keuze, het geeft je de kracht om de moeilijkere keuzes te maken.

Motivatie is er in soorten en maten en afhankelijk van de soort of maat brengt die je veel verder of maar een beetje. Eén van de dingen die mij op dit moment motiveert is op 16 oktober in een vliegtuigstoel type economyclass kunnen passen en er redelijk comfortabel in kunnen zijn (voor zover dat met gewichtsverlies te bereiken is…   :-) Die motivatie biedt steun tot 16 oktober en misschien ook nog wel voor de terugweg. Op 16 oktober kan ik onmogelijk een gezond gewicht bereikt hebben en het koersen op deze datum helpt me zeker niet om altijd gezond te eten, tenzij ik voortaan ieder jaar op 16 oktober ga vliegen.

Maar er zijn motivaties die nog minder werken, nl die een “daar wil ik van weg” in zich dragen. bv: ik wil niet meer in maat 50 moeten (ook bij maat 52 en hoger bereik je je doel!) Anders dan een motivatie die “ergens naartoe” gaat zijn die motivaties nl veel minder gericht. Er zijn talloze manieren om de ergens van weg te gaan, terwijl de ergens naartoe veel specifieker is. In NLP wordt dit away from en towards motivatie genoemd. Away from motiveert vaak kortdurend, en krachtig, towards meer voor lange duur en rustiger. Beiden zijn nuttig.

Veel mensen gebruiken een specifiek gewicht als een ergens naartoe en gaan als een bezetene op weg om dat doel te halen. Het “hoe’ op het weg ernaartoe en het ‘waarom’ van juist dit doel is dan niet belangrijk voor ze. Als ze dan vlak voor die haven liggen, begint de ellende, veel gedoe en strijd met zichzelf als ze niet dat ene gewicht behalen, soms zelfs met frustratie eten en dus weer aankomen als gevolg. Dan even helemaal vergeten watver al bereikt is…. Ik ken die strijd en heb hem al vaak gevoerd en heus ik heb een getal in mijn achterhoofd waar ik naartoe wil. Maar belangrijker is dat ik ook criteria heb die vast hangen aan ongeveer dat gewicht, bv “ik wil weer moeiteloos 3 keer per week 7 km hard kunnen lopen” en “ik wil moeiteloos 20 km  kunnen wandelen”en “ik wil bij het traplopen op mijn werk pas bij de achtste trap buiten adem zijn (ipv nu de vierde). Ook is een van mijn motivaties op dit moment “ik gun mezelf voor altijd de strijd met de kilo’s te staken, ik wil blijven balanceren rondom een gezond gewicht met niet meer dan 3 kilo boven en onder dat gewicht als marge”. Het is een hele mond vol en het helpt me als ik die lekkere worteltaart wil, zoals ik vanmiddag wou nadat ik gister al zeer uitgebreid gedineerd had met een enorme bak crème brûlée toe (bij strandtent KW106 in Katwijk, enorme aanrader!!!). Ik kies dan “nee! nu niet, ik wil dat gezonde gewicht behalen!”

Nog iets…. motivatie is handig/nuttig/nodig om goede keuzes te kunnen maken. Géén keuzes hoeven maken kan ook enorm handig/nuttig en nodig zijn: zorg gewoon dat je alles wat je gaat eten tevoren inplant en inkoopt, snijdt en meeneemt en je hebt niet eens een keuzemoment waarin je voor een lastige keuze staat. Een handigheidje uit de gedragseconomie, ookwel bekend als ‘nudging’ …. en daarover later meer.

Hoe ging het deze week? erg goed! iedere dag bewogen, iedere dag opgelet met eten. Totaal nu -6kg. Tevreden!