Categorie archief: nudging

Keuzearchitectuur

Eerder schreef ik over feedback en de implementatie-intentie als nudging mogelijkheden die kunnen helpen je gedrag te veranderen. Een andere die genoemd wordt in het boek ‘nudge’ van Thaler en Sunstein is keuzearchitectuur.

image

Het is bekend dat mensen de ‘middelste’ of ‘standaardkeuze’ nemen. Ik herken dat van jaren terug harde vloerbedekking uitkiezen: er was altijd een onwaarschijnlijk goedkope waaibomenhoutvariant, een massief eiken onwijs dure variant en dan was er de optie die ik koos. De middelste. Waar ik dan ontzettend blij mee was omdat die andere echt onmiskenbaar slechte kwaliteit bood en die ander zo idioot duur leek dat optie twee ook gerust duurder kon zijn dan ik me eerder voorgenomen had en ik er toch extreem blij mee was…. Ook in landen waarin verschillende pensioenopties bestaan, zoals in Amerika, wordt er door de overheid bewust dmv keuzearchitectuur gestuurd dat de werknemers die variant kiezen die voor henzelf het beste uitpakt door hem als ‘default’ aan te bieden. Rondom orgaandonatie speelt ook vaak de vraag welke optie ‘default’ zou moeten zijn en hoe ethisch het is om ‘doneren, tenzij…’ als standaardoptie voor te schrijven omdat bekend is dat de gemiddelde burger dan niet bewust kiest voor die optie, maar gewoon niet tegen de standaard (default) optie ingaat. Daar ligt nudging tegen manipulatie aan.

Keuzearchitectuur kennen we in een fysieke variant zoals de trap prominent in een gebouw zetten en de lift verstoppen (denk aan stations) zodat mensen de trap nemen en in een meer mentale variant: plaats de optie die men wil kiezen in het midden van de gepresenteerde opties zoals: wil je taart, een koekje of een kroket?

Als je keuzearchitectuur zelf wil toepassen is de verdenking van manipulatie misschien niet meer zo erg en kan je denken aan het tevoren plannen van je maaltijden zodat het de standaardoptie is waar anders vanaf geweken zou moeten worden. Ook kan je denken aan het in de koelkast vooraan plaatsen van de tussendoortjes die je zou willen dat je standaard nam, zoals de emmer met kerstomaatjes ipv de plakken kaas. Of bijvoorbeeld aan je fiets in de gang zetten, zodat je die pakt ipv de auto. Ik ben natuurlijk benieuwd of jij uit deze drie opties de kerstomaatjes-optie kiest…. Hoe dan ook: Help jezelf je keuzes makkelijker te maken door keuzearchitectuur toe te passen!

Implementatie-intentie

Ik schreef eerder al over nudging. Toen over mijn stappenteller die me bij mijn gewenste gedragsveranderingen helpt door middel van feedback. Er zijn ook andere nudges die goed werken bij gewichtsverlies zoals de implementatie-intentie.

image

Kort gezegd is een implementatie-intentie een afspraak met jezelf die je heel specifiek maakt zodat je dan niet voor een keuze komt te staan, zoals: als ik vier verdiepingen of minder te lopen heb, neem ik de trap. De volgende keer dat je naar twee hoog moet zeg je tegen jezelf ‘dit zijn er twee, dus ik neem de trap’ of mijn afspraak: tot 31 december wandel ik iedere werkdag van en naar het station. De voorwaarden zijn duidelijk, toepassing eenvoudig, succes verzekerd. Kies er wel eentje die haalbaar en net een beetje uitdagend is. Als ik mezelf zou ‘opleggen’ dat ik iedere dag 10 km ‘moet’ lopen is het een opgave, de wandeling naar het station heel goed haalbaar.

Feedback helpt!

Als je gedrag wil aanpassen, dan is het handig als je daar regelmatig aan herinnerd wordt. Bij voorkeur op momenten dat je niet doet wat je wou doen of juist ter bevestiging dat je het hebt gedaan. De gedragseconomie noemt dit feedback. Het is een instrument dat inmiddels ruim wordt toegepast door de overheid om ons ons aan de maximale snelheid te houden in de bebouwde kom. Jeweetwel, die groene smily die je ziet als je 47 rijdt en die sippe rode als je 51 rijdt.
De wetenschappelijke raad voor het regeringsbeleid heeft een paar jaar terug een heel mooi rapport geschreven over aanpassen van (schadelijk) gedrag: de menselijke beslisser. Daarin en in een aantal uitwerkingen voor bepaalde thema’s (zoals gezond eten en bewegen) staan wat mooie voorbeelden van tools die je als toekomstige gezonde fitte mens kan toepassen om daar te komen.
Ik realiseerde me gisteren pas toen ik in een vergadering het feedbackmechanisme wilde toelichten dat ik dat mechanisme sinds zaterdag toepas met mijn fitbit stappenteller.
image

Sinds de laatste update van mijn telefoon zit er een ‘gezondheidsapp’ op die mijn stappen telt. Als je er 10.000 haalt zit je goed volgens zeggen. Nou ik haalde er maximaal 7000. Nu ga ik ook niet continu met mijn telefoon op zak op pad en ik ben dat niet van plan ook, dus het kan wat gemiste stappen verklaren.
Ik las op de blog ‘itsuxtobefat’, goede titel -jammergenoeg van een dame die na aanvankelijk succes er al een paar jaar niet in slaagt haar overgewicht kwijt te raken- in een succesverhaal-post over de fitbit. Ik heb de specificaties bekeken en zag dat je er ook je slaap mee kan registreren. Dat leek me interessant omdat ik vaak ‘s nachts wakker word en vermoed dat ook dat met mijn overgewicht te maken heeft. Dus: een bescheiden grijze variant bij bol besteld en sindsdien ben ik hooked. Als ik op 8000 zit ga ik nog een blokje om. Ik neem expres langere extra lusjes als ik even ergens naartoe wandel. Als ik de 10000 passeer piept en trilt hij even. Een klein geluksmomentje. En als ik ‘s avonds nog niet aan de 10000 zit krijg ik een berichtje op mijn mobiel dat ik nog wat te wandelen heb. Ga ik 2500 stappen uit boven het dagdoel, krijg ik een ‘overachiever!!’ felicitatie. Het werkt, ik wandel!